Adhigaram 41

Ignorance

கல்லாமை · Kallaamai

கல்லாமை அதிகாரம், கல்லாதவன் அவையில் பேசுவதன் வீண் தன்மையையும், கல்வியின்மையால் வரும் இழிவையும் எடுத்துக் காட்டுகிறது. கல்லாதவர் பிறப்பாலும் செல்வத்தாலும் உயர்ந்தவராயினும் அறிவில்லாவிட்டால் மதிப்பைப் பெறமாட்டார் என்று இது கூறுகிறது.

This chapter shows the emptiness of speaking in an assembly without learning, and the disgrace that ignorance brings. It says that even those high in birth or wealth win no honour if they have no knowledge.

அறிமுகம்

கல்வி அதிகாரத்தை அடுத்து வள்ளுவர் வைத்த அதிகாரம் கல்லாமை. கல்வியின் சிறப்பைக் கூறிய பின்னர், அது இல்லாதவனின் நிலையை நேரடியாகக் காட்டுவது அவரது முறை. ஓர் ஒளியை முதலில் காட்டி, பின்னர் இருளைக் காட்டினால் ஒளியின் அருமை மேலும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. அதனால் கல்வி அதிகாரத்தின் நேர் எதிராக இது அமைகிறது. இதன் நோக்கம் கல்லாதவரை இகழ்வது அன்று; கல்வியைத் தேடும்படி எச்சரிப்பதும் தூண்டுவதுமாகும். ஆட்சிக்குரியவன் அறிவுடையவனாக இருக்கவேண்டும் என்ற அரசியல் பகுதியின் குறிக்கோளுக்கு இதுவும் துணை நிற்கிறது.

முதல் குறள் நூலறிவின்றி அவையில் உரையாடுவது அரங்கு இல்லாமல் வட்டாடுவதைப் போன்றது என்கிறது. இரண்டாம் குறள் கல்லாதவன் நயமான சொற்களை விரும்புவது மிகவும் பொருத்தமற்றது என்பதற்கு ஓர் உவமையைத் தருகிறது. மூன்றாம் குறள் கற்றோர் முன் சொல்லாமல் இருந்தால் கல்லாதவரும் நல்லவரே என்று, மௌனத்தின் மதிப்பைச் சுட்டுகிறது. நான்காம் குறள் கல்லாதவனின் அறிவு எவ்வளவு சிறந்ததாயினும் அறிஞர் அதை ஏற்கமாட்டார் என்கிறது. ஐந்தாம் குறள் கல்லாதவனின் பெருமை கற்றோருடன் உரையாடும்போது சிதையும் என்பதைச் சொல்கிறது.

ஆறாம் குறள் கல்லாதவரை உவர்நிலத்துக்கு ஒப்பிடுகிறது; அவர்கள் இருக்கிறார்கள் என்ற அளவில் மட்டுமே உள்ளனர், பயன் இல்லை. ஏழாம் குறள் அறிவில்லாதவனின் அழகை மண்ணால் செய்த அழகிய பொம்மைக்கு ஒப்பிடுகிறது. எட்டாம் குறள் நல்லோரிடம் உள்ள வறுமையைவிடக் கல்லாதவரிடம் உள்ள செல்வம் துன்பமானது என்கிறது. ஒன்பதாம் குறள் உயர்குலத்தவராயினும் கல்லாதவர் தாழ்ந்த குலத்தில் பிறந்தும் கற்றவருக்கு ஈடாகார் என்று பிறப்பின் பெருமையை விட அறிவின் பெருமையை உயர்த்துகிறது. பத்தாம் குறள் மனிதரும் விலங்கும் போலவே, கற்றவரும் கல்லாதவரும் ஒருவருக்கொருவர் வேறுபடுவர் என்று முடிக்கிறது.

