Kural 915 · பொதுநலத்தார் புன்னலம் தோயார் மதிநலத்தின்

பெண்கள் நீராடிய ஏரியில் சுகர்

இது மகாபாரதத்தின் சாந்தி பர்வத்திலும் தேவி பாகவதத்திலும் சொல்லப்படும் கதை.

வியாச முனிவரின் மகன் சுகர் பிறவியிலிருந்தே ஞானத்தில் ஆழ்ந்தவர். அவர் பிறந்தபோதே தவம் செய்யும் தூய்மையான மனம் உடையவராக இருந்தார் என்று மரபு கூறுகிறது. உலக இன்பங்களில் அவருக்குச் சிறிதும் ஈடுபாடு இல்லை. இளமையிலேயே அவர் துறவு நோக்கி நடந்தார்.

ஒருநாள் சுகர் தந்தையின் ஆசிரமத்தை விட்டுக் காட்டின் வழியே நடந்து சென்றார். வியாசர் மகன் பிரிவை எண்ணி அவரைத் தேடி, "மகனே, நில்!" என்று கூவியபடி பின்னால் ஓடி வந்தார். சுகர் எதையும் கவனிக்காமல், பிரம்மத்தின் நினைவில் மூழ்கி நடந்துகொண்டிருந்தார்.

வழியில் ஓர் ஏரி இருந்தது. அதில் தேவலோகத்தின் அப்சரஸ் பெண்கள் நீராடிக் கொண்டிருந்தனர். இளம் முனிவன் ஆடையின்றி நடந்து செல்வதைக் கண்டும் அவர்கள் எந்தத் தயக்கமும் காட்டவில்லை. நீரில் தொடர்ந்து விளையாடினர். சுகரும் அவர்களை நிமிர்ந்து பார்க்கவில்லை; அவர் மனம் அங்கே இல்லை. மலர்கள், நீர், பறவைகள், அப்சரஸ் பெண்கள் எல்லாம் அவருக்கு ஒரே காட்சியாகவே தெரிந்தன. அவர் உள்ளம் பிரம்மத்தில் நிலைத்திருந்தது. அவர் சிறுவன் போலவோ, ஒரு தூய ஞானி போலவோ கடந்து சென்றார்.

சற்று நேரத்தில் வியாசர் அதே இடத்துக்கு வந்தார். அவரைக் கண்டதும் அப்சரஸ் பெண்கள் பதறி எழுந்து விரைவாகக் கரையேறி ஆடைகளை அணிந்து கொண்டனர். வியாசர் வியந்து, "என் மகன் இளம் வயதினன்; அவன் முன் நீங்கள் அஞ்சவில்லை. வயதான என்னைக் கண்டு மட்டும் மறைத்துக்கொள்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டார்.

அவர்கள் பணிவோடு, "முனிவரே, உங்கள் மகனுக்கு ஆண் பெண் என்ற வேறுபாடே இல்லை. அவர் மனம் முழுவதும் தூய ஞானத்தில் நிலைத்திருக்கிறது. ஆனால் உங்களுக்கு இன்னும் அந்த வேறுபாடு உள்ளத்தில் உண்டு" என்றனர். வியாசர் அந்த உண்மையை உணர்ந்து தன் மகனின் உயர்நிலையை வியந்தார்.

வியாசர் அதன் பின் தன் மகனின் தூய்மையை மனம் நிறையப் போற்றினார். தந்தையாயினும் மகனிடமிருந்து கற்க வேண்டியது உண்டு என்பதை அவர் உணர்ந்தார்.

சுகர் இன்பங்களுக்கு எதிரியில்லை; அவர் மனம் அதைவிட உயர்ந்த ஒன்றில் நிரம்பியிருந்தது. மதிநலத்தால் மாண்ட அறிவு, சாதாரண இன்பங்களின் முன் அசையாது நிற்கும் என்பதை இந்தக் கதை காட்டுகிறது.

Shuka at the Lake of the Apsaras

This story is told in the Shanti Parva of the Mahabharata and in the Devi Bhagavata.

Shuka, the son of the sage Vyasa, was steeped in wisdom from birth. Tradition says that from the moment he was born he had a pure mind fit for penance. He had no attachment to worldly pleasures, and while still young he set off on the path of renunciation.

One day Shuka left his father's hermitage and walked through the forest. Vyasa, thinking of the separation from his son, ran behind him calling, "Son, stop!" Shuka noticed nothing, lost in thought of Brahman, and went on.

On the way there was a lake where celestial nymphs, the apsaras, were bathing. Though they saw the young ascetic walk past, they showed no hesitation and went on playing in the water. And Shuka did not look at them; his mind was not there. He passed on like a child, or like a pure sage.

After a little while Vyasa reached the same place. When the apsaras saw him they rose in haste, hurried to the bank and put on their garments. Vyasa was surprised. "My son is young, and you did not fear him. You cover yourselves only on seeing me, an old man?" he asked.

They answered humbly, "Sage, to your son there is no distinction of man and woman. His mind is wholly settled in pure knowledge. But in you the distinction still lives in the heart." Vyasa understood the truth and marvelled at his son's high state.

Shuka was no enemy of pleasures; his mind was filled with something higher. The story shows that knowledge made excellent by clarity of mind stands unmoved before ordinary pleasures.