முருகா! முருகா!
ராகம் - நாட்டைக்குறிஞ்சி, தாளம் - ஆதிபல்லவிமுருகா! முருகா! முருகா!சரணங்கள்வருவாய் மயில்மீ தினிலேவடிவே லுடனே வருவாய்!தருவாய் நலமும் தகவும் புகழும்தவமும் திறமும் தனமும் கனமும் (முருகா)அடியார் பலரிங் குளரேஅவரை விடுவித் தருள்வாய்!முடியா மறையின் முடிவே! அசுரர்முடிவே கருதும் வடிவே லவனே! (முருகா)சுருதிப் பொருளே, வருக!துணிவே, கனலே, வருக!கருதிக் கருதிக் கவலைப் படுவார்கவலைக் கடலைக் கடியும் வடிவேல். (முருகா)அமரா வதிவாழ் வுறவேஅருள்வாய்! சரணம், சரணம்குமரா, பிணியா வையுமே சிதறக்குமுறும் சுடர்வே லவனே, சரணம்! (முருகா)அறிவா கியகோ யிலிலேஅருளா கியதாய் மடிமேல்பொறிவே லுடனே வளர்வாய்! அடியார்புதுவாழ் வுறவே புவிமீ தருள்வாய் (முருகா)குருவே! பரமன் மகனே!குகையில் வளருங் கனலே!தருவாய் தொழிலும் பயனும் அமரர்சமரா திபனே! சரணம்! சரணம்! (முருகா)
raakam - naattaikkurinji, thaalam - aathi pallavi murukaa! murukaa! murukaa! saranangkal varuvaay mayilmee thinilae vativae lutanae varuvaay! tharuvaay nalamum thakavum pukazhum thavamum thiramum thanamum kanamum (murukaa) atiyaar palaring kularae avarai vituvith tharulvaay! mutiyaa maraiyin mutivae! asurar mutivae karuthum vativae lavanae! (murukaa) suruthip porulae, varuka! thunivae, kanalae, varuka! karuthik karuthik kavalaip patuvaar kavalaik katalaik katiyum vativael. (murukaa) amaraa vathivaazh vuravae arulvaay! saranam, saranam kumaraa, piniyaa vaiyumae sitharak kumurum sutarvae lavanae, saranam! (murukaa) arivaa kiyakoa yililae arulaa kiyathaay matimael porivae lutanae valarvaay! atiyaar puthuvaazh vuravae puvimee tharulvaay (murukaa) kuruvae! paraman makanae! kukaiyil valarung kanalae! tharuvaay thozhilum payanum amarar samaraa thipanae! saranam! saranam! (murukaa)
பொருள்
முருகா! முருகா! முருகா!
மயில்மீது ஏறி, வடிவேலுடன் வருவாய்! நலமும் தகுதியும் புகழும், தவமும் திறமையும் செல்வமும் பெருமையும் தருவாய். இங்கே உன் அடியார் பலர் துன்பத்தில் கட்டுண்டு கிடக்கின்றனர்; அவர்களை விடுவித்து அருள்வாய். முடிவில்லாத வேதத்தின் முடிவாக நிற்பவனே, அசுரரின் அழிவையே எண்ணும் வடிவேலவனே!
வேதத்தின் பொருளே, வருக! துணிவே, நெருப்பே, வருக! எண்ணி எண்ணிக் கவலைப்படுவோரின் கவலைக் கடலை உன் வடிவேல் அழிக்கும். தேவலோகமான அமராவதியின் வாழ்வு எங்களுக்கும் கிடைக்க அருள்வாய்; சரணம், சரணம். குமரா, எல்லாப் பிணிகளும் சிதறும்படி முழங்கும் ஒளிவேலவனே, சரணம்!
அறிவு என்னும் கோயிலில், அருள் என்னும் தாயின் மடிமேல், ஒளிரும் வேலுடன் வளர்வாய்; அடியார் புது வாழ்வு பெறப் பூமியின் மேல் அருள்வாய். குருவே! சிவபெருமானின் மகனே! இதயக் குகையில் வளரும் நெருப்பே! தொழிலும் அதன் பயனும் தருவாய்; தேவர்களின் படைத்தலைவனே, சரணம்! சரணம்!
