Kural 1265 · காண்கமன் கொண்கனைக் கண்ணாரக் கண்டபின்

துறைமுகத்தில் ஒரு காலைப் பொழுது

இது இந்து பண்பாட்டுச் சூழலில் அமைந்த ஒரு கற்பனைக் கதை.

நாகப்பட்டினத்தின் அருகே ஒரு மீனவ வணிகக் குடும்பத்தில் தாமரை என்ற பெண் வாழ்ந்தாள். அவள் கணவன் இளங்கோ ஒரு கப்பலில் வணிகத்துக்காக ஒரு வருடம் சென்றிருந்தான். அந்த ஆண்டு முழுவதும் தாமரையின் முகம் வெளிறி, மேனி மெலிந்து, கைகளும் தோள்களும் மஞ்சள் படர்ந்தவை போல மங்கியிருந்தன. வைத்தியர் மூலிகைகள் கொடுத்தார்; ஆனால் அவள் உடல் தேறவில்லை. 'இது மருந்தால் தீராத நோய்' என்று வைத்தியரும் புன்னகைத்தார்.

ஒவ்வொரு காலையிலும் தாமரை துறைமுகத்துக்குச் சென்று கடல் அடிவானத்தைப் பார்ப்பாள். கோயிலில் கடல் அம்மனுக்கு விளக்கேற்றி, 'அவரை ஒருமுறை என் கண் நிறையக் காணும்படி அருள்க' என்று வேண்டுவாள். அவளது தாய் அவளைத் தேற்றினாள்: 'கண்ணே, வரும் நாளில் வருவார்; அதுவரை உணவு உண்.' அவள் அன்னையின் சொல்லுக்காகச் சிறிது உண்டாள்.

ஒரு ஆடி மாத விடியலில், கரையில் பறவைகள் கூவின; தொலைவில் பாய்மரங்களின் வெண்ணிறம் தெரிந்தது. தாமரையின் இதயம் துடித்தது. கப்பல் மெல்ல அருகே வந்தது; கரையில் மக்கள் கூடினர். இளங்கோ கப்பலின் முகப்பில் நின்று கையை உயர்த்தினான்.

அவள் கண்கள் அவன் முகத்தின்மீது நிலைத்தன. அவ்வளவு காலம் காணாத ஏக்கத்தை அவள் அந்த ஒரு பார்வையில் தீர்த்துக்கொண்டாள். அவன் கரையிறங்கி அருகில் வந்தபோது, அவள் வெறுமனே புன்னகைத்தாள்; வார்த்தைகள் தேவைப்படவில்லை.

அடுத்த சில நாட்களிலேயே தாமரையின் கன்னங்கள் ரோஜா நிறம் பெற்றன. வைத்தியர் வீட்டிற்கு வந்தபோது, 'நான் சொன்னேன் அல்லவா, இது அவர் முகத்தால்தான் தீரும் நோய்' என்று நகைத்தார்.

அன்பான முகத்தைப் பார்க்கும் பார்வையே சில நோய்களுக்கு மருந்து என்பதை இக்கதை உணர்த்துகிறது.

கடலோடிகளின் குடும்பங்களில் இத்தகைய காத்திருப்பு தலைமுறைகளாக நிகழ்ந்திருக்கிறது. சங்க இலக்கியமும் சிலப்பதிகாரமும் கடல் வணிகரின் மனைவியரின் ஏக்கத்தைப் பாடியுள்ளன. அத்தகைய மரபின் ஒரு சிறு நினைவாகவே தாமரையின் கதை அமைகிறது. துறைமுகம் அங்கே காத்திருப்பின் அடையாளமாகவும், சந்திப்பின் மகிழ்ச்சியின் இடமாகவும் நிற்கிறது.

இவ்வாறு ஒவ்வொரு துறைமுக நகரின் காலைப் பொழுதும் யாரோ ஒருவரின் காத்திருப்புக்கு விடையாகப் புலர்கிறது என்று கதை நம்மை நினைக்க வைக்கிறது. அந்தப் புன்னகையே அவளுக்குப் புதிய வாழ்வு.

A Morning at the Harbour

This is an imagined story set in Hindu cultural life.

Near Nagapattinam, in a fisher-merchant family, lived a woman named Thamarai. Her husband Ilango had gone on a ship for a year on business. Through that whole year Thamarai's face grew pale, her body thin, and her arms and shoulders dim as if a yellowish pallor had spread over them. The healer gave her herbs, but her body did not recover. 'This is a sickness no medicine cures,' the healer said with a smile.

Every morning Thamarai went to the harbour and watched the horizon. At the temple she lit a lamp to the sea goddess and prayed, 'Grant that I see him once to my eyes' fill.' Her mother comforted her: 'Dear one, he will come on the day he comes; until then, eat.' For her mother's sake she ate a little.

On a dawn in the month of Aadi, birds called on the shore, and far off the white of masts could be seen. Thamarai's heart beat fast. The ship came slowly nearer, and people gathered on the shore. Ilango stood at the prow and raised his hand.

Her eyes rested on his face. In that one look she settled all the longing of so long a time unseen. When he came ashore and stood beside her, she only smiled; no words were needed.

Within a few days Thamarai's cheeks took on a rosy colour. When the healer came to the house he laughed: 'Did I not say it was a sickness that only his face would cure?'

The story shows that the sight of a beloved face is itself the medicine for some ills.