Kural 1323 · புலத்தலின் புத்தேள்நாடு உண்டோ நிலத்தொடு

நாரதரின் சொர்க்க அழைப்பு

இது இந்து பண்பாட்டுச் சூழலில் அமைந்த ஒரு கற்பனைக் கதை. இதில் நாரத முனிவர் வருவது புராண மரபின் நயத்தைக் காட்டவே.

காவிரிக் கரையில் ஒரு கிராமத்தில் மாணிக்கம் என்ற மீனவன் தன் மனைவி வள்ளியோடு வாழ்ந்தான். இருவரும் நிலமும் நீரும் போல இணைந்து வாழ்ந்தவர்கள். ஒருநாள் நாரத முனிவர் அவர்கள் குடிசையைக் கடந்து சென்றார். அவர் மாணிக்கத்தின் எளிய வாழ்வைக் கண்டு மனம் உருகி, 'உங்கள் இருவரின் தூய அன்பைக் கண்டு மகிழ்ந்தேன். உங்களை ஒரு நாள் சொர்க்கலோகத்துக்கு அழைத்துச் செல்லட்டுமா?' என்று கேட்டார்.

மாணிக்கம் வள்ளியைப் பார்த்தான். வள்ளி சற்றே முகம் தூக்கி நின்றாள்; அன்று காலையில் மாணிக்கம் மீன்பிடிக்கச் சென்று தாமதமாக வந்ததற்காக அவள் ஊடியிருந்தாள். நாரதர் அவள் முகத்தைப் பார்த்து புன்னகைத்தார். 'என்ன, உன் முகம் வாடியிருக்கிறதே?' என்றார்.

வள்ளி, 'சாமி, அவர் தாமதமாக வந்தார்; அதனால் ஊடினேன். இதோ அவர் என்னைத் தணிக்க முயல்கிறார். அதைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதே எனக்கு இனிமை' என்றாள். மாணிக்கம் நாணத்தோடு தலை குனிந்தான். அவன் கையில் அவளுக்குப் பிடித்த மீன் இருந்தது.

வள்ளி மேலும், 'சாமி, நீங்கள் அழைக்கும் இடத்தில் ஊடல் இல்லை என்றால் அங்கே தணிவும் இல்லை; தணிவில்லாத இடத்தில் நான் என்ன செய்வேன்?' என்றாள். மாணிக்கம் அவளைப் பார்த்து சிரித்தான். 'நாங்கள் இங்கேயே இருக்கிறோம் சாமி' என்றான். நாரதர் கையில் வீணையை மீட்டி ஒரு சிறு பண்ணை இசைத்தார். காவிரியின் அலைகளும் அதற்கு இசைந்தன என்று ஊரார் கூறினர். அந்த நாளை மாணிக்கமும் வள்ளியும் தம் வாழ்வின் மிக இனிய நாளாகக் கருதினர்.

நாரதர், 'சொர்க்கத்தில் இந்த இன்பம் இல்லை; அங்கே ஊடலே இல்லை' என்று சிரித்தார். 'நீங்கள் இங்கேயே இருங்கள். உங்களுக்கு இங்கே இருப்பதே சொர்க்கம்' என்று வாழ்த்திவிட்டுச் சென்றார்.

மாணிக்கமும் வள்ளியும் அதன்பின் அந்தச் சொல்லை அடிக்கடி நினைவுகூர்ந்தனர். அவர்கள் குடிசை அன்றும் இன்றும் அந்த ஊர் மக்களுக்கு அன்பின் சொர்க்கமாக நின்றது என்று ஊரார் சொல்வர். அன்று மாலை மாணிக்கம் பிடித்து வந்த மீனை வள்ளி சுட்டுப் பகிர்ந்தாள்; இருவரும் ஆற்றங்கரையில் அமர்ந்து நிலவு ஏறுவதைப் பார்த்தனர்.

Narada's Invitation to Heaven

This is an imagined story set in Hindu cultural life. The sage Narada appears in it only to show the charm of the Puranic tradition.

In a village on the bank of the Kaveri lived a fisherman named Manikkam with his wife Valli. The two lived united like earth and water. One day the sage Narada passed by their hut. Seeing Manikkam's simple life, his heart melted, and he asked, 'I am delighted to see the pure love of you two. Shall I take you one day to the world of heaven?'

Manikkam looked at Valli. Valli stood with her face slightly lifted; that morning she had sulked because Manikkam had gone fishing and come late. Narada looked at her face and smiled. 'What, your face is drooping?' he said.

'Swami, he came late; so I sulked. See, he is trying to soothe me. Just watching it is sweet to me,' said Valli. Manikkam bowed his head shyly. In his hand was the fish she liked.

'In heaven there is no such joy; there is no sulking there,' Narada laughed. 'Stay here. To be here is heaven for you,' he blessed them and went.

Manikkam and Valli often remembered that word afterwards. Their hut stood, then and now, as a heaven of love for the people of that village, the villagers say.