Meaning
Muruga! Muruga! Muruga!
Come riding on the peacock, come with your shining spear! Give us well-being and worth and fame, give us tapas and skill, wealth and greatness. Many of your devotees here lie bound in suffering; free them and show grace. You who are the end of the endless Veda, you whose spear thinks only of the end of the asuras!
Come, meaning of the Vedas! Come, courage; come, fire! Those who brood and brood are drowning in a sea of worry, and your spear cuts that sea away. Grant that we too may live the life of Amaravati, the city of the gods; we take refuge, we take refuge. Kumara, spear of light that roars until every sickness is scattered, we take refuge!
In the temple that is knowledge, on the lap of the Mother who is grace, grow with your gleaming spear; give your devotees a new life upon this earth. O Guru! Son of Shiva! Fire that grows in the cave of the heart! Give us work and its fruit; Lord of the armies of the gods, we take refuge! We take refuge!
சொற்பொருள் Word by word
- தகவு
- worth, fitness
- கனம்
- greatness, dignity
- மறையின் முடிவு
- the end of the Veda, Vedanta
- சுருதி
- the Veda, what is heard
- கடிதல்
- to cut off, destroy
- அமராவதி
- Indra's city of the gods
- குகை
- cave; here the cave of the heart (guha)
- சமராதிபன்
- lord of battle, commander of the gods' army
விளக்கம்
இது ஒரு கூக்குரல் பாட்டு. பல்லவியில் 'முருகா!' என்ற ஒரே சொல் மூன்று முறை வருகிறது; வேறு எதுவும் இல்லை. அழைப்பதே இங்கு வழிபாடு.
சரணங்களில் முருகனின் மரபுக் குறிகள் எல்லாம் வருகின்றன: மயில், வடிவேல், சிவனின் மகன், தேவசேனாபதி, சூரனை அழித்தவன். ஆனால் பாரதி அவற்றோடு நிற்கவில்லை. 'மறையின் முடிவே' என்று முருகனை வேதாந்தத்தின் உண்மையாகக் காண்கிறார்; 'குகையில் வளருங் கனலே' என்பது குகன் என்ற பெயருக்கு உரிய உட்பொருள் - இதயக் குகையில் எரியும் ஞான நெருப்பு.
கேட்கும் வரங்களும் கவனிக்கத்தக்கவை: தவமும் திறமும், தொழிலும் பயனும். பக்தன் கோயிலில் மட்டும் அன்று, உழைப்பிலும் வெற்றி கேட்கிறான். கவலையைக் கடல் என்றும், வேலை அதைக் கடியும் கருவி என்றும் சொல்வது, முருகனின் வேல் வெளிப்பகையை மட்டுமல்ல, உள்ளத்தின் அச்சத்தையும் அழிக்கும் என்ற நம்பிக்கை.
Explanation
This is a song of crying out. The refrain holds a single word, 'Muruga!', three times and nothing else: here calling his name is itself the worship.
The verses gather the traditional marks of Murugan: the peacock, the spear, the son of Shiva, the commander of the gods' army, the slayer of the asuras. But Bharathiyar goes further. 'End of the Veda' sees Murugan as the truth of Vedanta, and 'fire that grows in the cave' opens the inner sense of his name Guha: the flame of knowledge burning in the cave of the heart.
The boons asked for are worth noticing too: tapas and skill, work and its fruit. The devotee asks for success not only in the temple but in labour. Calling worry a sea and the spear the thing that cuts it away carries the faith that Murugan's vel destroys not only outer enemies but the fear inside us.
சிந்தனைக்கு
உங்கள் கவலைக் கடலைக் கடிய எந்த 'வேல்' உங்களிடம் உள்ளது - நம்பிக்கையா, உழைப்பா, அறிவா?
To reflect on
What 'spear' do you hold that can cut through your own sea of worry: faith, work, or understanding?