Kural 783 · நவில்தொறும் நூல்நயம் போலும் பயில்தொறும்

இரு அடியார்கள்

திருவாரூர் கோயிலின் மண்டபத்தில் ஒவ்வொரு மாலையும் இருவர் அமர்ந்து நூல் படிப்பது ஊரில் அனைவருக்கும் தெரியும். ஒருவர் சிவனடியார் முத்தையா; மற்றவர் திருமாலடியார் சீனிவாசன். இருவரும் சிறுவயதில் ஒரே திண்ணைப் பள்ளியில் படித்தவர்கள். முத்தையா தேவாரத்தையும் திருவாசகத்தையும் எடுத்துவருவார்; சீனிவாசன் நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தத்தை எடுத்துவருவார். ஒருவர் பாடலை மற்றவர் கேட்பார்; மற்றவர் பாடலை இவர் கேட்பார்.

தொடக்கத்தில் ஊரார் சிரித்தனர். "இவர்கள் இருவரும் வேறு வேறு மரபைச் சேர்ந்தவர்கள்; எப்படி ஒத்துப்போவார்கள்?" என்றனர். ஆனால் நாட்கள் செல்லச் செல்ல இருவரும் ஒருவர் பாடலில் மற்றவர் கண்டுபிடித்த இனிமையை எடுத்துப் பேசினர். முத்தையா, "உங்கள் ஆழ்வார் பாடலில் அன்பு உருகுவதைக் கேட்டால் என் மாணிக்கவாசகரின் உருக்கம் நினைவுக்கு வருகிறது" என்பார். சீனிவாசன், "உங்கள் அப்பர் பாடலில் உள்ள எளிமையான சரணாகதி எனக்குப் புது வழி காட்டுகிறது" என்பார்.

ஒவ்வொரு பாடலையும் முன்பு அவர்கள் ஆறேழு முறை படித்திருந்தனர். ஆனாலும் ஒவ்வொரு முறையும் புதிய ஒன்றைக் கண்டனர். ஒருமுறை சீனிவாசனின் மகன் நோயுற்றான். முத்தையா மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்ல ஓடினார்; இரவெல்லாம் காத்திருந்தார். இன்னொரு முறை முத்தையாவின் வீட்டில் இழப்பு நேர்ந்தபோது சீனிவாசன் அவர் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு துணையிருந்தார்.

ஒரு திருவிழா நாளில் ஊரில் சிறு கருத்து வேறுபாடு எழுந்து, சிவனடியார்களும் திருமாலடியார்களும் தனித்தனியாகக் கூடினர். எல்லோரும் இவ்விருவரையும் ஆவலுடன் பார்த்தனர். இருவரும் ஒருவர் தோளை ஒருவர் பற்றிக்கொண்டு நடுவில் நின்று, "இறைவன் ஒருவரே; நாங்கள் நாற்பது ஆண்டுகள் இதைப் படித்துப் பார்த்துவிட்டோம்" என்றனர். ஊர் அமைதியானது. சிறு பூசல் மறைந்து எல்லோரும் ஒன்றாகத் தேர் இழுத்தனர்.

பல ஆண்டுகள் கழிந்தன. இருவரும் முதிர்ந்தனர். மண்டபத்தில் இளைஞர்கள் வந்து அவர்கள் இருவரின் உரையாடலைக் கேட்டனர். "தாத்தா, நீங்கள் இருவரும் இத்தனை ஆண்டுகள் பழகியும் இன்னும் சலிக்கவில்லையா?" என்று ஒரு சிறுவன் கேட்டான். முத்தையா சிரித்தார்: "நல்ல நூலைப் படிக்கப் படிக்கச் சலிக்குமா, தம்பி? நல்ல நண்பனும் அப்படித்தான்."

கோயில் மணி ஒலித்தது. இருவரும் எழுந்து இறைவனை வணங்கினர். வள்ளுவரின் உவமை அவர்கள் வாழ்வில் உயிர்பெற்றிருந்தது: பழகப் பழக நூலும் நட்பும் ஆழமாகும் என்பதே அவர்கள் சொல்லாமல் சொன்ன பாடம்.

Two Devotees

Everyone in Thiruvarur knew that two men sat in the temple mandapam each evening to read. One was Muthaiah, a Shaiva devotee; the other was Srinivasan, a devotee of Vishnu. They had studied together in the same village school as boys. Muthaiah brought the Thevaram and Thiruvasagam; Srinivasan brought the Divya Prabandham. One listened to the other's hymns, and the other to his.

At first the townsfolk laughed. "They belong to different traditions, how will they agree?" But as the days passed, each began to point out sweetness he had found in the other's hymns. Muthaiah would say, "When I hear love melting in your Alvar's verse, I recall the melting of my Manikkavasagar." Srinivasan would say, "The simple surrender in your Appar shows me a new path."

They had read each hymn six or seven times, yet each time they found something new. Once Srinivasan's son fell ill, and Muthaiah ran to bring the physician and waited all night. When loss struck Muthaiah's house, Srinivasan held his hands and stayed beside him.

Many years went by and both grew old. Young people came to the mandapam to hear their conversations. "Grandfather, after so many years together, do you never grow tired?" asked a boy. Muthaiah laughed, "Does a good book tire you the more you read it, my child? A good friend is the same."

The temple bell rang. The two rose and bowed to the Lord. Valluvar's comparison had come alive in their lives: the more one reads, the deeper the book; the more one lives beside a worthy friend, the deeper the friendship.