Kural 404 · கல்லாதான் ஒட்பம் கழியநன் றாயினும்

மந்தரையும் பரதனும்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டத்தில் மந்தரை என்னும் கூனி கைகேயியின் பணிப்பெண்ணாக இருந்தாள். இராமனுக்கு முடிசூட்டும் செய்தி கேட்டு அயோத்தி முழுவதும் மகிழ்ந்தது. கைகேயியும் மகிழ்ந்து அந்தச் செய்தியைக் கொண்டுவந்த மந்தரைக்குப் பரிசு தந்தாள். ஆனால் மந்தரை அந்தச் செய்தியைக் கேட்டுக் கலக்கமுற்றாள்.

அவள் கைகேயியிடம் நயமான சொற்களில் பேசினாள். 'இராமன் அரசனானால் கௌசல்யா பெரிய அரசியாவாள்; நீ அவளுக்குப் பணிவிடை செய்ய நேரும். பரதன் இராமனுக்குப் பணியாளாக இருக்க நேரும்' என்றாள். 'தேவாசுரப் போரில் உனக்குத் தசரதன் தந்த இரண்டு வரங்களை இப்போது கேள்; பரதனுக்கு முடியும், இராமனுக்குப் பதினான்கு ஆண்டு வனவாசமும் கேள்' என்று வழி காட்டினாள்.

மந்தரையின் சூழ்ச்சி நுட்பமாக இருந்தது. அவள் வார்த்தைகளில் உலக அறிவு போலத் தெரியும் நயம் இருந்தது. ஆனால் அது அறமும் நூலறிவும் அற்ற தன்னலச் சூழ்ச்சி. அதன் அடிப்படை நேர்மையில்லை. கைகேயி அவளை நம்பி அதை ஏற்றாள். அதன் விளைவாக தசரதன் உயிரிழந்தான்; இராமன் காடு சென்றான்; அயோத்தி துயரில் ஆழ்ந்தது.

இராமனும் அறிவுடையோரும் இந்தச் சூழ்ச்சியை மறுத்தனர். பரதன் அயோத்திக்குத் திரும்பி நடந்ததை அறிந்தபோது, தன் தாயைக் கடுமையாக இடித்துரைத்தான். 'இந்த அரசு எனக்கு வேண்டாம்; இது தர்மத்துக்கு எதிரானது' என்று மறுத்தான். மந்தரையைத் தண்டிக்க சத்ருக்னன் இழுத்தபோது, இராமன் இதை விரும்பமாட்டான் என்று பரதன் தடுத்தான். பரதன் காட்டுக்குச் சென்று இராமனின் பாதுகைகளைப் பெற்று வந்து அவற்றை அரியணையில் வைத்து ஆண்டான்.

மந்தரையின் சூழ்ச்சித் திறன் நன்றாக இருந்தபோதும், அறிவுடையவர் அதை ஏற்கவில்லை. திறமை இருந்தால் மட்டும் போதாது; அது அறநெறியும் கல்வியும் தழுவியதாக இருக்கவேண்டும் என்பதே பாடம்.

இராமன், கைகேயியும் மந்தரையும் செய்த செயலைக் கேள்விப்பட்டபோதும், அவர்களை வெறுக்கவில்லை. ஆனால் அந்தச் சூழ்ச்சியின் விளைவு அறிவுடையோரால் ஏற்கப்படவில்லை. வசிஷ்டர் போன்ற முனிவர்கள் அதை எதிர்த்தனர். அயோத்தியின் குடிகள் துயரத்தில் ஆழ்ந்தனர். இறுதியில் அந்தச் சூழ்ச்சியின் பயன் கைகேயிக்கே துன்பமாயிற்று. அவள் தன் மகனாலேயே வெறுக்கப்பட்டாள். இது கல்லாதவரின் சூழ்ச்சி திறம்பட இருந்தாலும் நிலைக்காது என்பதைக் காட்டுகிறது. அறிவுடையோரின் ஏற்பே ஒரு திறமைக்கு உண்மையான சான்று என்பது இங்கே தெளிவாகிறது.

Manthara and Bharata

In the Ayodhya Kanda of Valmiki's Ramayana, Manthara, a hunchbacked woman, was Kaikeyi's maid. On hearing the news of Rama's coronation, the whole of Ayodhya rejoiced. Kaikeyi was glad and gave a gift to Manthara who brought the news. But Manthara was disturbed to hear it.

She spoke to Kaikeyi in skilful words. 'If Rama becomes king, Kausalya will become the great queen; you will have to serve her. Bharata will have to be Rama's servant,' she said. 'Ask now for the two boons Dasharatha gave you in the war of gods and demons; ask the crown for Bharata and fourteen years in the forest for Rama,' she showed the way.

Manthara's scheme was subtle. In her words was a polish that looked like worldly wisdom. But it was a selfish scheme without dharma or learning. Its base was not honesty. Kaikeyi trusted her and accepted it. As a result Dasharatha lost his life, Rama went to the forest, and Ayodhya sank in sorrow.

Rama and the wise rejected the scheme. When Bharata returned to Ayodhya and learned what had happened, he rebuked his mother harshly. 'I do not want this kingdom; it is against dharma,' he refused. When Shatrughna dragged Manthara to punish her, Bharata stopped him, saying Rama would not like it. Bharata went to the forest, received Rama's sandals, and ruled with them placed on the throne.

Though Manthara's skill in scheming was good, the wise did not accept it. The lesson is that ability alone is not enough; it must be joined with dharma and learning.