Nalvazhi 30 · தாம்தாம்முன் செய்தவினை தாமே அனுபவிப்பார்

Verse 30 · Nalvazhi · Avvaiyar

தாம்தாம்முன் செய்தவினை தாமே அனுபவிப்பார்பூந்தா மரை யோன் பொறிவழியே - வேந்தேஒறுத்தாரை என்செயலாம் ஊரெல்லாம் ஒன்றாவெறுத்தாலும் போமோ விதி

Thaamthaammun seythavinai thaamae anupavippaar / Poonthaa marai yoan porivazhiyae - vaenthae / Oruththaarai enseyalaam oorellaam onraa / Veruththaalum poamoa vithi

பொருள்

அவரவர் முன் செய்த வினையை, தாமரையில் அமர்ந்த பிரமன் எழுதியபடி, அவரவரே அனுபவிப்பர். அரசே, தண்டித்தவரை நொந்து என்ன பயன்? ஊரெல்லாம் வெறுத்தாலும் விதி போகுமோ?

Meaning

Each person reaps the deeds they did before, as Brahma, seated on the lotus, has written. O king, what use is blaming those who punish? Even if the whole town turns against it, will fate go away?

சொற்பொருள் Word by word

தாம் தாம் முன் செய்த வினை: the deeds each one did before
தாமே அனுபவிப்பார்: each will reap themselves
பூந்தாமரையோன்: Brahma, seated on the lotus
பொறி வழியே: as he has written
வேந்தே: O king
ஒறுத்தாரை என் செயலாம்: what use is it to blame those who punish
ஊர் எல்லாம் ஒன்றா வெறுத்தாலும்: even if the whole town turns against it together
போமோ விதி: will fate go away?

விளக்கம்

ஒவ்வொருவரும் தாம் முன் செய்த வினையின் பலனைத் தாமே அனுபவிப்பார்; தாமரையில் அமர்ந்த நான்முகன் எழுதியபடியே அது நடக்கும். அரசே, தண்டித்தவரைக் குற்றம் சொல்லிப் பயன் என்ன? ஊரெல்லாம் சேர்ந்து வெறுத்தாலும் விதி போகுமோ என்கிறார் ஔவை.

இந்தப் பாடல் ஓர் அரசனிடம் பேசுவதுபோல் அமைந்துள்ளது. துன்பம் வரும்போது, அதைக் கொண்டுவந்த கருவியான மனிதரைக் குற்றம் சொல்வது எளிது. ஆனால் அவர் ஒரு கருவி மட்டுமே; வேர் நம் முன்வினையில் இருக்கிறது.

இது அநீதியை ஏற்கச் சொல்வதல்ல. ஆனால் பழி சுமத்துவதில் சக்தியைச் செலவழிக்காமல், நம் இன்றைய செயல்களைத் திருத்துவதே எதிர்காலத்தை மாற்றும் வழி என்பதே இதன் சாரம்.

Explanation

Each person reaps the fruit of their own past deeds, as Brahma seated on the lotus has written. O king, what use is it to blame those who punish? Even if the whole town turns against it, will fate go away? asks Avvaiyar.

The verse is framed as if spoken to a king. When suffering comes, it is easy to blame the person who was its instrument. But that person is only an instrument; the root lies in our own past deeds.

This is not a call to accept injustice. Its heart is that, rather than spend our strength on blame, correcting what we do today is the way to change what comes tomorrow.

மகாபாரதம், ஆதி பர்வம்

அணி மாண்டவ்யர்

மகாபாரதம், ஆதி பர்வத்திலிருந்து. மாண்டவ்யர் என்ற முனிவர் மௌன விரதம் பூண்டு தம் ஆசிரமத்தில் தவம் செய்தார். ஒரு நாள் அரசனின் காவலரால் துரத்தப்பட்ட திருடர்கள் தாம் கொள்ளையடித்த பொருளை அவர் ஆசிரமத்தில் ஒளித்து வைத்தனர். காவலர் கேட்டபோது முனிவர் மௌனமாக இருந்தார்.

பொருள் அங்கே கிடைத்ததால், காவலர் அவரையும் திருடன் என்று எண்ணி அரசனிடம் கொண்டுசென்றனர். அரசன் அவரைக் கழுவில் ஏற்ற ஆணையிட்டான். ஆனால் தவ வலிமையால் முனிவர் கழுவில் இருந்தபடியே உயிரோடு இருந்தார். செய்தி அறிந்த அரசன் பதறி ஓடி வந்து மன்னிப்புக் கேட்டான். கழுமரத்தை எடுக்க முடியாததால் அதன் முனை உடலில் தங்கியது; அதனால் அவர் “அணி மாண்டவ்யர்” ஆனார்.

மாண்டவ்யர் அரசனைக் குற்றம் சொல்லவில்லை. நேராக தர்மதேவனிடம் சென்று, “நான் என்ன பாவம் செய்தேன்?” என்று கேட்டார். “சிறுவனாக இருந்தபோது ஒரு பூச்சியைப் புல்லால் குத்தினீர்” என்றார் தர்மதேவன். அறியாப் பருவத்துச் சிறு தவறுக்கு இவ்வளவு பெரிய தண்டனை தகாது என்று சினந்த முனிவர், தர்மதேவனை மனிதனாகப் பிறக்கச் சபித்தார். அவரே பின்னர் விதுரராகப் பிறந்தார்.

தண்டித்த அரசன் ஒரு கருவி மட்டுமே என்று மாண்டவ்யர் அறிந்திருந்தார். அதனால்தான் அவர் வினையின் வேரைத் தேடிச் சென்றார்.

Mahabharata, Adi Parva

Mandavya on the Stake

From the Mahabharata, Adi Parva. The sage Mandavya, under a vow of silence, was doing penance in his hermitage. One day, thieves fleeing the king's guards hid their loot in his hermitage. When the guards questioned him, the sage stayed silent.

Because the stolen goods were found there, the guards took him for a thief too and brought him before the king, who ordered him impaled on a stake. But by the power of his penance, the sage lived on, even on the stake. When the king heard of this, he rushed to him in alarm and begged forgiveness. The stake could not be fully removed, and its tip remained in his body, so he came to be called Ani Mandavya, 'Mandavya of the point'.

Mandavya did not blame the king. He went straight to Dharma, the god of justice, and asked, 'What sin did I commit?' Dharma answered, 'As a child you pierced an insect with a blade of grass.' Angered that so heavy a punishment was given for a small fault committed in the ignorance of childhood, the sage cursed Dharma to be born as a man. Dharma was later born as Vidura.

Mandavya knew that the king who punished him was only an instrument. That is why he went looking for the root of the deed.

சிந்தனைக்கு

உங்களுக்கு நேர்ந்த ஒரு துன்பத்தில் யாரையாவது இன்னும் குற்றம் சாட்டிக்கொண்டிருக்கிறீர்களா? அந்தச் சுமையை இறக்கி வைக்க முடியுமா?

To reflect on

Is there a hurt in your life for which you still blame someone? Could you set that burden down?