Kural 1322 · ஊடலின் தோன்றும் சிறுதுனி நல்லளி

மழைக்குப் பின் தளிர்த்த நெற்பயிர்

இது இந்து பண்பாட்டுச் சூழலில் அமைந்த ஒரு கற்பனைக் கதை.

காவிரிக் கரையோரத்து ஊர் ஒன்றில் முத்துச்சாமி என்ற உழவன் தன் மனைவி பொன்னம்மாளோடு வாழ்ந்தான். அந்த ஆண்டு ஆடி மாதம் மழை பொய்த்துவிட்டது. வயல்களில் நெற்பயிர் வாடி மஞ்சளாகிக்கொண்டிருந்தது. முத்துச்சாமி கவலையோடு வயல் வரப்பில் நின்று பெருமூச்சு விட்டான்.

அந்த நாட்களில் வீட்டிலும் முத்துச்சாமிக்கும் பொன்னம்மாளுக்கும் சிறு பிணக்கு வந்தது. பயிர் வாடும் கவலையில் அவன் அவளோடு சரியாகப் பேசவில்லை; அவளுக்கு அது வருத்தம் தந்தது. இருவரும் சில நாட்கள் மௌனமாக இருந்தனர். வயலில் பயிர் வாடியது போல வீட்டில் அன்பும் சற்று வாடியது.

ஒரு நாள் மாலை திடீரென்று வானம் இருண்டது. பெருமழை பெய்தது. முத்துச்சாமி வயலுக்கு ஓடினான். வாடிய பயிர்கள் நீரை உறிஞ்சி நிமிர்ந்து நின்றன. அவன் முகம் பிரகாசமானது. அவன் திரும்பி வந்தபோது பொன்னம்மாள் வாசலில் நனைந்தபடி நின்றாள். அவளும் வானத்தைப் பார்த்து மகிழ்ந்துகொண்டிருந்தாள்.

முத்துச்சாமி அவளருகே வந்து, 'பொன்னு, இந்த மழை நம் இருவருக்கும் சேர்ந்து பெய்தது' என்றான். அவள் அவனைப் பார்த்து மெல்லச் சிரித்தாள். 'வாடிய பயிர் மழையால் இன்னும் பசுமையாக நிற்கிறது; நம் வாடிய பேச்சும் அப்படியே' என்றாள். முத்துச்சாமி அவள் கையைப் பிடித்தான்.

மறுநாள் காலை முத்துச்சாமி வயலுக்குப் போகும்போது பொன்னம்மாள் அவனுக்கு உணவு கட்டிக் கொடுத்தாள். அவன் வழியெங்கும் பசுமையான நெல் நாற்றுகளைப் பார்த்துப் பாடிக்கொண்டே சென்றான். வயல் வரப்பில் எதிர்ப்பட்ட பெரியவர், 'என்னப்பா, இன்று மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறாய்' என்றார். 'மழையும் வந்தது; வீட்டிலும் வந்தது' என்று முத்துச்சாமி சிரித்தான். அந்தப் பெரியவர் அதன் பொருளைப் புரிந்துகொண்டு, 'வாடலுக்குப் பிறகே பசுமை அழகு' என்றார். முத்துச்சாமி அந்தச் சொல்லை நாள் முழுவதும் நினைத்துக்கொண்டிருந்தான்.

அன்று இரவு இருவரும் ஒரே குடையின் கீழ் நின்று மழையைக் கேட்டனர். வாடிய அன்பு தளிர்த்து முன்பை விடச் செழிப்பாக நின்றது என்று ஊரார் கேட்டுச் சிரித்தனர். வாட்டமே தளிர்ப்புக்கு வழி என்பதை அந்த ஆண்டு அவர்களுக்குக் கற்றுத் தந்தது. ஊர் மக்கள் அந்த ஆண்டின் அறுவடையைப் பாடி மகிழ்ந்தபோது, முத்துச்சாமியும் பொன்னம்மாளும் முதல் நெற்கதிரைத் தங்கள் குலதெய்வத்தின் முன் வைத்து வணங்கினர்; பயிரும் உறவும் ஒருசேர தளிர்த்ததற்காக நன்றி கூறினர்.

The Paddy that Revived after the Rain

This is an imagined story set in Hindu cultural life.

In a village on the bank of the Kaveri lived a farmer named Muthusamy with his wife Ponnammal. That year the rain failed in the month of Aadi. In the fields the paddy was withering and turning yellow. Muthusamy stood on the field bund with worry and sighed.

In those days a small quarrel arose at home too between Muthusamy and Ponnammal. In his worry over the withering crop he did not speak to her properly; it hurt her. For some days the two stayed silent. As the crop withered in the field, love also withered a little at home.

One evening suddenly the sky darkened. A great rain fell. Muthusamy ran to the field. The withered crops drank in the water and stood upright. His face brightened. When he returned, Ponnammal was standing at the door, drenched. She too was glad, looking at the sky.

Muthusamy came near her and said, 'Ponnu, this rain fell for both of us together.' She looked at him and smiled softly. 'The withered crop stands greener through the rain; our withered talk will be the same,' she said. Muthusamy held her hand.

That night the two stood under one umbrella and listened to the rain. The villagers who heard of it laughed that withered love had sprouted and stood richer than before. That year taught them that the withering is the way to the sprouting.