கபடி வீரனும் மனைவியின் ஊடலும்
இது இந்து பண்பாட்டுச் சூழலில் அமைந்த ஒரு கற்பனைக் கதை.
மதுரைக்கு அருகிலுள்ள ஒரு கிராமத்தில் முருகேசன் ஊரின் புகழ்பெற்ற கபடி வீரன். அவனை வெல்ல யாராலும் முடியாது என்று எல்லாரும் சொல்வர். அவன் மனைவி வள்ளி மிகவும் அன்பானவள்; ஆனால் அவளுக்கும் தன் கணவனைப் போலவே பிடிவாதம் உண்டு.
ஒரு பொங்கல் விழாவில் முருகேசன் கபடி ஆட்டத்தில் ஈடுபட்டுவிட்டு, வள்ளி சொல்லியிருந்த வேலையை மறந்துவிட்டான். அவள் வீட்டில் காத்திருந்து காத்திருந்து மனம் வருந்தினாள். அவன் இரவு வீடு திரும்பியபோது அவள் ஒரு சொல்லும் பேசாமல் முகம் திருப்பிக்கொண்டாள். முருகேசன் தன் பெருமையில், 'நான் எத்தனை பேரை வென்று வந்திருக்கிறேன் தெரியுமா? இந்த வீட்டிலும் நான் தான் வெல்வேன்' என்று நினைத்துச் சும்மா அமர்ந்துவிட்டான்.
இருவரும் இரண்டு நாள் பேசவில்லை. மூன்றாம் நாள் காலையில் முருகேசனுக்கு கபடிக் களத்தில் ஆடும்போது ஒரு உண்மை புரிந்தது: பிடிவாதமாக நிற்பவன் ஆட்டத்தில் தோற்றுவிடுவான்; எப்போது பின்வாங்க வேண்டும் எப்போது முன்னேற வேண்டும் என்று அறிந்தவனே வெல்வான். அவன் வீட்டுக்கு விரைந்து வந்தான்.
வள்ளியின் முன் நின்று, 'வள்ளி, இந்த ஆட்டத்தில் நான் தோற்றுவிட்டேன். நீ வென்றாய்' என்றான். வள்ளி வியப்போடு அவனைப் பார்த்தாள். 'நீங்கள் தோற்றுவிட்டீர்களா?' என்றாள். 'ஆம்; ஆனால் இந்தத் தோல்வி எனக்குப் பெரிய வெற்றி' என்று முருகேசன் புன்னகைத்தான். வள்ளி சிரித்து அவனை அணைத்தாள்.
மாலையில் கபடிக் களத்தில் நண்பர்கள் முருகேசனிடம், 'நீ இன்று ஏன் இவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறாய்?' என்று கேட்டனர். 'இன்று காலை ஒரு பெரிய ஆட்டத்தில் தோற்றுவிட்டேன்; அதனால்தான்' என்று முருகேசன் புன்னகைத்தான். நண்பர்கள் புரியாமல் விழித்தனர். அன்று இரவு வள்ளி அவனுக்காகத் தனியாக அவன் மிகவும் விரும்பும் கொழுக்கட்டை செய்து வைத்தாள். முருகேசன் ஒவ்வொரு கடியிலும் தன் தோல்வியின் இனிமையை உணர்ந்தான். வள்ளியும் அவன் உண்பதை நோக்கிக் கண்களால் சிரித்தாள். அந்த இரவு அவர்கள் வீடு கபடிக் களத்தைவிடப் பெரிய வெற்றியின் இடமாயிற்று. முருகேசனின் பெருமை அன்று புதிய வடிவம் பெற்றது.
அன்று முதல் முருகேசன் ஊரார் முன்னால் தன் மனைவியிடம் தோற்றுவிட்டதாகப் பெருமையோடு சொல்லிக்கொள்வான். அவனது இனிய வெற்றி அவனுக்கு மட்டுமே தெரிந்தது.