Adhigaram 133

The Pleasures of Temporary Variance

ஊடலுவகை · Ootaluvakai

ஊடல் அன்பின் தடையன்று; கூடலின் இன்பத்தை உயர்த்தும் இனிய படி என்பதை இந்த அதிகாரம் பாடுகிறது. ஊடலில் தோற்றவரே வெற்றி பெறுகிறார் என்றும், உண்பதைவிட செரிப்பது இனிது என்பதுபோல் கூடலைவிட ஊடல் இனிது என்றும், இரவு நீள வேண்டும் என்ற வேண்டுதலோடும் திருக்குறள் நிறைவு பெறுகிறது.

This chapter sings that the sulk is not an obstacle to love but a sweet step that raises the joy of union. It says that the one who loses in a sulk wins, that the sulk is sweeter than union as digestion is sweeter than the meal, and with the prayer that the night may lengthen the Thirukkural comes to its close.

அறிமுகம்

திருக்குறளின் இறுதி அதிகாரம் ஊடலுவகை. ஊடல் என்றால் சிறு பிணக்கு; உவகை என்றால் மகிழ்ச்சி. ஆகவே ஊடலால் வரும் இன்பமே இந்த அதிகாரத்தின் பொருள். காமத்துப்பாலின் கற்பியலில் புலவி, புலவி நுணுக்கம், ஊடலுவகை என்ற மூன்று அதிகாரங்களும் ஊடலை மூன்று படிகளில் காட்டுகின்றன. முதல் அதிகாரத்தில் ஊடலின் அளவு பாடப்பட்டது; இரண்டாவதில் அதன் நுட்பம் பாடப்பட்டது; மூன்றாவதான இதில் அதன் இன்பம் பாடப்படுகிறது. வள்ளுவர் தம் நூலை இந்த இன்பத்தோடு நிறைவு செய்கிறார் என்பதே இதற்குத் தனிச்சிறப்பு.

அதிகாரத்தின் தொடக்கத்தில் தலைவி பேசுகிறாள். தலைவன் எந்தக் குற்றமும் செய்யாவிட்டாலும் ஊடுதலில் ஒரு தனிச் சுவை இருக்கிறது என்கிறாள். ஊடலால் அவன் கொடுக்கும் அன்பின் சுவை கூடுகிறது என்பதால் ஊடல் ஒரு தவறு அன்று, ஒரு கலை. ஊடல் மிகவும் சிறிதான துன்பம் தந்தாலும் அதிலே ஒரு சிறப்பு உண்டு என்றும், நிலத்தோடு நீர் கலந்தது போன்ற அன்பர்களிடையே ஊடல் புத்தேள் நாட்டைவிட இனியது என்றும் அவள் பாடுகிறாள்.

அதன்பின் தலைவன் பேசுகிறான். குற்றமில்லாதவராயினும் காதலியின் தோளை விட்டுச் சற்று விலகி நிற்பதில் ஒரு இன்பம் உண்டு என்கிறான். உண்பதைவிட உண்டது செரிப்பது இனிது என்பதுபோல கூடலைவிட ஊடல் இனிது என்று ஓர் அற்புதமான உவமை சொல்கிறான். ஊடலில் தோற்றவரே வெல்கிறார் என்றும், அது கூடலில் தெரியும் என்றும் சொல்கிறான். பின்னர், 'அவள் இன்னும் சிறிது ஊடட்டும்; இரவு நீடிக்கட்டும்' என்று வேண்டிக்கொள்கிறான். இந்த வேண்டுதலில் ஊடலின் இன்பமும் கூடலின் ஆவலும் சேர்ந்து ஒலிக்கின்றன.