இந்த உவமைகள் சில இடங்களில் கடுமையாகத் தோன்றலாம். ஆயினும் இவற்றின் நோக்கம் கல்லாதவரை அவமதிப்பதில்லை; கல்வியை விட்டு ஒதுங்கியவர்களுக்கு விழிப்பூட்டுவதே. சில உரையாசிரியர்கள், 'கல்லாதவர்' என்பது கற்கும் வாய்ப்பிருந்தும் கல்லாமல் இருப்பவரைக் குறிக்கும் என்று கொள்கின்றனர். வாய்ப்பில்லாதவரை இகழ்வது வள்ளுவர் உள்ளம் அன்று.

இன்றைய உலகில் பட்டம் பெறுவது எளிதாகிவிட்டது; ஆனால் பகுத்தறியும் கல்வி குறைந்துள்ளது. எதையும் படிக்காமல் கருத்துக் கூறுவது, ஆழமில்லாமல் வாதிடுவது ஆகியவை பெருகியுள்ளன. இந்த அதிகாரம் நமக்குச் சொல்வது இதுதான்: அறிவின்றிப் பேசாதே; பேசுவதற்குமுன் கற்றுக்கொள்.

இந்த அதிகாரத்தின் அமைப்பை அரசியல் பகுதியின் பின்னணியில் வைத்துப் பார்க்கலாம். அரசன் தன் அவையில் அறிஞர்களோடு கலந்து ஆலோசிக்கவேண்டியவன். அந்த அவையில் கற்றவர்கள் பேசுவார்கள்; கல்லாதவர்கள் பேசினால் அவர்களின் குறை வெளிப்படும். அதனால் அரசன் தன் அமைச்சராகவும் நண்பராகவும் கற்றவரையே தேர்ந்தெடுக்கவேண்டும் என்ற குறிப்பு இந்த அதிகாரத்தில் மறைந்துள்ளது. பின்வரும் கேள்வி, அறிவுடைமை ஆகிய அதிகாரங்களும் இதே தொடர்ச்சியில் அமைகின்றன.

திருக்குறளில் இந்த அதிகாரம் அடிக்கடி தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. சிலர் இதைப் படிக்காதவர்களை இகழும் அதிகாரம் என்று நினைக்கின்றனர். உண்மையில் வள்ளுவர் கல்வியின் வாய்ப்பு எல்லோருக்கும் உண்டு என்ற நம்பிக்கையுடனேயே பேசுகிறார். 'சாந்துணையும் கல்லாத ஆறு' என்று முந்தைய அதிகாரத்தில் அவர் கேட்ட கேள்வியே இதன் பின்னணி. கற்கவேண்டும் என்ற அழைப்பே இதன் உள்ளார்ந்த குரல். அதனால் இந்த அதிகாரத்தை அச்சுறுத்தலாக அல்லாமல் அன்புடன் கூடிய எச்சரிக்கையாகவே கொள்ளவேண்டும்.

இன்று நம் பேச்சுகளிலும் எழுத்துகளிலும் இந்தக் குறள்களின் எச்சரிக்கை நினைவுகூரத்தக்கது. சமூக ஊடகங்களில் அறிவின்றிக் கூறப்படும் கருத்துகள் தவறான நம்பிக்கைகளைப் பரப்புகின்றன. ஆழ்ந்து படித்தவர்கள் அமைதியாக இருக்க, அரைகுறையாக அறிந்தவர்கள் உரக்கப் பேசுகின்றனர். இந்த நிலையை மாற்ற வள்ளுவர் காட்டும் வழி ஒன்றுதான்: கற்றுக்கொள்; கேள்; பணிவாக இரு.

Introduction

After the chapter on Learning, Valluvar places the chapter on Ignorance. It is his way, after speaking of the worth of learning, to show directly the state of one who lacks it. When a light is shown first and then the darkness, the worth of the light becomes clearer. So this chapter stands as the direct opposite of Learning. Its aim is not to despise the unlearned but to warn and rouse them to seek learning. It also supports the aim of the Polity section, that one who is to rule must be a person of knowledge.

