Kural 11 · வான்நின்று உலகம் வழங்கி வருதலால்

ஆண்டாளின் மழைப் பாடல்

மார்கழி விடியலின் கோலமும் பாடலும் தமிழ் மண்ணின் பெருமரபு. வைகறையில் எழுந்து குளிர்நீரில் நீராடி, விளக்கேற்றி, இறைவனைப் பாடுவது அந்தக் காலத்து நோன்பு. இந்த நோன்பில் மழையின் இடம் மிகப் பெரியது என்பதை நம் மூதாதையர் நன்கு அறிந்திருந்தனர்.

திருப்பாவையிலிருந்து. மார்கழி மாதம் விடியற்காலை. ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் பெரியாழ்வாரின் வளர்ப்பு மகள் கோதை, பின்னாளில் ஆண்டாள் என்று போற்றப்பட்டவள், தன் தோழிமார்களை நீராட அழைக்கிறாள். அவர்களுக்கு நோன்பு நோற்க வேண்டும்; அதற்குத் தேவை நல்ல மழை. மழை பொய்த்தால் நீராடலும் இல்லை, நாட்டுக்கு வளமும் இல்லை.

அன்று குளிரில் நடுங்கியபடி வந்த சிறுமியர் ஆற்றங்கரையில் கூடினர். மார்கழி மேகம் வானில் கருத்துத் திரண்டிருந்தது. கோதை அந்த மேகத்தை நோக்கி நின்று, திருப்பாவையின் நான்காம் பாசுரத்தைப் பாடினாள். 'ஆழிமழைக் கண்ணா' என்று தொடங்கும் அந்தப் பாடலில் மழைக்கடவுளை அழைத்து, "நீ கடலுள் புகுந்து நீரை முகந்துகொண்டு, ஆகாயத்தில் ஏறி, திருமாலின் திருமேனி போல் கருத்து, இடியோடு பெய்ய வேண்டும்; உலகம் வாழவும் நாங்கள் மகிழ்ந்து மார்கழி நீராடவும் வேண்டும்" என்று வேண்டுகிறாள்.

அந்தப் பாடலில் அவள் மழையைத் தனக்காக மட்டும் கேட்கவில்லை. 'வாழ உலகினில் பெய்திடாய்' என்று உலகம் முழுவதற்குமாகக் கேட்கிறாள். தோழிகள் கூடிப்பாடினர். பாடல் முடியும் வேளையில் வானம் இடியுடன் முழங்கத் தொடங்கியது; மெல்லிய தூறல் தொடங்கி விரைவில் மழையாக மாறியது. சிறுமியர் மகிழ்ச்சியில் கைகோத்து ஆடினர்.

பாடல் முடிந்த பின்னர் ஒவ்வொரு சிறுமியும் தன் மனத்தில் ஒரு சிறு வேண்டுதலைச் செய்துகொண்டாள். ஒருத்தி தன் தந்தையின் வயலுக்காக, இன்னொருத்தி தன் வீட்டுப் பசுவுக்காக, வேறொருத்தி ஊரின் கிணற்றுக்காக. அத்தனை வேண்டுதல்களும் ஒரே மேகத்தை நோக்கியே எழுந்தன. அந்தக் காட்சியில் மழை என்பது ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனி அமிழ்தமாகவும், எல்லோருக்கும் பொதுவான அமிழ்தமாகவும் இருப்பதை உணரலாம்.

இன்றும் மார்கழி மாதம் பெருமாள் கோயில்களில் இந்தப் பாசுரம் ஒலிக்கும்போது, வாழ்வு தரும் மழைக்கு நன்றியும் வேண்டுதலும் ஒன்றாக எழுகின்றன. வள்ளுவர் அமிழ்தம் என்று சொன்னதையே ஆண்டாள் மேகத்தின் வடிவில் கண்டு வணங்கினாள் என்று சொல்லலாம்.

இந்தக் கதையிலிருந்து நாம் அறிவது, மழைக்கான பிரார்த்தனை சுயநலம் அற்றது என்பதே. ஒரு சிறுமி தன் தோழிகளுக்காகவும் உலகத்துக்காகவும் கேட்கும் மழையில் அமிழ்தத்தின் முழுப் பொருளும் உள்ளது.

Andal Sings to the Rain-Cloud

From the Thiruppavai. It is the Tamil month of Margazhi, in the cold hours before dawn. In Srivilliputtur, Godai, the foster-daughter of Periyazhvar, later honoured as Andal, is calling her friends to the bathing and the vow they keep this month. The vow needs good rain. If the rain fails, there is no bathing and no prosperity for the land.

The girls gathered on the riverbank, shivering in the cold. Margazhi clouds were thick and dark overhead. Godai turned to the clouds and sang the fourth verse of the Thiruppavai, the one that begins 'Aazhi mazhaik kanna'. In it she calls upon the lord of rain: enter the ocean, draw up its water, climb the sky, turn dark like the form of Vishnu, and pour down with thunder, so that the world may live and we may bathe happily in Margazhi.

In that song she does not ask for herself alone. 'Vaazha ulaginil peidhidaay', she says: rain so that the whole world may live. The friends joined in the song. As they came to its last line the sky rumbled, a light drizzle began, and soon it turned into rain. The girls clasped hands and danced in joy.

Even today, when this verse is sung in Perumal temples in Margazhi, thanks and prayer rise together for the rain that gives life. One might say Andal saw in the cloud itself what Valluvar called amirtham, and bowed to it.