அதிகாரத்தின் இறுதிக் குறளே திருக்குறளின் இறுதிக் குறளும் ஆகும்: 'ஊடுதல் காமத்திற்கு இன்பம்; அதற்கு இன்பம் கூடி முயங்கப் பெறின்.' அதாவது ஊடல் காதலுக்கு இன்பம்; அந்த ஊடலுக்கு இன்பம் அதன்பின் கூடித் தழுவுதல். இந்த வரியோடு வள்ளுவர் தம் மூன்று பால்களையும் நிறைவு செய்கிறார். அறமும் பொருளும் வாழ்வுக்கான வழிகள்; இன்பம் அந்த வாழ்வின் நிறைவு என்பதைச் சொல்லாமல் சொல்கிறது இந்த முடிவு.

இன்றைய உறவுகளுக்கும் இந்த அதிகாரம் ஒரு எளிய அறிவுரை தருகிறது. சிறு பிணக்குகளுக்கு அஞ்ச வேண்டாம்; அவற்றை விளையாட்டாகவும் அன்போடும் கையாண்டால் அவை உறவை ஆழமாக்கும். பிணக்குக்குப் பின் கூடுவதில் உள்ள இனிமையை அறிந்தவர் உறவை எளிதில் விடமாட்டார்.

இந்த அதிகாரத்தின் உவமைகள் மிகவும் வாழ்வியலானவை. 'உண்ணலைவிட உண்டது செரிப்பது இனிது' என்ற உவமை உணவு உண்ணும் இன்பத்தையும், அது உடலில் சேர்ந்து சத்தாகும் நிறைவையும் ஒப்பிடுகிறது. உண்ணும்போது சுவை; செரிக்கும்போது நலம். அதுபோலக் கூடலில் இன்பம்; ஊடலில் அதன் செரிமானம், அதாவது அந்த இன்பம் உள்ளத்தில் ஆழ்ந்து பதிவது. இன்னொரு குறளில் 'கூடலில் தோன்றிய உப்பு' என்று உப்பு மீண்டும் வருகிறது: ஊடல் கூடலுக்கு உப்பு என்ற முந்தைய அதிகாரத்தின் உவமையை வள்ளுவர் இங்கே நினைவுபடுத்துகிறார். இவ்வாறு மூன்று அதிகாரங்களும் ஒரே சங்கிலியால் இணைகின்றன.

இந்த அதிகாரத்தில் அதிகம் வருவது 'மன்னோ' என்ற இசைச்சொல். 'ஊடுக மன்னோ ஒளியிழை' என்ற குறளில் 'மன்னோ' ஆசையின் ஒலியாக நிற்கிறது. அது ஒரு பெருமூச்சு போல ஒலிக்கிறது. தலைவன் மனத்தில் ஊடலை நீட்டிக்க வேண்டும் என்ற ஆசையும், இரவு நீள வேண்டும் என்ற ஆசையும் சேர்ந்து அந்த ஒலியில் கலந்திருக்கின்றன. வள்ளுவரின் நுண்ணிய இசையுணர்வை இங்கே உணரலாம்.

இறுதியில், நூலின் கடைசி அடியில் 'பெறின்' என்ற சொல் நிற்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். 'பெறின்' என்றால் பெற்றால் என்ற பொருள். கூடிப் பெறும் இன்பம் கிடைத்தால் அது எவ்வளவு இனிது என்ற எதிர்பார்ப்பிலேயே நூல் முடிகிறது. நூல் ஒரு முழுமையான நிறைவில் முடியாமல், ஒரு இனிய எதிர்பார்ப்பில் முடிவது வாழ்வின் தொடர்ச்சியைக் குறிப்பதாகக் கொள்ளலாம்.

Introduction

The last chapter of the Thirukkural is Oodaluvakai. 'Oodal' is a small quarrel, and 'uvakai' is joy. So the joy that comes from the sulk is the matter of this chapter. In the Karpiyal of the Kamathuppaal, the three chapters Pulavi, Pulavi Nunukkam and Oodaluvakai show the sulk in three steps. In the first chapter the measure of the sulk was sung; in the second its subtlety; in this third, its joy. The special distinction here is that Valluvar brings his work to its close with this joy.

