Kural 1328 · ஊடிப் பெறுகுவம் கொல்லோ நுதல்வெயர்ப்பக்

தெருக்கூத்து நடிகரின் ஆண்டு நிறைவு

இது இந்து பண்பாட்டுச் சூழலில் அமைந்த ஒரு கற்பனைக் கதை.

விழுப்புரம் அருகிலுள்ள ஒரு கிராமத்தில் தெருக்கூத்து நடிகர் சின்னசாமி வாழ்ந்தார். அவர் மனைவி அஞ்சலை. அவர்களது திருமணம் முடிந்து இருபது ஆண்டுகள் ஆகியிருந்தன. அன்று திருமண நாள். ஊரில் பாரதக்கூத்து நடந்துகொண்டிருந்தது; சின்னசாமி அர்ச்சுனன் வேடத்தில் ஆடிக்கொண்டிருந்தார்.

கூத்து முடிந்து அவர் வீடு திரும்பியபோது நடுநிசியாகிவிட்டது. வாசலில் அஞ்சலை விளக்கோடு காத்திருந்தாள். அவள் முகம் சற்று இருண்டிருந்தது. 'திருமண நாள் என்பதையே மறந்துவிட்டீர்கள் போலிருக்கிறது' என்றாள். சின்னசாமி தலையைச் சொறிந்தார். 'வேடம் கலைத்துவிட்டு வந்தேன் அஞ்சலை; நாள் நினைவில் இல்லை' என்றார்.

அஞ்சலை முகம் திருப்பிக்கொண்டாள். ஆனால் அவள் உள்ளுக்குள் சிரித்தாள். சின்னசாமி அவள் அருகே நின்று, ஒரு தெருக்கூத்துப் பாடலை மெல்ல இசைத்தார். 'என் கண்ணே, ஒளியிழையே' என்று தொடங்கும் அந்தப் பாடலைக் கேட்டு அஞ்சலை அதிக நேரம் அடக்கிக்கொள்ள முடியாமல் சிரித்துவிட்டாள். அவள் நெற்றியில் வியர்வை அரும்பியிருந்தது; விளக்கொளியில் அது பளிச்சிட்டது.

சின்னசாமி அந்த வியர்வையை விரலால் தொட்டு, 'இது உப்பு; ஆனால் இதுவே எனக்கு இனிமை' என்றார். அஞ்சலை நாணத்தோடு, 'நீங்கள் மீண்டும் மீண்டும் மறந்தால், நான் மீண்டும் மீண்டும் ஊடுவேன்' என்றாள். சின்னசாமி சிரித்து, 'அப்படியானால் அடுத்த ஆண்டும் மறந்து போகிறேன்' என்றார்.

அடுத்த நாள் காலை ஊரார் இந்தச் செய்தியைக் கேட்டனர். சின்னசாமியின் நண்பர்கள் அவரைக் கிண்டல் செய்து, 'அர்ச்சுனனாக நடிக்கிறாய், ஆனால் மனைவிக்குத் திருமண நாளை மறந்துவிடுகிறாய்' என்றனர். சின்னசாமி சிரித்துக்கொண்டே, 'மறந்ததால்தான் நான் உப்புச் சுவையைப் பெற்றேன்' என்றார். அஞ்சலை பின்னால் நின்று சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் தன் முந்தானையால் வாயை மூடிக்கொண்டாள். நண்பர்கள் அவர்கள் இருவரையும் பார்த்து, 'உங்கள் வீட்டுக்கூத்து எங்கள் கூத்தைவிடச் சுவையானது' என்று பாராட்டினர். அன்றிலிருந்து ஊரில் அவர்களின் திருமண நாள் ஒரு சிறு திருவிழா போல நினைவுகூரப்பட்டது.

இருவரும் வாசலில் அமர்ந்து நிலவொளியில் நெடுநேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அந்த இரவின் சுவையை அவர்கள் ஆண்டுதோறும் நினைவுகூர்ந்தனர். சின்னசாமி அந்த ஆண்டு முதல் தன் திருமண நாளை மறக்காமல் இருக்க முயன்றார்; ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் சற்றுத் தாமதமாகவே நினைவுக்கு வந்தது என்று அஞ்சலை பின்னர் சிரித்துச் சொல்வாள். அந்தச் சிறு தாமதமே அவர்களுக்கு ஊடலின் இனிய வாய்ப்பாக இருந்தது.

The Therukoothu Actor's Anniversary

This is an imagined story set in Hindu cultural life.

In a village near Villupuram lived the therukoothu actor Chinnasamy. His wife was Anjalai. Twenty years had passed since their marriage. That day was their wedding anniversary. In the village a Bharata koothu was going on; Chinnasamy was performing in the role of Arjuna.

When the koothu ended and he returned home it was midnight. At the door Anjalai waited with a lamp. Her face was slightly dark. 'It seems you have forgotten even that it is our wedding day,' she said. Chinnasamy scratched his head. 'I came after removing the costume, Anjalai; the date was not in my mind,' he said.

Anjalai turned her face away. But inwardly she laughed. Chinnasamy stood near her and softly sang a koothu song. Hearing the song that begins 'My dear one, jewel-bright one', Anjalai could not hold back for long and burst out laughing. Sweat had beaded on her forehead; in the lamplight it glistened.

Chinnasamy touched the sweat with a finger and said, 'This is salt; but this is sweet to me.' Anjalai said shyly, 'If you forget again and again, I will sulk again and again.' Chinnasamy laughed and said, 'Then I shall forget next year too.'

The two sat at the door and talked for a long while in the moonlight. They remembered the savour of that night every year.