Kural 19 · தானம் தவம்இரண்டும் தங்கா வியன்உலகம்

இரந்தேவ மன்னன் ரந்திதேவன்

பசியும் தாகமும் உச்சத்தில் இருக்கும்போது பகிர்வது எவ்வளவு கடினம் என்பதைப் பாகவதம் ரந்திதேவன் வாழ்வின் மூலம் காட்டுகிறது. அவன் கதை, வள்ளுவர் சொல்லும் அபாயத்துக்கு எதிராக நிற்கும் அரிய எடுத்துக்காட்டு.

பாகவத புராணத்திலிருந்து. சந்திர குலத்தில் பிறந்த மன்னன் ரந்திதேவன் தன் செல்வம் முழுவதையும் பிறருக்குக் கொடுத்து விட்டான். பிறகு தன் குடும்பத்துடன் எளிய வாழ்வு வாழ்ந்தான். அவனுக்கு எளிதில் உணவு கிடைக்காத நாட்கள் வந்தன. நாற்பத்தெட்டு நாள்கள் அவனும் அவன் குடும்பத்தாரும் நீர்கூட அருந்தாமல் பசியோடு இருந்தனர்.

நாற்பத்தொன்பதாம் நாள் காலை அவனுக்குச் சிறிது நெய், பாயசம், நீர் கிடைத்தன. குடும்பத்தார் அதை உண்ணத் தயாரானபோது ஒரு அந்தணர் வாயிலில் வந்து உணவு வேண்டினார். ரந்திதேவன் மகிழ்ச்சியுடன் அவருக்கு உணவளித்தான். அவர் உண்டு வாழ்த்திச் சென்றார். மீதியைப் பகிர்ந்து உண்ண அமர்ந்தபோது ஒரு எளிய ஏழை உணவு கேட்டு வந்தான்; அவனுக்கும் பகிர்ந்தனர். பின்னர் நாய்களுடன் வந்த ஒருவன் வந்து நின்றான்; எஞ்சியதையும் அவனுக்கே கொடுத்தனர். கடைசியாக ஒருவன் குடிநீர் வேண்டி வந்தான்.

ரந்திதேவன் சொன்னான்: "எனக்குப் பெரும் சித்திகளோ மோட்சமோ வேண்டாம். எல்லா உயிர்களின் துன்பத்தையும் நான் ஏற்று, அவர்கள் துன்பமின்றி வாழ வேண்டும் என்பதே என் விருப்பம். தாகத்தால் வாடும் இவனுக்கு இந்த நீரைத் தருவதில் என் உயிரும் வாழ்கிறது." அவன் அந்த நீரையும் கொடுத்தான்.

உணவு பகிர்ந்த பின் ரந்திதேவன் தன் குடும்பத்தை அன்புடன் அணைத்து, "நம் பசியைவிட அவர்கள் பசி பெரிது" என்றான். குடும்பத்தார் ஒருவரும் முகம் வாடவில்லை என்கிறார்கள். அவன் மனைவியும் மக்களும் அவன் விருப்பத்தை உணர்ந்து தாமும் மகிழ்ந்தனர். ஒரு வீடே தானத்தின் கோயிலாக மாறிய அந்தக் கணம் பாகவதத்தில் உயர்வாகப் போற்றப்படுகிறது.

அந்தக் கணத்தில் பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் ஆகிய மூவரும் வந்து காட்சி தந்தனர்; வந்தவர்கள் அவனைச் சோதிக்க அவர்களே மாறுவேடத்தில் வந்தவர்கள் என்பர். ரந்திதேவன் அவர்களை வணங்கினான். பற்றற்றுக் கொடுத்தவனுக்குப் பற்றின்மையே பரிசாயிற்று.

வள்ளுவர் கூறும் 'தானம் தவம் தங்கா' என்பதன் எதிர்மறையை இக்கதை காட்டுகிறது. பஞ்சமும் பசியும் உச்சத்தில் இருக்கும் வேளையிலும் தானம் நிலைக்க வேண்டுமானால் அது ரந்திதேவன் போன்ற அரிய உள்ளத்தாலேயே முடியும்.

இதனால்தான் இந்தியாவின் மரபில் ரந்திதேவன் தியாகத்தின் அடையாளமாக நினைவு கூரப்படுகிறான். தானத்தை எளிய காலத்தில் செய்வது எளிது; வறட்சியிலும் செய்வதே உண்மையான தானம்.

King Rantideva Who Gave Everything

From the Bhagavata Purana. King Rantideva, born of the lunar line, gave away all his wealth to others and lived simply with his family. Days came when food was not easy to find. For forty-eight days he and his family went without even water.

On the morning of the forty-ninth day, a little ghee, payasam and water came to him. As the family was about to eat, a brahmin arrived at the door and asked for food. Rantideva gladly gave to him. The guest ate, blessed them and left. When they sat to share what remained, a poor man came begging, and they shared with him. Then a man came with his dogs; what was left they gave to him. At last one came asking for water to drink.

Rantideva said, "I want neither great powers nor liberation. I wish only to take on the suffering of all beings so that they may live free of pain. Giving this water to a man dying of thirst keeps my own life alive." He gave away even that water.

At that moment Brahma, Vishnu and Shiva appeared before him. Tradition says they had come in disguise to test him. Rantideva bowed. Non-attachment was the reward of the man who gave without attachment.

This story shows the reverse of what Valluvar warns: 'charity and austerity will not abide'. When famine and hunger are at their height, for charity to still remain takes a rare heart such as Rantideva's.