Kural 401 · அரங்கின்றி வட்டாடி யற்றே நிரம்பிய – Tamilone

Kural 401 · Ignorance · கல்லாமை

அரங்கின்றி வட்டாடி யற்றே நிரம்பியநூலின்றிக் கோட்டி கொளல்.

Arangindri Vattaati Yatre Nirampiya / Noolindrik Kotti Kolal

Ascending the rostrum without abundant knowledge is like the playing of dice without the chequered board.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

நிறைந்த நூலறிவு இல்லாமல் அவையில் உரையாடுவது, ஆடும் பலகை இல்லாமல் வட்டுக்காய் ஆடுவதைப் போன்றது.

Meaning

To join a learned debate without a full knowledge of books is like playing at dice without a board.

சொற்பொருள் Word by word

அரங்கு: ஆடும் பலகை, அவை
இன்றி: இல்லாமல்
வட்டாடி: வட்டுக்காய் ஆடி
அற்றே: போன்றதே
நிரம்பிய நூல்: நிறைந்த நூலறிவு
கோட்டி கொளல்: அவையில் உரையாடுதல்

விளக்கம்

கல்லாமை அதிகாரத்தின் முதல் குறள் ஒரு எளிய ஆட்ட உவமையால் தொடங்குகிறது. வட்டாடுதல் என்பது ஒரு வகைக் காய்நகர்த்தும் ஆட்டம்; அதற்குக் காய்களை நகர்த்தப் பலகை அல்லது அரங்கு வேண்டும். பலகை இல்லாமல் காய்களை உருட்டினால் ஆட்டம் நடக்காது; காய்கள் எங்கே போகின்றன என்பதே தெரியாது. அதுபோல நூல்களின் அறிவு இல்லாதவன் அறிஞர் அவையில் பேசப்புகுந்தால், அவன் சொற்கள் எங்கும் நிலைகொள்ளாமல் சிதறும் என்பதே இதன் கருத்து.

'நிரம்பிய நூல்' என்பது முழுமையான நூற்கல்வியைக் குறிக்கிறது. அரைகுறையாகக் கற்றவனும் இதே இடத்தில் வருகிறான். 'கோட்டி' என்பது அவை அல்லது கூட்டம் என்பதைக் குறிக்கும். அங்கே சொற்போர் நடக்கும் இடம். அங்கே பேசவேண்டுமானால் ஆடுபவனுக்குப் பலகை வேண்டியதுபோல் பேசுபவனுக்கு நூலறிவு வேண்டும். அது இல்லாத பேச்சு ஆடுகளம் இல்லாத ஆட்டம்; தொடக்கத்திலேயே பயனற்றுப் போகிறது.

சில உரையாசிரியர்கள் 'அரங்கு' என்பதை நாடக அரங்கு என்றும், சிலர் ஆடுபலகை என்றும் விளக்குவர். 'அற்றே' என்ற சொல்லின் ஒப்புமையில் பொருளில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. எந்தப் பொருளிலும் அடிப்படைத் தளம் இல்லாமல் செய்யும் செயல் பயனற்றது என்பதே நோக்கம். வள்ளுவர் இங்கே ஆடுகளத்தைத் தேர்ந்த காரணம் நம் நாட்டில் வட்டாட்டம் பரவலாக அறியப்பட்ட விளையாட்டு என்பதே.

இதிலிருந்து நாம் பெறும் பாடம், ஒரு துறையில் கருத்துக் கூறுவதற்கு முன் அதன் அடிப்படைகளைக் கற்றிருக்கவேண்டும் என்பது. நூல்களைப் படிக்காமலே விவாதத்தில் கலந்துகொள்வது நமக்கும் நம்மைக் கேட்பவர்க்கும் நேரத்தை வீணாக்குகிறது. அரங்கு கட்டியபின் ஆடுவது போல், கற்றபின் பேசுவதே முறை.

