Kural 782 · நிறைநீர நீரவர் கேண்மை பிறைமதிப்

குகனும் இராமனும்

இராமாயணத்தில், குறிப்பாகக் கம்பர் பாடிய குகப் படலத்தில், இராமன் கங்கைக் கரையை அடைந்த காட்சி மனதைத் தொடுகிறது. வனவாசம் செல்லும் இராமன், சீதை, இலக்குவன் ஆகிய மூவரும் கங்கையைக் கடக்க வேண்டியிருந்தது. அக்கரையின் தலைவன் படகோட்டியான குகன். இராமன் வருகிறான் என்ற செய்தி கேட்டதும் தேனும் மீனும் கொண்டு ஓடிவந்து அவன் பாதத்தில் பணிந்தான்.

குகன் வேடர் குலத்தவன். நாட்டுத் தலைவனான இராமனுக்கு முன் தான் சிறியவன் என்று அவன் எண்ணினான். ஆனால் இராமன் அவனைக் கண்டதும் அன்போடு தழுவிக்கொண்டான். "நாங்கள் நால்வர் சகோதரர்; இப்போது உன்னோடு ஐவராகிறோம்" என்று சொன்னதாக மரபு கூறுகிறது. குகன் நெகிழ்ந்து கண்ணீர் விட்டான். உயர்வு தாழ்வு பாராமல் அன்பு கொள்ளும் உள்ளம் அவனை வியக்க வைத்தது.

குகன் இராமனுக்கு உணவு தந்து, அவர்கள் ஓய்வெடுக்க இடம் அமைத்தான். அன்றிரவு இராமன் துயிலும் வரை இலக்குவன் விழித்திருக்க, குகனும் வில்லுடன் இரவெல்லாம் காவல் நின்றான். இராமனுக்குத் தீங்கு நேரக்கூடாது என்று அவன் கொண்ட அக்கறை அவன் அன்பைக் காட்டியது.

பின்னர் பரதன் படையுடன் வந்தபோது, முதலில் குகன் சந்தேகம் கொண்டான். ஆனால் பரதனின் துயரத்தையும் அன்பையும் கண்ட பின் அவன் உண்மையை உணர்ந்து, பரதனுக்கும் வழிகாட்டினான். இராமன் அவனுக்குத் தந்த நட்பு அவன் வாழ்நாள் முழுவதும் அவன் உள்ளத்தை ஒளிரச் செய்தது.

இராமன் அயோத்தி மன்னனின் மகன்; குகனோ காட்டில் வாழும் படகோட்டி. இந்த வேறுபாடு இருவரையும் பிரிக்கவில்லை. பிறை இரவு வானத்தின் ஒரு கோணத்தில் தொடங்கி முழு வானையும் நிலவொளியால் நிரப்புவது போல, இந்த நட்பு ஒரு படகுப் பயணத்தில் தொடங்கி இருவர் வாழ்விலும் நிலைத்த ஒளியாயிற்று. குகன் திரும்பத் திரும்பத் தன் எளிமையை எண்ணி நாணியபோதும், இராமனின் அன்பு அந்த நாணத்தைக் கரைத்தது.

இங்கே நட்பு எவ்வாறு வளர்கிறது என்பதைக் காண்கிறோம். முதல் சந்திப்பில் சிறிய அன்பாகத் தொடங்கி, ஒவ்வொரு கணமும் நம்பிக்கையாலும் பணிவாலும் அது நிறைகிறது. வளர்பிறையான இந்த நட்பு பதினான்கு ஆண்டுகள் கழித்தும், இராமன் திரும்பியபோதும் குகனை மறக்காமல் நினைவில் வைத்தது. இராமனும் அவனை மறக்கவில்லை என்பது இராமாயணம் காட்டும் அழகு.

Guha and Rama

In the Ramayana, especially in the Guha Padalam sung by Kamban, the scene at the bank of the Ganga moves the heart. Going into exile, Rama, Sita and Lakshmana had to cross the river. The lord of the far bank was the boatman-chief Guha. When he heard that Rama was coming, he ran with honey and fish and fell at his feet.

Guha was a hunter-chieftain. He felt small before the prince, but Rama embraced him warmly. "We were four brothers; with you we are now five," Rama is said to have told him. Guha wept. A heart that loved without regard for high and low amazed him.

He gave Rama food and arranged a place to rest. While Lakshmana kept awake through the night, Guha too stood on guard with his bow until dawn, because he could not bear that any harm should come to Rama. His concern showed his love.

Later, when Bharata came with an army, Guha was at first suspicious. Seeing Bharata's grief and love, he understood the truth and guided him as well. The friendship Rama gave him lit his heart for the rest of his life.

Here we see how friendship grows. It begins as a small affection at the first meeting, and every moment fills it with trust and humility. That waxing friendship remained alive after fourteen years, and, as the Ramayana lovingly shows, Rama did not forget Guha either.