அனுமனின் கடல் தாண்டுதல்
வால்மீகி இராமாயணத்திலிருந்து.
சீதையைத் தேடி இராமனின் வானரப் படை தென்கரையை அடைந்தது. முன்னால் முடிவில்லாதது போல விரிந்து கிடந்தது பெருங்கடல். நூறு யோசனை தூரம் உள்ள அந்தக் கடலைத் தாண்டி இலங்கைக்குச் செல்வது எளிதான காரியம் அன்று; அலைகள் வானளவு எழுந்து ஆர்ப்பரித்துக்கொண்டிருந்தன. வானரர்கள் ஒவ்வொருவரும் தாம் எவ்வளவு தூரம் தாண்ட முடியும் என்று சொன்னார்கள். எல்லோரும் தம் எல்லையை வெளிப்படையாகச் சொன்னதால், சீதையைக் காணும் வழி தெரியாமல் வருத்தத்தோடு அமர்ந்திருந்தனர். அப்போது கிழவரான ஜாம்பவான், அனுமனின் பிறப்பையும் ஆற்றலையும் அவனுக்கு நினைவூட்டினார்: 'அனுமனே, நீ வாயுவின் மைந்தன்; உன்னால் இது இயலும்.'
தன் ஆற்றலை நினைவுகூர்ந்த அனுமன், இராமனை மனத்தில் நினைத்து, மகேந்திர மலையின் உச்சியில் ஏறினான். உடலை வளர்த்து, வானை நோக்கி எழுந்து, கடலின் மேல் பாய்ந்தான். அவன் எழுந்த வேகத்தில் மலை குலுங்கியது; மரங்களும் மலர்களும் அவனைப் பின்தொடர்ந்து காற்றில் பறந்தன. கடலுக்குள் இருந்த மைநாக மலை, 'சற்று இளைப்பாறிச் செல்' என்று அவனை அழைத்தது. 'இராமனின் பணியை முடிக்கும் வரை எனக்கு ஓய்வு இல்லை' என்று கூறி, அனுமன் அதைத் தொட்டு வணங்கிவிட்டு முன்னேறினான். தேவர்கள் அவனைச் சோதிக்க அனுப்பிய சுரசை என்னும் நாகத் தாய் பெரிய வாயைத் திறந்து அவனை விழுங்க முயன்றாள். அவனும் தன் உடலை நுட்பமாகச் சிறியதாக்கி, அவள் வாய்க்குள் புகுந்து உடனே வெளியே வந்து, அவளை வணங்கினான். பிறகு நிழலைப் பற்றி இழுத்த சிம்ஹிகை என்னும் அரக்கியையும் வென்றான்.
இறுதியில் இலங்கையின் கரையை அடைந்து தன் பணியைத் தொடங்கினான் என்று இராமாயணம் கூறுகிறது. அலைகளும் அரக்கியரும் தடைகளும் நிறைந்த அந்தக் கடல், அவனை வெல்லவில்லை; அவன் தன் இலக்கை மறக்கவே இல்லை. அவன் பலத்தோடு கூட, இராமன் மீதான உறுதியான பற்றும் பணிவும் அவனைக் கடலைத் தாண்டச் செய்தன.
பிறவி என்பது பெருங்கடல்; அதை நீந்தக் கடினமானது. தடைகள் மலையாகவும் அரக்கியாகவும் நம்மை இடையிலேயே நிறுத்த முயல்கின்றன. ஆனால் இறைவன் திருவடியைப் பற்றியவர் அந்தக் கடலை நீந்திக் கடப்பார்; பற்றாதவர் நீந்த மாட்டார் என்பதே குறளின் கருத்து. இராமநாமத்தை நெஞ்சில் ஏந்திய அனுமனின் பயணம் அதற்கு எடுத்துக்காட்டாக விளங்குகிறது.