இன்றைய வாழ்வில் தொலைக்காட்சி விவாதங்கள், இணையக் கருத்துப்பகுதிகள் ஆகியவற்றில் பலர் அடிப்படைத் தகவல்கள்கூடத் தெரியாமல் பேசுகின்றனர். படிக்காமல் வாதிடுவதைவிட, சிறிது படித்துவிட்டு அமைதியாகக் கேட்பது மேல். ஒரு துறையில் நம் கருத்து நிலைக்க வேண்டுமானால் அதற்கான அரங்கை முதலில் அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

Explanation

The first verse of the chapter on Ignorance begins with a simple comparison from a game. Vattaadal is a board game of moving pieces, and moving the pieces needs a board or a playing ground. If one rolls the pieces without a board, the game does not take place, and no one can tell where the pieces go. In the same way, if one who lacks knowledge of books enters a learned assembly to speak, his words find no place and scatter.

'Nirambiya nool' means complete learning from books. The half-learned also come under this. 'Kotti' means an assembly or gathering, the place where the contest of words goes on. To speak there one needs book-knowledge as a player needs a board. Speech without it is a game with no ground and becomes useless from the start.

Some commentators explain 'arangu' as a stage and others as a playing board. The sense of the likeness 'atre' is unchanged. In any reading, the point is that work done without a base is of no use.

The lesson we gain is that before giving an opinion in a field, one must have learned its basics. Joining a debate without reading wastes time for ourselves and for those who hear us. As one plays only after the board is set, one should speak only after learning.

In life today, many speak in television debates and online comment sections without knowing even the basic facts. It is better to read a little and listen quietly than to argue without reading. If our view in a field is to stand, we must first set up the board for it.

கதை

யுதிஷ்டிரனும் சூதாட்டமும்

மகாபாரதத்தின் சபா பர்வத்தில் இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் ராஜசூய வேள்வி முடிந்தபின் துரியோதனன் பொறாமையால் வெந்தான். மாமன் சகுனி அவனுக்கு ஒரு வழி கூறினான்: 'யுதிஷ்டிரனுக்குச் சூதாட்டத்தில் விருப்பம் உண்டு, ஆனால் அதைத் திறம்பட ஆடத் தெரியாது. நான் தாயக்கட்டையை அறிந்தவன். அவனை அழைத்து ஆடச் செய்தால் அவனது செல்வம் முழுவதையும் வெல்வேன்.'

திருதராஷ்டிரன் அழைப்பு அனுப்பினான். விதுரர் அதை எதிர்த்தார். யுதிஷ்டிரன் அழைப்பை மறுக்கலாம்; ஆனால் 'வெற்றி பெற அழைக்கப்பட்டால் மறுக்கக்கூடாது' என்ற க்ஷத்திரிய நெறியை எண்ணி ஹஸ்தினாபுரத்துக்குச் சென்றான். அங்கே ஆட்டம் தொடங்கியது.

சகுனி 'அக்ஷஹ்ருதயம்' என்னும் பகடையின் நுணுக்கத்தை முழுமையாகக் கற்றிருந்தான் என்று நூல் கூறுகிறது. யுதிஷ்டிரனோ ஆட்டத்தின் அடிப்படைத் திறன் இல்லாமலேயே அரங்கில் புகுந்தான். அவன் அறம் அறிந்தவன், அறிவாளி என்பதில் ஐயமில்லை; ஆனால் இந்தக் குறிப்பிட்ட ஆட்டத்துக்கான நூலறிவு அவனிடம் இல்லை. அவன் முதலில் தன் செல்வத்தை இழந்தான்; பின்னர் தன் தம்பியர், தன்னையே இழந்தான்; இறுதியில் திரௌபதியையும் இழந்தான்.

