Kural 407 · நுண்மாண் நுழைபுலம் இல்லான் எழில்நலம்

சூர்ப்பணகையும் இராமனும்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் ஆரண்ய காண்டத்தில் பஞ்சவடியில் இராமன் சீதையோடும் இலக்குவனோடும் தங்கியிருந்தான். அங்கே இராவணனின் தங்கை சூர்ப்பணகை வந்தாள். இராமனின் அழகைக் கண்டு மயங்கினாள். தன் உண்மை உருவம் கோரமானது என்பதை அறிந்ததால், அழகிய பெண்ணின் வடிவம் எடுத்து இராமனிடம் நெருங்கினாள்.

அவள் ஆசையோடு பேசினாள். 'நீ யார்? இந்தக் கானகத்தில் ஏன் இருக்கிறாய்? நான் இராட்சச அரசனான இராவணனின் தங்கை. என்னை மணந்துகொள்' என்றாள். இராமன் புன்னகையுடன் நயமாகப் பதில் சொன்னான்: 'நான் மணமானவன். என் மனைவி இதோ இருக்கிறாள். என் தம்பி இலக்குவன் தனியாக இருக்கிறான்; அவனிடம் செல்லுங்கள்.' இராமன் இவ்வாறு சொன்னது அவள் பேச்சின் வேடிக்கையைக் கண்டு அவளை நயமாக அனுப்பவே.

இலக்குவனும் அவளை மறுத்தான். அவள் சினத்தால் சீதையைத் தாக்கப் பாய்ந்தபோது, இலக்குவன் அவளை நிறுத்தி, அவள் மூக்கையும் காதையும் அறுத்தான். அழகிய வடிவத்தோடு வந்தவள் தன் இயல்பான கோர உருவில் அழுதுகொண்டு ஓடினாள். வெளி அழகால் அவள் வெல்ல நினைத்தாள்; ஆனால் அவள் அறிவும் பண்பும் வேடத்துக்குப் பொருந்தவில்லை.

அழகு வடிவம் கலைந்தபோது அவளது உள்ளத்தின் குறையே வெளிப்பட்டது. தன் செயலின் விளைவை எண்ணாமல், எதிரியின் ஆற்றலை அறியாமல், தன்னலத்தால் செயல்பட்ட அவள் அறியாமையே அவள் அழிவுக்கு வழி வகுத்தது. பின்னர் அவளது கோபத்தால் இலங்கையே அழிவைச் சந்தித்தது.

மண்ணாலான பொம்மை வண்ணம் தீட்டிக் காட்சிக்கு அழகாக இருப்பதுபோல், சூர்ப்பணகையின் அழகும் வெறும் தோற்றமே. உள்ளே நுண்ணிய அறிவு இல்லாமல் இருந்தது. அதனால் முதல் சோதனையிலேயே அவள் வேடம் குலைந்து, பேரிழப்பைச் சந்தித்தாள்.

சூர்ப்பணகையின் கதையை இராமாயணம் ஒரு எச்சரிக்கையாகவும் கூறுகிறது. அழகான தோற்றம் ஒருவருக்கு வாய்ப்பளிக்கலாம்; ஆனால் அது தன்னலத்தையும் அறியாமையையும் மறைக்க முடியாது. இராமனும் இலக்குவனும் அமைதியாகவும் தெளிவாகவும் நிலையாகவும் இருந்தனர். அவர்களிடம் நூல்வழி வந்த நிதானம் இருந்தது. சூர்ப்பணகையிடம் ஆசை மட்டுமே இருந்தது. அறிவும் அடக்கமும் இருந்திருந்தால் அவள் தன் குறையை உணர்ந்து இத்தனை பேரழிவைச் சந்தித்திருக்கமாட்டாள். இந்தக் கதையில் தோற்றம் வெல்லவில்லை; தெளிந்த அறிவே நிலைத்தது. அழகை அறிவோடு இணைப்பவரே உண்மையில் அழகர் என்பதை இக்கதை காட்டுகிறது. இந்தப் பாடத்தை நினைவில் கொள்பவர் தோற்றத்தைவிட அறிவை மதிப்பார்.

Shurpanakha and Rama

In the Aranya Kanda of Valmiki's Ramayana, Rama was living at Panchavati with Sita and Lakshmana. There came Ravana's sister Shurpanakha. She was captivated on seeing Rama's beauty. Knowing that her true form was fearsome, she took the shape of a beautiful woman and approached Rama.

She spoke with desire. 'Who are you? Why are you in this forest? I am the sister of Ravana, king of the rakshasas. Marry me,' she said. With a smile Rama replied gently, 'I am married. My wife is here. My brother Lakshmana is alone; go to him.' Rama said this to send her away gently, seeing the absurdity of her speech.

Lakshmana too refused her. When in anger she sprang to attack Sita, Lakshmana stopped her and cut off her nose and ears. She who had come in a lovely form ran away weeping in her natural fearsome shape. She thought to win by outward beauty, but her knowledge and character did not fit her disguise.

When the beautiful form fell away, the lack in her heart showed. She acted out of self-interest, without thinking of the consequence and without knowing her enemy's power, and her ignorance paved the way to her ruin. Later, because of her anger, all Lanka met destruction.

As a clay doll is painted and looks lovely to the eye, Shurpanakha's beauty too was only appearance. Within was no subtle knowledge. Therefore at the first test the disguise broke, and she met a great loss.