Kural 914 · பொருட்பொருளார் புன்னலந் தோயார் அருட்பொருள்

ஊர்வசியை அன்னையென்ற அர்ஜுனன்

இது மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்தில் சொல்லப்படும் நிகழ்ச்சி.

பாண்டவர் வனவாசத்தின்போது அர்ஜுனன் இந்திரனிடம் திவ்ய அஸ்திரங்களைப் பெறுவதற்காக தேவலோகம் சென்றான். இந்திரன் அவனை மிகவும் அன்போடு வரவேற்று, தன் அரண்மனையில் தங்க வைத்தான். அங்குக் கந்தர்வனான சித்திரசேனன் அர்ஜுனனுக்குப் பாடலும் நடனமும் கற்றுக்கொடுத்தான். அர்ஜுனன் எல்லாக் கலைகளையும் மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன் பயின்றான்.

அந்த நாள்களில் தேவலோகத்தின் புகழ்பெற்ற அப்சரஸ் ஊர்வசி அர்ஜுனனைக் கண்டு அவன் அழகிலும் வீரத்திலும் ஈர்க்கப்பட்டாள். இந்திரனே அவளை அர்ஜுனனிடம் அனுப்பியதாகவும் சொல்லப்படுகிறது. ஒரு இரவு அவள் ஆடை அணிகலன்களோடு அலங்கரித்து, அன்போடு அர்ஜுனனின் இருப்பிடத்துக்கு வந்து, தன் விருப்பத்தை நேரடியாகத் தெரிவித்தாள்.

அர்ஜுனன் அதிர்ந்து எழுந்தான். அவளுடைய அழகு அன்று நிலவொளியில் மேலும் ஒளிர்ந்தது. ஆனால் அவன் மனத்தில் ஒரு கணம்கூட ஆசை எழவில்லை. அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டான். "தாயே, நீங்கள் எங்கள் குலத்தின் தாய் போன்றவர். புரூரவனின் மனைவியாக இருந்தவர் நீங்கள். எங்கள் பூரு குலத்தின் முன்னோர் மனைவி. எனக்கு நீங்கள் குந்தியைப் போல் வணங்கத்தக்கவர்" என்று கூறி அவளைப் பணிவோடு வணங்கினான். அவன் குரலில் அச்சமோ சினமோ இல்லை; தெளிவும் மதிப்பும் மட்டுமே இருந்தன.

அவள் அவன் முன் நீண்ட நேரம் நின்றாள். தேவலோக மரபில் இது இயல்பான ஒன்று என்றும், இந்திரனே தன்னை அனுப்பினான் என்றும் அவள் எடுத்துக் கூறினாள். அர்ஜுனன் மெல்லிய குரலில் தன் முடிவை மாற்றவில்லை.

ஊர்வசி அவமானமடைந்தாள். கோபத்துடன், "நீ பெண்களின் மனத்தை அறியாதவன். ஒரு வருடம் நீ பேடியாக வாழ்வாய்" என்று சபித்தாள். அர்ஜுனன் அதை அமைதியாக ஏற்றான். செய்தி கேட்ட இந்திரன் அவனுடைய ஒழுக்கத்தைப் பாராட்டி, "இந்தச் சாபம் உனக்கு வரமாகும்; நீ மறைந்து வாழ வேண்டிய ஆண்டில் இது உனக்குப் பயன்படும்" என்று தணித்தான்.

அது போலவே பாண்டவர் அஞ்ஞாதவாசத்தில் விராட நாட்டில் இருந்தபோது அர்ஜுனன் பிருகந்நளை என்ற பெயரில் நடனம் கற்பிக்கும் ஆசிரியராக மறைந்து வாழ்ந்தான். சாபம் அவனுக்கு உதவியாக அமைந்தது.

தாழ்ந்த இன்பத்தின் அழைப்பு வந்தபோதும் தன் உயர்ந்த இலக்கை நினைவில் வைத்துக் கொண்டு அதைத் தவிர்த்தான் அர்ஜுனன். அறிவும் மதிப்பும் நிறைந்த மனம் இன்பத்தின் வெளிச்சத்தில் மயங்குவதில்லை என்பதை இந்தக் கதை காட்டுகிறது.

Arjuna and Urvashi

This episode is told in the Vana Parva of the Mahabharata.

During the exile of the Pandavas, Arjuna went to the world of the gods to obtain divine weapons from Indra. Indra welcomed him warmly and lodged him in his palace. There the Gandharva Chitrasena taught Arjuna song and dance, and Arjuna learnt all the arts with great devotion.

In those days Urvashi, the famed apsara of heaven, was drawn to Arjuna's beauty and valour. It is said that Indra himself sent her. One night, decked in her garments and ornaments, she came lovingly to Arjuna's rooms and told him her wish directly.

Arjuna was shocked and closed his eyes. "Mother, you are like a mother of our line. You were once the wife of Pururavas, an ancestor of our Puru lineage. To me you are as worshipful as Kunti," he said, and bowed to her with humility. There was no fear or anger in his voice, only clarity and respect.

Urvashi felt insulted. In anger she cursed him: "You do not understand the minds of women. You will live for a year as a eunuch." Arjuna accepted it calmly. When Indra heard, he praised Arjuna's conduct and softened it: "This curse will be a boon to you; it will serve you in the year when you must live in hiding."

So it happened. When the Pandavas lived in disguise in the kingdom of Virata, Arjuna lived concealed as the dance teacher Brihannala. The curse helped him.

When the call of a low pleasure came, Arjuna avoided it, keeping his higher aim in mind. The tale shows that a mind full of wisdom and respect is not charmed by the light of pleasure.