வெறும் ஆசையால் அரங்கு இன்றி ஆடியதன் விளைவு அவனுடைய கண்ணீரில் முடிந்தது. பின்னர் பாண்டவர்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் வனவாசமும் ஓர் ஆண்டு அஞ்ஞாதவாசமும் செய்ய நேரிட்டது. வனவாசத்தில் பிருகதஸ்வர் என்னும் முனிவர் யுதிஷ்டிரனுக்கு 'அக்ஷஹ்ருதயம்' கலையை உபதேசித்தார் என்று வன பர்வம் கூறுகிறது. அதாவது அவன் பின்னர் அந்த ஆட்டத்தின் நூலைக் கற்றான். பின்னாளில் விராட மன்னனின் அவையில் கங்கன் என்ற பெயரில் சூதாட்டத்தில் வல்லவனாக விளங்கினான்.

இந்தக் கதையில் யுதிஷ்டிரனின் துயரம் அறியாமையால் வந்தது. அவன் கல்லாதவன் அல்லன்; ஆனால் அந்தத் துறைக்கான கல்வி இல்லாமல் அதில் இறங்கினான். 'அரங்கின்றி வட்டாடி அற்றே' என்ற குறள் உவமை இங்கே உண்மையான நிகழ்ச்சியாக வருகிறது.

நாமும் தெரியாத துறைகளில் ஆர்வத்தால் இறங்கும்போது இந்தக் கதையை நினைவில் கொள்ளலாம். முதலில் அடிப்படையைக் கற்போம்; பின்னர் ஆடுவோம்.

யுதிஷ்டிரன் பின்னாளில் உண்மையை உணர்ந்தவன்போல் பேசினான். தன்னை அறிந்தவர்களிடம் தன் தவறுக்கு வருந்தினான். அவன் செருக்கால் அல்ல, அறமாகக் கருதியே ஆடினான்; ஆயினும் அறமும் அந்தத் துறையின் நுட்பமும் வேறு வேறு என்பதை அனுபவத்தால் அறிந்தான். ஒரு துறையில் நிற்பதற்கு அதற்குரிய கல்வி வேண்டும் என்பதே அவன் பெற்ற பாடம். அந்தப் பாடத்தை அவன் பெரும் விலை கொடுத்துப் பெற்றான்; நாம் கதை வழியாக எளிதில் பெறலாம்.

A story

Yudhishthira and the Game of Dice

In the Sabha Parva of the Mahabharata, after the Rajasuya sacrifice at Indraprastha, Duryodhana burned with envy. His uncle Shakuni showed him a way: 'Yudhishthira likes dice but does not know how to play it well. I know the dice. If we invite him to play, I shall win all his wealth.'

Dhritarashtra sent the invitation. Vidura opposed it. Yudhishthira could have refused, but he thought of the Kshatriya rule that one must not refuse a challenge to play, and went to Hastinapura. There the game began.

The text says Shakuni had fully learned the secret art of the dice, called Akshahridaya. Yudhishthira entered the arena without the basic skill of the game. There is no doubt that he knew dharma and was wise; but he lacked the book-learning for this particular game. First he lost his wealth, then his brothers and himself, and at last Draupadi.

The result of playing without a board, out of mere desire, ended in his tears. After that the Pandavas had to spend twelve years in the forest and one year in hiding. In the forest, the sage Brihadashva taught Yudhishthira the art of Akshahridaya, the Vana Parva says. That is, he later learned the science of that game. In time, in the court of King Virata under the name Kanka, he was skilled at dice.

In this story Yudhishthira's sorrow came from ignorance. He was not an unlearned man, but he entered a field without learning for it. The comparison of the verse, 'arangin(ri) vattaadi atre', becomes here a real event.

When we, too, enter fields we do not know out of eagerness, we can remember this story. Let us learn the basics first, and then play.

சிந்தனைக்கு

எந்தத் துறையில் மேலோட்டமாக மட்டும் அறிந்து நம்பிக்கையுடன் பேசுகிறீர்கள்? அதன் முதல் நேர்மையான படிப்பு எதை உள்ளடக்கும்?

To reflect on

In which subject do you most often speak with confidence while knowing only its surface, and what would a first honest study of it involve?