Kural 913 · பொருட்பெண்டிர் பொய்ம்மை முயக்கம் இருட்டறையில்

Kural 913 · Wanton Women · வரைவின் மகளிர்

பொருட்பெண்டிர் பொய்ம்மை முயக்கம் இருட்டறையில்ஏத஧ல் பிணந்தழீஇ அற்று.

Porutpentir Poimmai Muyakkam Iruttaraiyil / Edhil Pinandhazheei Atru

The prostitute pretendeth love when she embraceth her lover: but in her heart she feeleth even as one who hath touched a stranger dead body in a dark room.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

பொருளையே விரும்பும் மகளிரின் பொய்யான தழுவல், இருண்ட அறையில் முன்பின் அறியாத ஒரு பிணத்தைத் தழுவுவது போன்றது.

Meaning

The false embrace of women who care only for wealth is like embracing the corpse of a stranger in a dark room.

சொற்பொருள் Word by word

பொருட்பெண்டிர்: women who seek wealth
பொய்ம்மை முயக்கம்: false embrace
இருட்டு அறையில்: in a dark room
ஏதிலார்: a stranger
பிணம் தழீஇ: embracing a corpse
அற்று: is like

விளக்கம்

வள்ளுவர் கடுமையான உவமைகளைப் பயன்படுத்துவது அரிது. இந்தக் குறள் அதற்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு. இருட்டு அறை, அறியாத பிணம், தழுவல் என்ற மூன்று காட்சிகளும் சேர்ந்து அடையும் அதிர்ச்சி வாசகரின் மனத்தில் ஆழமாகப் பதிகிறது. இங்கு உயிரற்ற, குளிர்ந்த, அன்பற்ற நிலையே முக்கியப் படிமமாகிறது. அன்பு இல்லாத தழுவல் உடலால் நெருங்கினாலும் உள்ளத்தால் எங்கோ தொலைவில் இருக்கிறது என்பதையே வள்ளுவர் இப்படிக் கடுமையாக எடுத்துக்காட்டுகிறார்.

'ஏதிலார்' என்றால் அயலார், அறியாதவர். இந்தச் சொல் உவமையின் வலிமையைக் கூட்டுகிறது. தனக்குத் தொடர்பே இல்லாத பிணம் என்பதால் அங்கே அன்பு, அக்கறை, இணைப்பு எதுவும் இல்லை. இருட்டு அறை என்பது தன் தவறின் உண்மையை அறியாமல் இருக்கும் மனநிலையின் குறியீடு. உண்மை தெரிந்தால் அந்தத் தழுவல் எவ்வளவு வெறுமையானது என்பது புரியும்.

இந்தக் குறள் பெண்ணைக் கடுமையாக இகழ்கிறது போலத் தோன்றலாம். ஆனால் உவமையின் இலக்கு 'பொய்ம்மை முயக்கம்' என்ற பொய்யான தழுவலே. பொய்யான அன்பு எந்த உறவிலும் வெறுமையையே தரும்; அது யாரிடமிருந்து வந்தாலும் அவ்வாறே. அன்பை நடிப்பவனும் இதே வெறுமையையே உணர்கிறான் என்பதையும் நாம் எண்ணிப்பார்க்கலாம்.

இன்றைய நிகழ்வுகளோடு பொருத்திப் பார்த்தால், பணத்தை அல்லது பதவியைக் குறிவைத்து உருவாகும் எந்த நட்பும் உறவும் இதற்கு ஒப்பே. நம் கையில் உள்ளது போனால் அவை உடனே விலகிவிடுகின்றன. அப்போதுதான் உண்மை புலப்படுகிறது.

இன்றைய வாழ்வில் வெளித்தோற்றம் ஒன்றாகவும் உள்ளுறுதி வேறாகவும் இருப்பது பலரிடம் காணக்கிடைக்கிறது. உறவில் அன்பு நிரம்பியிருக்கிறதா என்பதைச் சிரமமான நேரத்தில்தான் உணர முடிகிறது. பிணத்தைத் தழுவியவனுக்கு எதிர்ப்புமில்லை, பதிலுமில்லை; அதேபோல போலி அன்பு பதில் தர இயலாது. வெற்றிடத்தைப் பேசிப் பயன் இல்லை என்பதை உணர்ந்து கொள்வதே அறிவு.

ஆகவே உறவுகளை மதிப்பிடும்போது அவற்றின் வெளிப்பூச்சையன்றி உள்ளார்ந்த அன்பையே அளவுகோலாகக் கொள்ள வேண்டும். வெளிச்சம் இல்லாத இடத்தில்தான் பிணம் தெரியாது; அறிவு என்ற விளக்கை ஏற்றினால் எல்லாம் தெளிவாகும்.

Explanation

Valluvar seldom uses harsh similes, and this verse is an example. A dark room, a stranger's corpse and an embrace: the shock of these three images together sinks deeply into the reader's mind. What is central here is the lifeless, cold, loveless state. An embrace without love draws close in body while the heart is far away, and Valluvar shows it with this stark image.

'Aethilaar' means a stranger, someone unknown. The word adds strength to the simile. Because it is the corpse of one with whom he has no connection, there is no love, concern or bond in it. The dark room symbolises the state of mind in which a man does not know the truth of his mistake. When the truth is known, one sees how empty the embrace was.

The verse may seem to attack women harshly. But the target of the simile is the 'poimmai muyakkam', the false embrace. False affection brings emptiness in any relationship, no matter from whom it comes. We may also reflect that the one who feigns love feels the same emptiness.

Applied to present events, any friendship or relationship that forms with an eye on money or position is like this. As soon as what is in our hand is gone, they go. Then the truth appears.

