திருவாதவூரர் புராணம் (கடவுள் மாமுனிவர்), புத்தரை வாதில் வென்ற சருக்கம்; தில்லைத் தலமரபுஊமைப் பெண் பேசிய நாள்
மணிவாசகர் தில்லையில் வாழ்ந்தபோது, இலங்கையிலிருந்து ஒரு புத்த குரு தம் சீடர்களோடு தில்லைக்கு வந்து, 'சிவன் என்று ஒரு கடவுள் இல்லை; இந்தக் கோயிலைப் புத்த விகாரமாக மாற்ற வேண்டும்' என்று வாதுக்கு அழைத்தார். இலங்கை அரசனும் தன் பிறவி ஊமையான மகளோடு உடன் வந்திருந்தான். தில்லை அந்தணர்கள் கலங்கினர். அன்றிரவு இறைவன் அவர்கள் கனவில் தோன்றி, 'திருவாதவூரனை அழையுங்கள்' என்றான்.
சோழ அரசன் முன்னிலையில் வாதம் தொடங்கியது. புத்த குரு சைவத்தை இகழ்ந்து பேசினார். மணிவாசகர் அமைதியாகக் கேட்டிருந்தார். பின்னர் இலங்கை அரசனிடம், 'உங்கள் மகள் பேச முடியாதவள். என் கேள்விகளுக்கு அவள் விடை சொன்னால் நீங்கள் சைவத்தின் உண்மையை ஏற்பீர்களா?' என்று கேட்டார். அரசன் ஒப்புக்கொண்டான்.
மணிவாசகர் இறைவனின் கோலங்களைப் பற்றி ஒவ்வொன்றாகக் கேள்வி கேட்டார்: 'பூசுவதும் வெண்ணீறு, பூண்பதுவும் பொங்கரவம், அவன் யார்?' பிறவி முதல் பேசாத அந்த இளவரசி தெளிவான தமிழில் விடை சொன்னாள். கேள்வியும் விடையுமாக அவர்கள் பேசிய உரையாடலே திருச்சாழல் என்று மரபு சொல்கிறது. அவையில் இருந்த அனைவரும் வியந்தனர். அதுவரை வாதிட்ட புத்த அறிஞர்கள் ஊமையாகினர்; பின்னர் மணிவாசகர் அருளால் அவர்களுக்கும் பேச்சு திரும்பியது. இலங்கை அரசனும் புத்த குருவும் சைவத்தை ஏற்றனர். கேலியான கேள்விகளுக்குக் கருணையான விடைகள் தரும் இந்தப் பதிகம், வாதத்தால் அல்ல, அருளால் உண்மை வெளிப்படும் என்பதன் சான்று.
Thiruvathavurar Puranam (Kadavul Mamunivar), the chapter on the debate with the Buddhists; temple tradition of ThillaiThe Day the Mute Princess Spoke
While Manikkavasagar was living at Thillai, a Buddhist teacher came from Lanka with his disciples and challenged the Saivas to debate, declaring that there was no god called Siva and that the temple should become a Buddhist monastery. The king of Lanka came too, with his daughter, who had been mute from birth. The priests of Thillai were troubled. That night the Lord appeared in their dreams and said, 'Call the man from Thiruvathavur.'
The debate began before the Chola king. The Buddhist teacher mocked the Saiva faith while Manikkavasagar listened quietly. Then he turned to the king of Lanka and asked, 'Your daughter cannot speak. If she answers my questions, will you accept the truth of the Saiva way?' The king agreed.
Manikkavasagar asked question after question about the Lord's strange forms: 'He smears on white ash, he wears hissing serpents; who is he?' The princess, who had never spoken a word, answered in clear Tamil. Tradition says their dialogue of question and answer is the Thiruchazhal. Everyone in the hall was astonished. The Buddhist scholars who had been arguing fell mute themselves, and later, by Manikkavasagar's grace, their speech was restored. The king of Lanka and the Buddhist teacher embraced the Saiva way. This hymn of teasing questions and compassionate answers stands as a witness that truth is revealed not by argument but by grace.