At the beginning of the chapter the heroine speaks. She says that even if the hero has done no wrong, there is a special savour in sulking. Because the sulk increases the savour of the love he gives, a sulk is not a fault but an art. She sings that though a sulk gives only a very small pain, there is a distinction in it, and that between lovers as one as water mingled with earth, a sulk is sweeter than the land of the gods.

Then the hero speaks. He says that even for the faultless there is a delight in standing a little away from the beloved's shoulder. He uses a marvellous simile: as digesting is sweeter than eating, so the sulk is sweeter than union. He says that the one who loses in a sulk is the winner, and that this shows in the union. Then he prays: 'Let her sulk a little longer; let the night go on.' In this prayer the joy of the sulk and the eagerness of union sound together.

The last verse of the chapter is also the last verse of the Thirukkural: 'The sulk is joy to love; the joy of that is, after it, to get the embrace of union.' That is, the sulk is joy to love, and the joy of that sulk is the embrace that follows. With this line Valluvar closes his three books. This ending says without saying that virtue and wealth are the ways of life, and joy is life's fulfilment.

This chapter gives a simple counsel to today's relationships too. Do not fear small quarrels; if they are handled with play and love they deepen a relationship. One who knows the sweetness of uniting after a quarrel will not easily give up a relationship.

The similes of this chapter are very much of life. The simile 'digesting is sweeter than eating' compares the pleasure of eating with the fulfilment of the food becoming nourishment in the body. In another verse the 'salt that arose in union' comes again, recalling that the sulk is the salt of union.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

ருக்மிணியின் ஊடலைக் காண விரும்பிய கண்ணன்

இது பாகவத புராணத்தின் தசம ஸ்கந்தத்தில் சொல்லப்படும் கண்ணன்–ருக்மிணி உரையாடலின் அடிப்படையிலான கதை. விவரங்கள் மரபுக்கு மரபு சற்று மாறுபடும்; இங்கே அதன் கருத்தை மரியாதையோடு சொல்கிறோம்.

விதர்ப்ப நாட்டு அரசன் வீஷ்மகனின் மகள் ருக்மிணி, துவாரகைக் கண்ணனையே தன் கணவனாக மனத்தால் வரித்திருந்தாள். அவளது அண்ணன் உருக்மி அவளை சிசுபாலனுக்கு மணமுடிக்க முனைந்தபோது, ருக்மிணி ஓர் அந்தணர் வழியாகக் கண்ணனுக்குத் தூது அனுப்பினாள் என்று பாகவதம் கூறுகிறது. கண்ணன் வந்து அவளைத் துவாரகைக்கு அழைத்துச் சென்று மணந்தார்.

திருமணத்துக்குப் பின் ஒருநாள் கண்ணன் ருக்மிணியின் மாளிகையில் அவளுடன் அமர்ந்திருந்தார். அவளது அன்பை இன்னும் அழகாக வெளிப்படுத்தச் செய்ய எண்ணி, அவர் விளையாட்டாகப் பேசத் தொடங்கினார்: 'ருக்மிணி, பெரிய அரசர்கள் உன்னை மணக்கக் காத்திருந்தார்கள். நீ ஏன் என்னைத் தேர்ந்தெடுத்தாய்? நான் அவர்களைப் போலச் செல்வமும் அதிகாரமும் உடையவன் அல்லன்.' இந்தச் சொல் ருக்மிணியை அதிர்ச்சியடையச் செய்தது; அவள் கண்ணில் நீர் நிறைந்தது; அவள் கீழே சாய்ந்தாள் என்று பாகவதம் கூறுகிறது.

கண்ணன் உடனே அவளைத் தூக்கி, அவள் கூந்தலை ஒதுக்கி, முகத்தைத் துடைத்து, 'நான் விளையாட்டாகத்தான் சொன்னேன். உன் உதடுகள் கோபத்தால் துடிக்கும் அழகை நான் காண விரும்பினேன்; உன் ஊடலின் இன்பத்தை நுகர விரும்பினேன்' என்று கூறினார் என்று நூல் சொல்கிறது. இது அன்பர்கள் ஊடலில் காணும் இன்பத்தைக் குறிக்கிறது.