So, in judging relationships, the measure should be the inner affection, not the surface paint. A corpse is not seen only where there is no light; light the lamp of wisdom and everything becomes clear.

கதை

செட்டியாரும் சொந்தக்காரர்களும்

இது செட்டிநாட்டு மாளிகை ஒன்றில் தீபாவளி நேரத்தில் நடக்கும் கற்பனைக் கதை.

காரைக்குடிக்கு அருகிலுள்ள ஒரு ஊரில் இராமநாதன் செட்டியார் என்ற முதிய வணிகர் வாழ்ந்தார். பெரிய மாளிகை, நெல் களஞ்சியங்கள், பழமையான தேக்குப் பெட்டிகள் நிறைந்த நகைகள் என்று அவருக்குச் செல்வம் பெருகியிருந்தது. மனைவி மறைந்தபின் அவர் தனியாக இருந்தார். பிள்ளைகள் இல்லை. அதனால் அவருடைய உறவினர்கள் தீபாவளிக்கு முன்பே வருகை தரத் தொடங்கினர்.

அவர்கள் எப்போதும் புன்னகையோடு, "மாமா, உங்கள் உடல்நிலை எப்படி? உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்? இந்தப் பலகாரத்தை நான் செய்து வந்தேன்" என்று உபசரித்தனர். ஒவ்வொருவரும் செட்டியாரின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு பாசமாகப் பேசினர். செட்டியார் மனத்தில் இது இனிமையாக இருந்தாலும் ஒரு சிறு ஐயமும் எழுந்தது.

அவர் ஒரு திட்டம் வகுத்தார். ஒருநாள் மாலையில் உறவினர்களை அழைத்து, "என் வணிகம் சமீபத்தில் பெரும் நட்டமடைந்தது. இந்த மாளிகையும் ஏலத்துக்கு வரப் போகிறது" என்று கவலையுடன் சொன்னார். எல்லோரும் அதிர்ந்தனர். ஒருவர் சட்டென்று, "அய்யோ, எனக்கு வேறு வேலை இருக்கிறது" என்றார். மற்றொருவர் "என் குழந்தையின் பள்ளி நேரம்" என்றார். சில நாள்களில் மாளிகை அமைதியானது; தீபாவளிப் பலகாரத் தட்டுகளும் நின்றன.

ஆனால் தூரத்து உறவினரான முருகன் என்ற இளைஞன் மட்டும் வந்தான். அவன் ஒரு எளிய ஆசிரியர். "மாமா, உங்கள் உடல்நிலை முக்கியம். செல்வம் என்பது வரும்-போகும். நான் உங்களுக்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்வேன்" என்று சொன்னான். எதையும் எதிர்பார்க்காமல் தினமும் வந்து அவருக்கு உணவு பரிமாறி, நூல் படித்துக் காட்டினான்.

தீபாவளி நாளில் செட்டியார் அனைவரையும் முற்றத்தில் அழைத்து உண்மையைச் சொன்னார். "என் செல்வம் அப்படியே இருக்கிறது. உங்கள் அன்பின் அளவை அறியவே இந்தச் சோதனை செய்தேன்" என்றார். சிலர் வெட்கித் தலைகுனிந்தனர். சிலர் தங்கள் உரையாடலை நியாயப்படுத்த முயன்றனர். செட்டியார் பெருமூச்சு விட்டு, முருகனை மட்டும் தம் பக்கத்தில் அன்போடு அமர்த்திக்கொண்டு, "உண்மையான உறவு எது என்பதை இன்று அறிந்தேன்" என்றார்.

பொருளை நோக்கிய தழுவல் நாம் நினைக்கும் அளவுக்கு உயிருடையதல்ல என்பதை இந்தக் கதை சொல்கிறது. வெளிச்சம் வரும்போதுதான் இருட்டறையின் உண்மை தெரியும்.

A story

The Chettiar and His Relatives

This is an imagined tale set in a Chettinad mansion at the time of Deepavali.

In a town near Karaikudi lived an old merchant, Ramanathan Chettiar. He had a large mansion, granaries of paddy, and chests full of ancient jewellery. After his wife died he lived alone, with no children. So his relatives began to visit even before Deepavali.

They were always smiling and attending to him: "Uncle, how is your health? What do you need? I made this sweet for you." Each of them would hold the Chettiar's hand and speak affectionately. Pleasant as it was, a small doubt rose in the Chettiar's mind.

He made a plan. One evening he called the relatives and said sadly, "My business has recently suffered a great loss. This mansion too may come up for auction." All were stunned. One said quickly, "Oh, I have other work." Another said, "It's time for my child's school." In a few days the mansion fell quiet and the plates of Deepavali sweets stopped coming.

But only a distant relative, a young man named Murugan, came. He was a simple teacher. "Uncle, your health is what matters. Wealth comes and goes. I will do whatever you need," he said. Expecting nothing, he came every day, served the old man's meals and read to him.

On Deepavali day the Chettiar called everyone and told the truth. "My wealth is as it was. I did this test only to know the measure of your affection." Some bowed their heads in shame. Some tried to explain themselves. The Chettiar had only Murugan sit by his side. "Today I have learnt what real kinship is," he said.

The tale tells us that an embrace aimed at wealth is not as alive as it looks. Only when the light comes is the truth of the dark room seen.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் செல்வம் நாளை மறைந்துவிட்டால், யாருடைய அன்பு நிலைக்கும், யாருடைய அன்பு அமைதியாக விலகும்?

To reflect on

If your fortune disappeared tomorrow, whose warmth would stay and whose would quietly go?