Kural 1325 · தவறிலர் ஆயினும் தாம்வீழ்வார் மென்றோள்

வாசலில் காத்திருந்த கணவன்

இது இந்து பண்பாட்டுச் சூழலில் அமைந்த ஒரு கற்பனைக் கதை.

காஞ்சிபுரத்துக்கு அருகிலுள்ள ஒரு சிற்றூரில் ராகவன் என்ற ஆசிரியர் தன் மனைவி சீதாவோடு வாழ்ந்தார். இருவருக்கும் இடையே எந்தப் பகையும் இல்லை; அவர்கள் ஒருவரையொருவர் மதித்து நடந்தார்கள். அன்று மாலை சீதாவுக்கு ஒரு சிறு மனக்குறை ஏற்பட்டிருந்தது: ராகவன் பள்ளியிலிருந்து திரும்பிய பின் அவளிடம் அன்றாட நிகழ்வுகளைச் சொல்லாமல் புத்தகத்தில் ஆழ்ந்துவிட்டார். சீதா சற்று ஒதுங்கிச் சமையலறையில் அமர்ந்துகொண்டாள்.

ராகவன் புத்தகத்தை மூடி வைத்துவிட்டு, சமையலறை வாசலில் வந்து நின்றார். அவர் உள்ளே செல்லவில்லை. சீதா தம்மை நோக்கவில்லை என்பதை அவர் கவனித்தார். வாசல் நிலையில் சாய்ந்தபடி, 'இன்று பள்ளியில் நான் ஒரு கதை சொன்னேன்; அதை உன்னிடம் சொல்ல நினைத்தேன்' என்றார். சீதா பேசவில்லை.

ராகவன் புன்னகையோடு நின்றுகொண்டே இருந்தார். 'நீ ஊடினாலும் எனக்கு இனிமைதான் சீதா. இந்த வாசலில் நின்று உன்னை நினைத்துக்கொள்வதில் ஒரு தனி இன்பம் இருக்கிறது' என்றார். சீதாவுக்கு அது கேட்டுச் சிரிப்பு வந்தது. அவள் தலையைத் திருப்பினாள்.

'இங்கே நின்று என்ன செய்கிறீர்கள்?' என்றாள். 'உன் அருகே வரும் வழியை நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்' என்றார் ராகவன். சீதா எழுந்து அவரிடம் சென்று, 'என் அருகே வருவதற்கு இவ்வளவு யோசனை வேண்டுமா?' என்றாள். இருவரும் சிரித்தனர்.

சீதா மெல்ல, 'எனக்குச் சொல்லாமல் இருந்ததற்காகத்தான் சற்று வருத்தம்; இப்போது எல்லாம் மறந்துவிட்டது' என்றாள். ராகவன், 'இன்றிலிருந்து பள்ளியில் நடக்கும் ஒவ்வொன்றையும் முதலில் உன்னிடம்தான் சொல்வேன்' என்றார். சீதா சிரித்து, 'ஆனால் ஒரு நாள் மட்டும் சொல்லாமல் இருங்கள்; அன்று நான் சிறிது ஊடுவேன்' என்றாள். ராகவன் வாய்விட்டுச் சிரித்தார். அந்த வீட்டில் அன்றிலிருந்து ஊடலும் ஒரு செல்ல விளையாட்டாயிற்று. அண்டை வீட்டார் அவர்களுடைய சிரிப்பொலி கேட்டு மகிழ்ந்தனர். பள்ளியில் மாணவர்களும் தம் ஆசிரியர் முன்பைவிட மகிழ்ச்சியாகப் பாடம் நடத்துவதைக் கவனித்தனர்.

அன்று இரவு அவர் சொன்ன கதையை சீதா ஆவலோடு கேட்டாள். சிறு இடைவெளியும் அதன் பின் வந்த நெருக்கமும் அவர்கள் அன்பை இன்னும் இனிதாக்கின. அவர்கள் வீட்டுத் திண்ணையில் அந்த மாலை விளக்கு இரவு நெடுநேரம் எரிந்துகொண்டிருந்தது; அதன் ஒளியில் இருவரும் தாங்கள் கொண்டாடிய சிறு ஊடலை நினைத்துச் சிரித்துக்கொண்டனர்.

The Husband Waiting at the Door

This is an imagined story set in Hindu cultural life.

In a small town near Kanchipuram lived a teacher named Raghavan with his wife Seetha. There was no enmity between them; they treated each other with respect. That evening Seetha had a small grievance: after returning from school Raghavan had not told her the day's happenings but had become absorbed in a book. Seetha withdrew a little and sat in the kitchen.

Raghavan closed the book and came and stood at the kitchen door. He did not go inside. He noticed that Seetha was not looking at him. Leaning on the doorframe he said, 'Today at school I told a story; I wanted to tell it to you.' Seetha did not speak.

Raghavan went on standing with a smile. 'Even when you sulk it is sweet to me, Seetha. There is a special joy in standing at this door and thinking of you,' he said. Hearing it, Seetha felt like laughing. She turned her head.

'What are you doing standing there?' she said. 'I am thinking of the way to come near you,' said Raghavan. Seetha rose, went to him and said, 'Need there be so much thought to come near me?' They both laughed.

That night Seetha listened eagerly to the story he told. A small gap, and the closeness that came after it, made their love still sweeter.