ருக்மிணி மெல்ல மீண்டு, கண்ணனை நோக்கி, 'நீங்கள் உலகத்துக்கே ஈசன்; உங்களைத் தவிர எனக்கு வேறு தஞ்சம் இல்லை' என்று தன் அன்பைக் கூறினாள். கண்ணன் அவளை அணைத்து ஆறுதல் சொன்னார். அவளது ஊடல் அன்பின் ஆழத்தை வெளிப்படுத்தும் வாயிலாயிற்று.

பக்தர்கள் இந்தக் கதையை இறைவனுக்கும் ஆன்மாவுக்கும் இடையிலான நுட்பமான அன்பின் உரையாடலாகவும் கொள்வர். இல்லறத்தாருக்கோ இது ஊடலின் உவகையை நயமாகக் காட்டுகிறது: ஊடலின் பின் வரும் கூடல் அன்பை இன்னும் ஆழமாக்குகிறது.

கதையில் உள்ள ஆழமான நுணுக்கத்தை உணர வேண்டும். கண்ணன் ருக்மிணியைத் துன்புறுத்த விரும்பவில்லை; அவளது அன்பின் ஆழத்தை அவளே உணரவும் வெளிப்படுத்தவும் செய்தார். அன்பர்கள் தாம் அன்பு செலுத்துகிறோம் என்பதை அறிவது எளிது; எவ்வளவு ஆழமாக என்பதை ஊடலின் சிறு அதிர்வே காட்டுகிறது. ருக்மிணி 'உங்களைத் தவிர எனக்கு வேறு தஞ்சம் இல்லை' என்று சொன்னது அவளுக்கே ஒரு புதிய தெளிவு. ஊடலின் உவகை என்பது இதுதான்: துன்பம் போல் தொடங்கி, அன்பின் உறுதியாக முடிவது.

இருப்பினும் இக்கதையில் ஒரு எச்சரிக்கையும் உள்ளது. கண்ணன் தம் சொல் தந்த துயரத்தை உடனே உணர்ந்து, தாமதிக்காமல் ருக்மிணியைத் தூக்கித் தணித்தார். ஊடலை உண்டாக்குபவர் அதைத் தணிக்கும் பொறுப்பையும் ஏற்க வேண்டும் என்பதை இது நயமாகக் காட்டுகிறது. விளையாட்டு என்பது இருவரும் சிரிக்கும்போதுதான் விளையாட்டு; ஒருவர் அழுதால் அது தணிக்க வேண்டிய தருணம்.

வைணவ மரபில் ருக்மிணி–கண்ணன் உரையாடல் அடியார்கள் இறைவனிடம் கொள்ளும் உரிமையுள்ள அன்புக்கு எடுத்துக்காட்டாகவும் பேசப்படுகிறது. இறைவனிடம் கூட அன்புடன் ஊடலாம், வருந்தலாம், அவன் தணிக்கும் அருளைப் பெறலாம் என்ற நம்பிக்கையை இக்கதை தருகிறது.

கதையின் பின்னணியில் துவாரகையின் மாளிகை விளக்குகளால் ஒளிர்ந்தது. ருக்மிணி மெல்ல மீண்டபோது கண்ணன் அவளுக்குத் தம் கையால் நீர் புகட்டினார் என்று கதை நயமாகக் கூறுகிறது. அவளது கண்களில் சிறிது நேரத்துக்கு முன் இருந்த நீர் இப்போது புன்னகையோடு கலந்து ஒளிர்ந்தது. கண்ணன், 'நீ இனி ஒருபோதும் இப்படி அஞ்ச வேண்டாம்; நான் உன்னோடு விளையாடினேன், அவ்வளவே' என்றார். ருக்மிணி நாணத்தோடு, 'நீங்கள் விளையாடினாலும் என் உள்ளம் உங்களையே நம்புகிறது' என்றாள். அந்த நொடியில் ஊடல் முழுக்கக் கரைந்து, இருவர் அன்பும் முன்பைவிட ஆழமாக நின்றது.

