Kural 403 · கல்லா தவரும் நனிநல்லர் கற்றார்முன் – Tamilone

Kural 403 · Ignorance · கல்லாமை

கல்லா தவரும் நனிநல்லர் கற்றார்முன்சொல்லா திருக்கப் பெறின்.

Kallaa Thavarum Naninallar Katraarmun / Sollaa Thirukkap Perin

Even a fool shall be counted wise if he can hold his peace before the learned.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

கல்லாதவரும் மிகவும் நல்லவரே; கற்றவர் முன்னிலையில் எதுவும் பேசாமல் இருக்கப் பெற்றால்.

Meaning

Even the unlearned are very good, if only they manage to keep silent before the learned.

சொற்பொருள் Word by word

கல்லாதவரும்: கற்காதவரும்
நனிநல்லர்: மிக நல்லவர்
கற்றார்முன்: கற்றவர் முன்
சொல்லாதிருக்க: பேசாமல் இருக்க
பெறின்: முடிந்தால்

விளக்கம்

இந்தக் குறள் கல்லாதவரைப் பற்றிய நயமான ஆலோசனையைத் தருகிறது. கல்லாதவர் கூட 'மிகவும் நல்லவர்' ஆகலாம்; ஆனால் ஒரே ஒரு நிபந்தனை: கற்றவர்கள் முன்னிலையில் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருக்கவேண்டும். இது கல்லாதவரை இகழும் குறளாகத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அவர்களுக்கு மதிப்புப் பெறும் எளிய வழியைக் காட்டுகிறது.

மௌனம் அறியாமையை மறைக்கும் ஆடை. சொல்லாதவரின் அறிவின் அளவு அறிய முடியாது. ஆனால் பேசத் தொடங்கியவுடன் அவரது அறிவின் நிலை தெளிவாகிறது. அதனால் கல்லாதவர் அவையில் மௌனமாக இருந்தால் அவர் அவமதிப்பைத் தவிர்ப்பது மட்டும் அன்றி, கேட்பதன் வழியாகக் கற்கவும் வாய்ப்புப் பெறுகிறார்.

இங்கு 'நல்லர்' என்பதற்கு அறிவில் நல்லவர் என்ற பொருள் அன்று; நடத்தையில் நல்லவர், அடக்கமுடையவர் என்பதே பொருள். 'பெறின்' என்ற சொல் முக்கியம்; அதாவது மௌனமாக இருப்பது எளிதல்ல. அறியாமை உள்ளவர்கள் பெரும்பாலும் அதிகம் பேச விரும்புவர். அந்த உந்துதலை அடக்கிக்கொள்ள முடிவதே ஒரு நல்ல பண்பு.

சில உரையாசிரியர்கள் இதை எள்ளல் நயமுள்ள குறள் என்றும், வள்ளுவர் இதன் மூலம் கல்லாதவர்கள் பேசி இழிவடைவதைத் தடுக்க விரும்பியதாகவும் கூறுவர். எப்படிக் கொண்டாலும், இது கற்கத் தூண்டும் குறளே; கல்லாதவன் மௌனமாக இருந்தால் நல்லவன்; மேலும் கற்றால் அறிஞன் ஆவான்.

இன்றைய கூட்டங்களில் தெரியாத துறையைப் பற்றிய விவாதத்தில் தெரிந்தவரைப் பேசவிட்டுக் கேட்பது அறிவின் தொடக்கம். 'எனக்கு இது தெரியாது, நீங்கள் சொல்லுங்கள்' என்று சொல்லும் பணிவு தாழ்வு அன்று, கற்கும் வழி.

மௌனம் என்பது கல்லாதவருக்கு மட்டும் அல்ல; கற்றவருக்கும் ஓர் அணி. ஆனால் கற்றவரின் மௌனம் ஆழ்ந்து யோசிக்கும் மௌனம்; கல்லாதவரின் மௌனம் தம் குறையை மறைக்கும் மௌனம். இரண்டு மௌனங்களுக்கும் வேறுபாடு உண்டு என்றாலும், வள்ளுவர் கல்லாதவரின் மௌனத்தையும் ஒரு நற்பண்பாகவே மதிக்கிறார். அது அடக்கத்தின் வெளிப்பாடு என்று அவர் கருதுகிறார். அந்த அடக்கமே மெல்ல மெல்ல அவரைக் கற்பதை நோக்கி நடத்தும்.

Explanation

This verse gives a witty piece of advice about the unlearned. Even the unlearned may become 'very good', on one condition: that they keep silent before the learned. Though it seems a verse that belittles the unlearned, it in fact shows them a simple way to win respect.

Silence is the cloth that hides ignorance. The measure of a silent person's knowledge cannot be known. But as soon as he starts to speak, the state of his knowledge becomes plain. So if the unlearned keep silent in an assembly, they not only avoid disgrace but gain the chance to learn by listening.

'Nallar' here does not mean good in knowledge but good in conduct, a restrained person. The word 'perin' is important; that is, keeping silent is not easy. Those who are ignorant often wish to speak a great deal. To be able to hold back that urge is itself a good quality.

Some commentators call this a verse with a touch of irony, and say that Valluvar wished to prevent the unlearned from speaking and being disgraced. In any case it is a verse that spurs us to learn: the unlearned who keep silent are good, and if they learn more they will become scholars.

In meetings today, in a discussion on a field we do not know, to let those who know speak and to listen is the beginning of wisdom. The humility to say 'I do not know this; please tell me' is not lowliness but the way to learn.