The first verse says that to speak in an assembly without knowledge of books is like playing at dice without a board. The second gives a comparison for how unfitting it is for the unlearned to long for fine words. The third points to the worth of silence: if the unlearned do not speak before the learned, even they are good. The fourth says that however clever the unlearned man's wit, the wise will not accept it. The fifth says that the dignity of the unlearned crumbles when he converses with the learned.

The sixth likens the unlearned to barren saline land: they exist, and that is all, with no use. The seventh compares the beauty of one without knowledge to a beautiful doll made of clay. The eighth says that wealth in the hands of the unlearned brings more pain than poverty in good people. The ninth sets the worth of knowledge above the pride of birth, saying that the unlearned of high birth cannot equal the learned of low birth. The tenth closes with the thought that as men differ from animals, so the unlearned differ from the learned.

These comparisons may seem harsh in places. Yet their purpose is not to insult the unlearned but to wake those who keep away from learning. Some commentators take 'kallaadavar' to mean those who, having the chance to learn, do not. It is not in Valluvar's heart to scorn those who never had the chance.

In our world degrees have become easy to get, but the learning that discerns has grown less. Giving opinions without reading, and arguing without depth, have spread. What this chapter tells us is this: do not speak without knowledge, and learn before you speak.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

காளிதாசன் கதை

காளிதாசன் பற்றிய கதை இந்தியப் பண்பாட்டில் நெடுங்காலமாகச் சொல்லப்பட்டு வருகிறது. இது வரலாற்றுச் சான்று அல்ல; ஆனால் நாட்டுப்புற மரபில் மிகவும் புகழ்பெற்றது. இளமையில் காளிதாசன் எதுவும் கற்காத ஒரு இடையன் என்று இக்கதை கூறுகிறது. அவன் ஒரு நாள் மரக்கிளையில் அமர்ந்து, தான் அமர்ந்திருக்கும் அதே கிளையை வெட்டிக்கொண்டிருந்தான். அவனது அறியாமையைக் கண்ட சிலர் அவனைப் பயன்படுத்த எண்ணினர்.

அந்த நாட்டு இளவரசி வித்யோத்தமை மிகுந்த கல்வியால் செருக்குக் கொண்டவள். அவளைத் தோற்கடிப்பவரையே மணப்பேன் என்று உறுதி கொண்டிருந்தாள். அவளிடம் வாதத்தில் தோற்ற அறிஞர்கள் வஞ்சம் தீர்க்க எண்ணி, எந்த மொழியும் தெரியாத இந்த இடையனை ஒரு பெரிய அறிஞர் என்று கூறி அழைத்து வந்து, 'இவர் மௌன விரதம் உடையவர்; சைகையால் மட்டுமே வாதம் செய்வார்' என்று கூறினர்.

வாதம் தொடங்கியது. இளவரசி ஒரு விரலைக் காட்டினாள்; அதன் பொருள் 'பிரம்மம் ஒன்று'. அவன் இரு விரல்களைக் காட்டினான்; அவன் எண்ணம் 'என் கண்ணைக் குத்துவாய் என்றால் உன் இரு கண்களையும் குத்துவேன்' என்பது. ஆனால் இளவரசி அதைத் 'தத்துவம் இரண்டு' என்று புரிந்துகொண்டாள். அடுத்து அவள் ஐந்து விரல்களைக் காட்டினாள்; அவன் முஷ்டியை மடக்கிக் காட்டினான். இளவரசி அதை 'ஐந்து பூதங்களும் ஒன்றாக இணைகின்றன' என்று எடுத்துக்கொண்டாள். வாதத்தில் தோற்றதாக ஏற்று அவனை மணந்தாள்.

விரைவில் உண்மை தெரிந்தது. இளவரசி அதிர்ந்தாள். 'நீ அறிவில்லாதவன்; என்னை ஏமாற்றிவிட்டீர்கள்' என்று அவனை அரண்மனையை விட்டு விரட்டினாள். காளிதாசன் மனம் உடைந்தான். காளி கோவிலுக்குச் சென்று தன் நாவை அறுத்துக் காணிக்கை தர முயன்றான். அப்போது காளி தோன்றி அவனுக்கு அருள் செய்தாள் என்று மரபு கூறுகிறது. அவன் நா சரசுவதியின் அருளால் கவிதை பொழியும் ஊற்றாயிற்று.

