Kural 1125 · உள்ளுவன் மன்யான் மறப்பின் மறப்பறியேன்

அசோக வனத்தில் சீதை

இராமாயணத்தின் சுந்தர காண்டம் அசோக வனத்தில் சிறையிருக்கும் சீதையைக் காட்டுகிறது. இராவணன் அவளைக் கவர்ந்து இலங்கைக்குக் கொண்டுவந்து அசோக வனத்தில் அரக்கியர் காவலில் வைத்திருந்தான். இராவணன் ஒருநாள் வந்து, "என்னை மணந்துகொள்; இலங்கைக்கு அரசியாக இரு" என்று வேண்டினான். சீதை ஒரு புல்லை நடுவே வைத்து அவனோடு பேசினாள். அவள் உள்ளத்தில் இராமனின் நினைவு ஒருபோதும் மங்கவில்லை.

அரக்கியர் அவளை அச்சுறுத்தினர். திரிசடை என்ற நல்லுள்ளம் கொண்ட அரக்கி மட்டும் அவளிடம் அன்பு காட்டினாள். சீதை தன் நிலையை எண்ணித் துயருற்றபோதெல்லாம் இராமனின் முகத்தையும் அவன் சொற்களையும் அவனது பண்புகளையும் நினைத்து ஆறுதல் அடைந்தாள். பகலும் இரவும் அவளுக்குப் பெரிய வேறுபாடில்லை; இராமனின் நினைவே அவளுக்குத் துணையாக இருந்தது.

அந்த நேரத்தில் அனுமன் இலங்கைக்கு வந்து சீதையைத் தேடினான். மரக்கிளையில் மறைந்திருந்து சீதையின் நிலையைக் கண்டான். அவள் வாய் அடிக்கடி இராமனின் பெயரை முணுமுணுப்பதைக் கேட்டான். இராமனின் கணையாழியை அவள் மடியில் போட்டபோது அவள் முகம் மலர்ந்தது. அந்தக் கணையாழியைக் கண்டு அவள் கண்ணீர் சிந்தினாள். "என் பதிக்கு நான் இங்கே உயிரோடு இருக்கிறேன் என்று சொல்" என்று அனுமனிடம் கூறினாள் என்று பாடல்கள் சொல்கின்றன.

சீதை மறந்தால்தானே நினைப்பாள்? அவளுக்கு இராமனின் நினைவு எப்போதும் உள்ளத்தில் எரிந்துகொண்டே இருந்தது. அந்த நினைவில் இராமனின் அழகு மட்டுமல்ல, அவன் அறநெறியும் அன்பும் வாக்குறுதியும் கலந்திருந்தன. அதனால்தான் அவள் எத்தனை துன்பம் வந்தபோதும் நம்பிக்கையை இழக்கவில்லை.

இராமன் தூது அனுப்பிய செய்தியை அனுமன் சீதையிடம் எடுத்துரைத்தபோது, அவள் முதலில் ஐயுற்றாள். பிறகு இராமனின் பண்புகளை அனுமன் ஒவ்வொன்றாக எடுத்துச் சொல்லச் சொல்ல அவள் உள்ளம் நம்பிக்கையால் நிறைந்தது. தான் நினைவில் வைத்திருந்த இராமனின் குணங்களை அவன் சொல்லக் கேட்டதே அவளுக்குப் பெரிய ஆறுதலாயிற்று.

அனுமன் திரும்பிச் சென்று சீதையின் நிலையை இராமனிடம் தெரிவித்தான். சீதை தந்தனுப்பிய சூடாமணியைக் கண்டு இராமன் கண்ணீர் பெருக்கினான் என்பர். இருவரின் நினைவும் இலங்கைக்கும் கிஷ்கிந்தைக்கும் இடையிலான கடலையும் கடந்து ஒன்றோடொன்று இணைந்திருந்தது.

இந்தக் கதை நமக்கு உணர்த்துவது: மறக்க முடியாத நினைவு ஒருவருக்கு வாழ்வின் கடுமையான நாட்களில் துணை நிற்கிறது. உள்ளத்தில் உறுதியாகப் பதிந்த பண்பின் நினைவு, இருளிலும் ஒரு விளக்கு.

Sita in the Ashoka Grove

The Sundara Kanda of the Ramayana shows Sita held captive in the Ashoka grove. Ravana had abducted her, brought her to Lanka and kept her in the grove under the watch of rakshasis. One day Ravana came and pleaded, "Marry me and be queen of Lanka." Sita placed a blade of grass between them and spoke to him. In her heart the memory of Rama never dimmed.

The rakshasis frightened her. Only Trijata, a kind-hearted rakshasi, showed her affection. Whenever Sita grieved over her state, she found comfort by recalling Rama's face, his words and his virtues. Day and night made little difference to her; the memory of Rama alone was her companion.

At that time Hanuman came to Lanka looking for Sita. Hiding in a tree he saw her condition. He heard her lips murmuring Rama's name again and again. When he dropped Rama's ring into her lap, her face lit up. She wept at the sight of the ring. "Tell my lord that I am alive here," she said to Hanuman, the songs relate.

Would Sita need to remember only after forgetting? The memory of Rama burned constantly in her heart. In it were not only Rama's looks but his righteousness, his love and his promise. That is why she did not lose hope however much suffering came.

The story shows that an unforgettable memory is a support in the hardest days of life. The memory of a virtue firmly planted in the heart is a lamp even in darkness.