Kural 916 · தந்நலம் பாரிப்பார் தோயார் தகைசெருக்கிப்

யயாதியின் தெளிவு

இது மகாபாரதத்தின் ஆதி பர்வத்திலும் பாகவத புராணத்திலும் சொல்லப்படும் வரலாறு.

சந்திர குலத்தின் புகழ்பெற்ற மன்னன் யயாதி. சுக்கிராசாரியாரின் மகள் தேவயானியை மணந்தவன். சுக்கிராசாரியார் ஒரு காரணத்தால் கோபம் கொண்டு யயாதியை முதுமை அடையும்படி சபித்தார். மன்னன் கலங்கினான். மன்னிப்புக் கேட்டபோது, அவர், "உன் மகன்களில் யாராவது அவர்களின் இளமையை உனக்குக் கொடுத்தால், நீ இளமையைத் திரும்பப் பெறலாம்" என்று சாபத்தை மாற்றும் வழி சொன்னார்.

யயாதி தன் மகன்களைக் கேட்டான். மூத்த மகன்கள் மறுத்துவிட்டனர். இளைய மகன் பூரு தந்தையின் மேல் உள்ள அன்பினால் தன் இளமையை மகிழ்வுடன் கொடுத்தான். யயாதி இளமை பெற்று மீண்டும் உலக இன்பங்களை அனுபவிக்கத் தொடங்கினான். ஆயிரம் ஆண்டுகள் அவன் இன்பங்களில் மூழ்கி வாழ்ந்தான் என்று புராணம் கூறுகிறது.

ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழிந்தும் அவன் ஆசை தீரவில்லை. இன்பங்கள் பெருகப் பெருக ஆசையும் பெருகிக்கொண்டே சென்றது. ஒவ்வொரு விருப்பம் நிறைவேறும்போதும் இன்னொரு விருப்பம் தோன்றியது. உலக இன்பங்கள் எதுவும் அவன் மனத்தை நிரப்பவில்லை. அவன் உள்ளம் எப்போதும் ஏதோ ஒன்றைத் தேடிக்கொண்டிருந்தது.

ஒரு நாள் அவன் தன் வாழ்க்கையைப் பற்றிச் சிந்தித்தான். "நெருப்பில் நெய் ஊற்றினால் அது அணைவதில்லை; மேலும் எரிவது போல், ஆசையும் அதை அனுபவிப்பதால் தீராது; மேலும் வளர்கிறது" என்ற உண்மையை உணர்ந்தான்.

யயாதி தன் மகன் பூருவை அழைத்து அவன் இளமையைத் திருப்பிக் கொடுத்தான். "மகனே, நான் ஆயிரம் ஆண்டுகள் இன்பம் நாடியும் ஆசை நிறையவில்லை. இனி நான் தவம் செய்யப் போகிறேன். நீ என் அரசை ஏற்றுக்கொள்" என்று கூறினான். பூருவுக்கு முடிசூட்டிவிட்டு, அவன் காட்டுக்குத் தவம் செய்யச் சென்றான்.

பூரு தந்தையின் இளமையை எவ்வளவு மகிழ்வுடன் அளித்தான் என்பதையும், அவன் ஆளப்போகும் நாட்டை நீதியுடன் பாதுகாத்தான் என்பதையும் புராணம் பாராட்டுகிறது. தந்தையின் வீழ்ச்சியும் மகனின் ஒழுக்கமும் ஒருசேர நம் முன் நிற்கின்றன.

யயாதியின் தெளிவு மிகவும் தாமதமாக வந்தது என்றாலும், அவன் அதை இறுதியில் அடைந்தான். தம் நலத்தை உண்மையாக எண்ணுபவர் தாழ்ந்த இன்பத்தின் முடிவைக் காண்பதற்கு ஆயிரம் ஆண்டுகள் காத்திருக்க மாட்டார்கள்.

எல்லோரும் யயாதியைப் போல் ஆயிரம் ஆண்டுகள் அனுபவித்தே பாடம் கற்க வேண்டியதில்லை. அவன் தரும் பாடத்தை முன்கூட்டியே எண்ணிப் பார்த்தால் நம் நலம் காக்கப்படும் என்பதே இந்தக் கதையின் செய்தி.

The Clarity of Yayati

This history is told in the Adi Parva of the Mahabharata and in the Bhagavata Purana.

Yayati was a famed king of the lunar line, married to Devayani, daughter of Shukracharya. Shukracharya, angered for a reason, cursed Yayati to grow old. The king was shaken. When he asked forgiveness, the sage told him a way to change the curse: "If any of your sons gives you his youth, you can get your youth back."

Yayati asked his sons. The elder sons refused. The youngest, Puru, out of love for his father, gladly gave his youth. Yayati regained youth and began again to enjoy the pleasures of the world. For a thousand years he lived immersed in pleasure, says the Purana.

After a thousand years his desire was not satisfied. As pleasures increased, desire increased too. One day he reflected on his life. "As ghee poured on fire does not put it out but makes it burn more, so desire is not stilled by enjoyment but grows," he realised.

Yayati called his son Puru and gave him back his youth. "My son, I sought pleasure for a thousand years and my desire is not filled. Now I shall do penance. You take my kingdom," he said. He crowned Puru and went to the forest to perform penance.

Yayati's clarity came very late, but he did reach it in the end. Those who truly care for their own good need not wait a thousand years to see where low pleasure ends.

Not everyone has to learn by experiencing for a thousand years, as Yayati did. If we reflect beforehand on the lesson he gives, our good will be protected. That is the message of the story.