கல்லாமையின் வீணான நிலையையும், கற்கும் ஏக்கத்தின் வலிமையையும் இக்கதை ஒருங்கே காட்டுகிறது. காளிதாசன் தன் அறியாமையை உணர்ந்தபோதுதான் கல்வியை நாடினான். வாழ்நாள் முழுதும் கற்றுக் கவிஞன் ஆனான். அவன் எழுதிய சாகுந்தலம், மேகதூதம், ரகுவம்சம் ஆகியவை இன்றும் போற்றப்படுகின்றன.

அவையில் அறியாமையோடு அமர்ந்தபோது அவனுக்கு மதிப்பு கிடைக்கவில்லை. அறிவு பெற்றபோது உலகமே அவனை மதித்தது. அறிவின்றிப் பேசுவது ஏமாற்றுக்கே வழிவகுக்கும்; அறிவு பெற்றுப் பேசுவதே உயர்வைத் தரும் என்பதே இக்கதையின் பாடம். கல்லாமை இழிவு அன்று, கல்லாமலே இருந்துவிடுவதே இழிவு.

இக்கதையைக் கூர்ந்து நோக்கினால் மூன்று பாடங்கள் தெரிகின்றன. முதலாவது, அறிவில்லாமல் அவையில் பேசுவது எவ்வளவு ஆபத்தானது என்பது. இடையன் பேசாமல் இருந்ததால்தான் அவன் ஒரு அறிஞன்போல் தோன்றினான்; அவன் ஒரு சொல் பேசியிருந்தால் அவன் அறியாமை உடனே வெளிப்பட்டிருக்கும். இது மூன்றாம் குறள் கூறும் மௌனத்தின் மதிப்பையும் காட்டுகிறது. இரண்டாவது, அறிவில்லாதவன் பிறர் சொல்லைத் தனக்கு வசதியாகப் புரிந்துகொள்வான் என்பது. இளவரசி தன் அறிவுப் பெருமையால் அவனுடைய கை அசைவுகளுக்குப் பெரிய பொருள் கற்பித்தாள். அவளுடைய செருக்கும் ஒருவகை அறியாமையே என்பதைக் கதை நுட்பமாகக் காட்டுகிறது.

மூன்றாவது, ஒரு வாய்ப்பு எப்போதும் இருக்கிறது என்பது. காளிதாசன் இழிவடைந்ததாலேயே தன் குறையை உணர்ந்தான். உணர்ந்த கணமே மாற்றம் தொடங்கியது. கற்க விரும்புபவனுக்குக் காலம் தடையன்று என்பதை அவன் வாழ்வு காட்டுகிறது. அதனால் இந்தக் குறள்களை அச்சமாகக் கேளாமல், அழைப்பாகக் கேட்கவேண்டும்.

இதை இன்றைய வாழ்வோடு இணைத்துப் பார்க்கலாம். ஒரு பணியிடக் கூட்டத்தில் தனக்குத் தெரியாத துறை பற்றிய விவாதம் நடக்கிறது. ஒருவர் தெரிந்தவர்போல் தலையாட்டுகிறார்; தவறான பதிலைச் சொல்கிறார். பின்னர் அவரது குறை வெளிப்படுகிறது. அதற்குப் பதிலாக, 'எனக்கு இது தெரியாது, கற்றுக்கொள்கிறேன்' என்று நேர்மையாகச் சொன்னால் அவர் மதிப்பு உயரும். கற்கத் தொடங்கும் மனமே காளிதாசனை உயர்த்தியது. அத்தகைய மனம் எவருக்கும் கைகூடும். ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு புதிய சொல்லையோ கருத்தையோ கற்கும் பழக்கம் வளர்ந்தால், ஆண்டுக்குள் நாம் வேறு மனிதராக மாறுவோம். அந்த மாற்றத்தின் தொடக்கமே தன் குறையை ஏற்றுக்கொள்ளும் பணிவு. இந்த உறுதியே கல்லாமையிலிருந்து கல்விக்குச் செல்லும் முதல் படி ஆகும்.