இந்த உரையாடலின் இறுதியில் கண்ணன் ருக்மிணியின் அன்பைப் போற்றி, அவள் கொண்ட பக்தியின் உறுதியைப் புகழ்கிறார். இல்லறத்தின் இனிமை அது: ஒருவரை ஒருவர் அறிந்து போற்றுவது. ஊடல் அந்தப் போற்றுதலுக்கு வாய்ப்பு தருகிறது.

இன்றும் இல்லறத்தார் இந்தக் கதையைக் கேட்டு, ஒருவரை ஒருவர் அன்போடு சீண்டிப் பார்ப்பதிலும் அதன் பின் தணிப்பதிலும் உள்ள இனிமையை உணர்கின்றனர்.

Chapter story

Krishna's Wish to See Rukmini's Sulk

This is a tale based on the conversation between Krishna and Rukmini told in the tenth skandha of the Bhagavata Purana. The details vary somewhat from tradition to tradition; here we tell its idea with respect.

Rukmini, daughter of King Bhishmaka of Vidarbha, had chosen Krishna of Dwaraka in her heart as her husband. When her brother Rukmi tried to give her in marriage to Shishupala, Rukmini sent a messenger through a brahmin to Krishna, says the Bhagavata. Krishna came, took her to Dwaraka and married her.

One day after the marriage Krishna sat with Rukmini in her palace. Wishing to make her love show still more beautifully, he began to speak in jest: 'Rukmini, great kings were waiting to marry you. Why did you choose me? I am not wealthy or powerful as they are.' This word shocked Rukmini; her eyes filled with tears, and she sank down, says the Bhagavata.

Krishna at once raised her, smoothed her hair, wiped her face, and said, 'I spoke only in jest. I wished to see the beauty of your lips trembling with anger; I wished to taste the joy of your sulk,' says the text. This points to the joy that lovers find in a sulk.

Rukmini slowly recovered and told her love to Krishna: 'You are the Lord of the whole world; I have no refuge but you.' Krishna embraced her and comforted her. Her hurt became the doorway that revealed the depth of her love.

Devotees take this story also as a subtle conversation of love between the Lord and the soul. To householders it shows charmingly the joy of the sulk: the union after a sulk makes love deeper.

We must feel the deep subtlety in the story. Krishna did not wish to hurt Rukmini; he made her feel and show the depth of her own love. It is easy for lovers to know that they love; how deeply is shown only by a small tremor of the sulk. Rukmini's saying, 'I have no refuge but you,' was a new clarity even for her. This is the joy of the sulk: beginning like pain, it ends as the firmness of love.

Yet there is a caution in this tale too. Krishna at once felt the distress his word caused and, without delay, raised Rukmini and soothed her. It shows charmingly that one who causes a sulk must also take on the duty of soothing it. A game is a game only while both laugh; when one weeps, it is the moment to soothe.

In the Vaishnava tradition the conversation of Rukmini and Krishna is also spoken of as an example of the intimate love that devotees feel for the Lord. It gives the belief that even with the Lord one may sulk lovingly, grieve, and receive his soothing grace.

முக்கியப் பாடங்கள்

ஊடல் கூடலின் இன்பத்தை உயர்த்தும் இனிய படி.
ஊடலில் முதலில் இறங்கி வருபவர் உண்மையில் வெற்றி பெறுகிறார்.
ஊடலின் துன்பம் சிறியது; அதன் பின் வரும் கூடலின் இன்பம் பெரியது.
அன்பு நிறைந்த இடத்தில் மட்டுமே ஊடல் இனிமை தரும்.
ஊடலின் நிறைவு கூடலே; இறுதி இலக்கு அன்பில் இணைதல்.

Key lessons

The sulk is a sweet step that raises the joy of union.
In a sulk, the one who first comes down truly wins.
The pain of a sulk is small; the joy of the union that follows is great.
A sulk gives sweetness only where there is love.
The fulfilment of the sulk is union; the final aim is to be joined in love.