கதை

பர்த்ருஹரியின் அறிவுரை

பர்த்ருஹரி என்பவர் உஜ்ஜயினியின் அரசராகவும் பெரிய கவிஞராகவும் இருந்தார் என்று இந்திய மரபு கூறுகிறது. அவர் எழுதிய நீதி சதகம், சிருங்கார சதகம், வைராக்ய சதகம் ஆகிய மூன்று நூறு பாடல் தொகுதிகள் இன்றும் போற்றப்படுகின்றன. அவற்றில் ஒரு பாடல் கல்லாமையையும் மௌனத்தையும் பற்றியது.

அவர் தம் இளமைக் காலத்தில் எழுதிய ஒரு பாடலில் தம் அனுபவத்தைக் கூறுகிறார். 'நான் சிறிதே அறிந்தவனாக இருந்தபோது மத யானைபோல் செருக்குக் கொண்டு, நான் எல்லாம் அறிந்தவன் என்று எண்ணினேன். பின்னர் அறிஞரிடம் சிறிது கற்றபோது, நான் அறியாதவை எவ்வளவு என்று தெரிந்து, காய்ச்சல் தணிந்ததுபோல் என் செருக்கு அடங்கியது' என்பது அதன் பொருள்.

மற்றொரு பாடலில் அவர் கல்லாதவர் அவையில் மௌனமாக இருப்பதன் மதிப்பைக் கூறுகிறார். 'படைப்பாளன் அறியாமைக்கு ஒரு திரையை அளித்துள்ளான்; அது மௌனம். இது அவர்களுக்குத் தானே உரியது; எப்போதும் நன்மை தருவது. அறிஞர் அவையில் மௌனமாக இருப்பது கல்லாதவர்க்கு அணிகலன்' என்பது அதன் கருத்து.

பர்த்ருஹரி இறுதியில் அரசைத் துறந்து துறவு கொண்டார். அவர் வாழ்வு செருக்கிலிருந்து பணிவுக்கும், பேச்சிலிருந்து மௌனத்துக்கும் ஆன பயணம். 'கற்றார் முன் சொல்லாதிருக்கப் பெறின்' என்ற குறளின் நடைமுறை வடிவம் இதுவே.

பர்த்ருஹரி பற்றிய பிரபலமான மரபுக்கதை ஒன்றும் உண்டு. ஒரு அந்தணர் அவருக்கு ஓர் அரிய கனியைத் தந்தார்; அதை உண்டால் அழிவில்லாத வாழ்வு கிடைக்கும் என்றார். பர்த்ருஹரி அதைத் தம் அன்பு மனைவி பிங்கலைக்குக் கொடுத்தார். அவள் அதைத் தன் விருப்பமுடையவனுக்குக் கொடுத்தாள். அது சுற்றி மீண்டும் அவரிடமே வந்தபோது, உலக உறவுகளின் நிலையற்ற தன்மையை உணர்ந்து அவர் துறவு பூண்டார் என்று மரபு கூறுகிறது. இந்தக் கதை அவர் ஞானத்தின் தொடக்கத்தைக் காட்டுகிறது.

நீதி சதகத்தில் அவர் கல்வியை மனிதனின் மறைந்த செல்வம் என்றும், இசை இலக்கியம் இல்லாதவன் வால் கொம்பு இல்லாத விலங்குக்குச் சமம் என்றும் பாடியுள்ளார். இவ்வாறு பேச்சின் மதிப்பையும் மௌனத்தின் மதிப்பையும் அவர் ஒருசேர உணர்ந்திருந்தார். வள்ளுவர் இங்கே கூறும் கருத்தும் அவர் கருத்தும் ஒத்திசைகின்றன என்பது வியப்பே. சொல்லின் ஆற்றலை அறிந்தவரே மௌனத்தின் மதிப்பை அறிவார்.

A story

Bhartrihari's Verse on Silence

Indian tradition says that Bhartrihari was a king of Ujjayini and a great poet. His three hundred-verse collections, the Nitishataka, Shringarashataka and Vairagyashataka, are honoured even today. One verse among them concerns ignorance and silence.

In a verse written in his youth he tells of his own experience. 'When I knew only a little, I was proud like a rutting elephant and thought I knew everything. Later, when I learned a little from the wise and saw how much I did not know, my pride subsided like a fever.' That is its sense.

In another verse he speaks of the worth of silence for the unlearned in an assembly. 'The Creator has given ignorance a veil; it is silence. It belongs to them as their own and always brings good. In an assembly of the learned, silence is the ornament of the unlearned.' That is the thought.

Bhartrihari in the end gave up the kingdom and took to renunciation. His life was a journey from pride to humility and from speech to silence. This is the practical form of the verse, 'kattraarmun sollaathirukkap perin'.

There is also a famous traditional tale about Bhartrihari. A Brahmin gave him a rare fruit, saying that whoever ate it would have life without death. Bhartrihari gave it to his beloved wife Pingala. She gave it to one she favoured. When it came round and reached him again, he realised how impermanent worldly ties are and took to renunciation, tradition says. This tale shows the beginning of his wisdom.

In the Nitishataka he sang that learning is a person's hidden wealth, and that a man without literature and music is like an animal without tail or horns. So he understood both the worth of speech and the worth of silence. It is striking that his thought agrees with what Valluvar says here. Only one who knows the power of words knows the worth of silence.

சிந்தனைக்கு

இந்த வாரம் எந்தக் கூட்டத்தில் நீங்கள் குறைவாகப் பேசி அதிகமாகக் கேட்கலாம்? அதனால் என்ன கற்கக்கூடும்?

To reflect on

In which gathering could you listen more and speak less this week, and what might you learn?