Chapter story

The Tale of Kalidasa

The tale of Kalidasa has been told in Indian culture for a long time. It is not historical evidence, but it is very famous in folk tradition. The story says that in his youth Kalidasa was an unlearned herdsman. One day he sat on a branch of a tree and was cutting the very branch he sat on. Some who saw his ignorance thought to make use of him.

The princess of that country, Vidyottama, was proud of her great learning. She had vowed to marry only the one who defeated her. The scholars whom she had defeated in debate wished to take revenge, and they brought this herdsman, who knew no language, announcing him as a great scholar, and said, 'He keeps a vow of silence and will debate only by signs.'

The debate began. The princess showed one finger; she meant 'Brahman is one.' He showed two fingers, and his thought was 'If you poke my eye, I will poke both of yours.' But the princess understood it as 'The truth is two.' Next she showed five fingers; he showed a clenched fist. The princess took it as 'The five elements join into one.' Accepting that she was defeated in the debate, she married him.

The truth soon came out. The princess was shocked. 'You are ignorant; you have cheated me,' she said, and drove him out of the palace. Kalidasa was heartbroken. He went to the temple of Kali and tried to cut off his tongue as an offering. Tradition says Kali then appeared and blessed him. By the grace of Saraswati his tongue became a fountain of poetry.

The story shows together the emptiness of ignorance and the strength of the longing to learn. Only when Kalidasa realised his ignorance did he seek learning. He learned all his life and became a poet. His Shakuntala, Meghaduta and Raghuvamsa are still honoured.

Sitting in the assembly in ignorance, he got no respect. When he gained knowledge, the whole world honoured him. The lesson is that speaking without knowledge leads only to deception, and speaking with learning brings honour. The disgrace is not ignorance itself but staying ignorant.

If we look closely at the tale, it holds three lessons. The first is how dangerous it is to speak in an assembly without knowledge. It was only because the herdsman did not speak that he looked like a scholar; had he said one word, his ignorance would have shown at once. This also shows the worth of silence of which the third verse speaks. The second is that the ignorant take others' words as suits them. In the pride of her learning the princess read great meanings into his gestures, and the tale subtly shows that her pride was itself a kind of ignorance.

The third lesson is that a chance is always there. It was because he was disgraced that Kalidasa saw his lack, and change began in the very moment he saw it. His life shows that time is no barrier to one who wishes to learn. So these verses should be heard not with fear but as an invitation.

முக்கியப் பாடங்கள்

நூலறிவு இல்லாமல் அவையில் பேசுவது அரங்கின்றி வட்டாடுவதுபோல் வீணானது.
கல்லாதவரும் கற்றோர் முன் மௌனமாக இருந்தால் மதிப்புப் பெறுவர்.
பிறப்பு, செல்வம், அழகு ஆகியவற்றைவிட அறிவே மனிதனுக்கு மதிப்புத் தருகிறது.
கற்றவரோடு உரையாடும்போது கல்லாதவரின் குறை வெளிப்படும்; அதனால் கற்கத் தொடங்குவதே நன்மை.
கல்லாமை இழிவல்ல; கற்கும் வாய்ப்பிருந்தும் கல்லாமல் இருப்பதே இழிவு.

Key lessons

Speaking in an assembly without knowledge of books is as futile as playing at dice without a board.
Even the unlearned win respect if they stay silent before the learned.
More than birth, wealth or beauty, it is knowledge that gives a person worth.
In conversation with the learned the gaps of the unlearned show, so it is best to begin learning.
Ignorance is no disgrace; staying ignorant despite the chance to learn is.