Kural 790 · இனையர் இவரெமக்கு இன்னம்யாம் என்று

திருவிழாக் கூட்டத்தில் பெருமை

பங்குனி உத்திரத் திருவிழா நடந்துகொண்டிருந்தது. கோயில் அறங்காவலர் சுப்பிரமணியம் பெரிய மனிதர். அவரைச் சுற்றி எப்போதும் கூட்டம். அந்த ஊரில் கந்தசாமி என்பவர் எப்போதும் கூட்டத்தில் உரத்த குரலில் சொல்வார்: "நான் யார் தெரியுமா? அறங்காவலர் ஐயா எனக்கு உயிர் நண்பர். அவர் எனக்காக எதையும் செய்வார். நான் ஒரு வார்த்தை சொன்னால் போதும்."

ஊரார் அவரை நம்பினர். சிலர் தம் வேலைகளை முடிக்க அவரிடம் உதவி கேட்டனர். கந்தசாமி தாம் சொன்னதைக் காப்பாற்றும்படி சுப்பிரமணியத்திடம் சென்று பேசினார். ஆனால் அறங்காவலர் அமைதியாகச் சொன்னார்: "கந்தசாமி, நாம் சிறு வயதிலிருந்து பழகியவர்கள். ஆனால் நீ எல்லோரிடமும் என் பெயரைச் சொல்லிப் பேசுவது எனக்குச் சங்கடமாக இருக்கிறது. நீ கேட்கும் இந்த உதவி கோயில் சட்டத்துக்கு மாறானது."

கந்தசாமிக்கு வெட்கம் ஏற்பட்டது. அதே நேரம் அவர் வீட்டுக்கு அருகில் வாழும் முதிய நெசவாளர் வேலுச்சாமி எப்போதும் அறங்காவலரைப் பற்றி எதுவும் பேசியதில்லை. ஆனால் ஒவ்வொரு ஆண்டும் திருவிழாவுக்கு முன் வேலுச்சாமி அறங்காவலரின் வீட்டுக்குச் சென்று பழைய திருவிளக்கைத் துடைத்துத் தருவார். அறங்காவலர் அவருக்குத் தினமும் மாலை காபி தருவார். இருவரும் வாய் திறந்து நட்பைப் பற்றி ஒருபோதும் பேசியதில்லை.

ஒருமுறை அறங்காவலர் உடல்நலம் குன்றினார். உடனே முதலில் வந்து நின்றவர் வேலுச்சாமிதான். மருந்து வாங்கி வந்தார். இரவில் அருகில் அமர்ந்தார். கந்தசாமி வந்து பார்த்தபோது, "உயிர் நண்பன்" என்று தாம் சொல்லிக்கொண்டவர் பேசியவை எல்லாம் வெறும் புகழ்ச்சி என்று உணர்ந்தார். பேசாத அன்பு எவ்வளவு ஆழம் என்பதை அன்று புரிந்துகொண்டார்.

கந்தசாமி வேலுச்சாமியிடம் சென்று, "நீங்கள் ஐயாவுடன் இவ்வளவு ஆழமாகப் பழகுகிறீர்கள். அதை ஏன் யாரிடமும் சொல்லவில்லை?" என்று கேட்டார். வேலுச்சாமி அமைதியாகச் சொன்னார்: "தம்பி, விளக்கு ஒளி தருகிறது; அது தன்னை அறிவித்துக்கொள்வதில்லை." அந்த ஒரு வாக்கியம் கந்தசாமியின் நெஞ்சில் பதிந்தது.

திருவிழா முடிந்த மறுநாள் கந்தசாமி தாமாகச் சென்று வேலுச்சாமியின் தறியைத் துடைத்து, ஒரு புதிய நூல் கண்டை வாங்கிக் கொடுத்தார். வேலுச்சாமி புன்னகையோடு, "இது நல்ல தொடக்கம்" என்றார். அந்த ஒரு சொல்லுக்காக ஆண்டுகள் முழுவதும் கந்தசாமி பேசாமல் செயல்படத் தொடங்கினார். ஊரார் முதலில் அவரது மாற்றத்தை நம்பவில்லை; ஆனால் காலம் செல்லச் செல்ல அவர் செய்த சிறு சிறு உதவிகள் அவருக்கு உண்மையான நண்பர்களை ஈட்டித் தந்தன.

அதன்பின் கந்தசாமி வாயால் அல்லாமல் கையால் உதவத் தொடங்கினார்.

Boasting in the Festival Crowd

The Panguni Uthiram festival was in progress. The temple trustee Subramaniam was a prominent man, and crowds always surrounded him. In that town a man named Kandasamy would always say loudly in company, "Do you know who I am? The trustee sir is my dearest friend. He will do anything for me. One word from me is enough."

The townspeople believed him. Some asked his help to get their work done. Kandasamy went to Subramaniam to keep his word. But the trustee said calmly, "Kandasamy, we have known each other since childhood. But it embarrasses me when you speak my name to everybody. This favour you ask is against the temple's rules."

Kandasamy felt ashamed. Meanwhile the old weaver Veluchamy, who lived near his house, never said a word about the trustee. But each year before the festival Veluchamy would go to the trustee's house and polish the old temple lamp. The trustee gave him coffee every evening. Neither of them ever spoke of friendship aloud.

Once the trustee fell ill. The first to stand at his door was Veluchamy. He fetched the medicine and sat beside him at night. When Kandasamy came to look, he understood that all he had said about his 'dearest friend' was only praise. That day he understood how deep unspoken love can be.

From then on Kandasamy began to help not with his mouth but with his hands.