Kural 1329 · ஊடுக மன்னோ ஒளியிழை யாமிரப்ப

மகா சிவராத்திரி இரவு

இது இந்து பண்பாட்டுச் சூழலில் அமைந்த ஒரு கற்பனைக் கதை.

மகா சிவராத்திரி அன்று ஒவ்வொரு ஊரிலும் கோயிலில் இரவு முழுவதும் விழித்திருந்து சிவபெருமானை வழிபடுவர். சிதம்பரத்துக்கு அருகிலுள்ள ஒரு கிராமத்தில் கணேசனும் அவன் மனைவி சாவித்திரியும் அந்த இரவு விழிப்புக்காகக் கோயிலுக்குச் சென்றனர். நான்கு சாமங்களிலும் அபிஷேகம், பூசை நடைபெறும்.

மாலையில் கணேசன் தன் நண்பர்களோடு பேசிக்கொண்டிருந்ததால் சாவித்திரியை விட்டுச் சற்று விலகி நின்றான். சாவித்திரிக்கு அது சிறு வருத்தம் தந்தது. அவள் ஒரு தூணின் அருகே முகம் திருப்பிக்கொண்டு அமர்ந்துகொண்டாள். அவளது நெற்றியில் குங்குமம், காதில் மின்னும் தோடு, கழுத்தில் தங்கச் சங்கிலி என எல்லாம் விளக்கொளியில் மின்னின.

கணேசன் வந்து அவள் அருகே அமர்ந்தான். 'என்ன சாவித்திரி, என்மேல் கோபமா?' என்றான். அவள் பேசவில்லை. அவன் மெல்லச் சிரித்து, 'ஒளியிழை, இன்னும் சிறிது நேரம் ஊடிக்கொள். இந்த இரவு நீளட்டும்' என்றான். சாவித்திரி திரும்பிப் பார்த்து, 'என்ன சொல்கிறீர்கள்?' என்றாள். 'உன் ஊடலைப் பார்த்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது; இந்த இரவு விடியாமல் இருக்கட்டும்' என்றான் கணேசன்.

சாவித்திரியின் முகத்தில் சிரிப்பு மலர்ந்தது. 'சிவராத்திரி இரவில் இப்படியா வேண்டிக்கொள்வது?' என்று அவள் செல்லமாகக் கடிந்தாள். கணேசன், 'சிவபெருமானுக்கே தெரியும் என் வேண்டுதல்' என்றான்.

கோயில் மண்டபத்தில் அமர்ந்திருந்த ஒரு மூதாட்டி இதைக் கேட்டு சிரித்துக்கொண்டாள். அவள் சாவித்திரியின் தோளைத் தட்டி, 'என் கணவரும் இப்படித்தான்; இரவு நீளட்டும் என்று வேண்டிக்கொள்வார். சிவபெருமான் நம் வேண்டுதலைக் கேட்பார்' என்றாள். சாவித்திரி நாணத்தோடு தலை குனிந்தாள். நள்ளிரவில் அபிஷேகம் நடந்தபோது இருவரும் அருகருகே நின்று நெய்தீபம் ஏற்றினர். தீபத்தின் ஒளி சாவித்திரியின் அணிகலன்களில் பட்டு மினுமினுத்தது. கணேசன் அந்தக் காட்சியில் மயங்கி, 'இந்த இரவை இறைவன் நீட்டித் தருவானாக' என்று மனத்துக்குள் வேண்டிக்கொண்டான். அவன் வேண்டுதலை அந்த மூதாட்டி மட்டும் புன்னகையோடு புரிந்துகொண்டாள்.

அந்த இரவு முழுவதும் இருவரும் சேர்ந்து பஜனை பாடினர். இரவு நீண்டது போலவே அவர்களுக்குத் தோன்றியது. கடைசி சாமத்தில் கிழக்கு வெளுக்கும்போது, இருவரும் புன்னகையோடு ஒருவரையொருவர் நோக்கினர். அடுத்த ஆண்டு சிவராத்திரியிலும் இருவரும் அதே தூணின் அருகே அமர்ந்தனர்; அங்கே அமர்வதே அவர்களுக்கு ஒரு இனிய வழக்கமாயிற்று.

The Night of Maha Shivaratri

This is an imagined story set in Hindu cultural life.

On Maha Shivaratri, in every village people keep awake the whole night in the temple and worship Lord Shiva. In a village near Chidambaram, Ganesan and his wife Savitri went to the temple for that night vigil. In all four watches abhisheka and puja are performed.

In the evening Ganesan stood a little apart from Savitri because he was talking with his friends. It gave Savitri a small hurt. She sat by a pillar with her face turned away. The kumkum on her forehead, the earring shining in her ear, the golden chain at her neck, all gleamed in the lamplight.

Ganesan came and sat near her. 'What, Savitri, are you angry with me?' he said. She did not speak. He smiled softly and said, 'Lady of shining jewels, sulk a little longer. Let this night lengthen.' Savitri turned and said, 'What are you saying?' 'I feel I want to keep looking at your sulk; let this night not dawn,' said Ganesan.

A smile bloomed on Savitri's face. 'Is this how one prays on a Shivaratri night?' she scolded fondly. Ganesan said, 'Lord Shiva himself knows my prayer.'

Through the whole night the two sang bhajans together. The night seemed to them to lengthen indeed. In the last watch, as the east grew pale, they looked at each other with a smile.