Kural 12 · துப்பார்க்குத் துப்பாய துப்பாக்கித் துப்பார்க்குத்

பொங்கல் முற்றத்தில் ஒரு பாடம்

தைப்பொங்கல் தமிழர் திருநாள். அன்று புதுப்பானை, புதிய அரிசி, புது வெல்லம் என்று எல்லாமே புதியதாக இருக்கும். அறுவடை முடிந்த மகிழ்ச்சியில் ஊரே முற்றம் நிறைந்து விழாவில் ஈடுபடும். சூரியனுக்கு நன்றி சொல்லும் அந்நாளில் அதே ஒளியின் துணையாக வந்த மழையையும் நினைப்பது மரபு.

தை மாதத்தின் முதல் நாள். ஒரு கிராமத்தில் மாரிமுத்து தாத்தாவின் வீட்டு முற்றத்தில் புதுப்பானையில் பொங்கல் வைக்கத் தயாரானார்கள். அழகிய கோலமும், மஞ்சள் கொத்தும், கரும்பும், வாழைக்குலையும் வைக்கப்பட்டிருந்தன. கிழக்கே சூரியன் எழுந்தவுடன் பானையில் பால் பொங்கி வழிந்தது. எல்லோரும் "பொங்கலோ பொங்கல்!" என்று கூவினர்.

பேரன் அருண் நகரத்திலிருந்து வந்திருந்தான். பொங்கலைச் சாப்பிட்டுக்கொண்டே, "தாத்தா, இதில் சூரியனுக்குப் படைக்கிறீர்கள், பசுவுக்குப் படைக்கிறீர்கள். மழைக்கு ஏன் தனியாகப் படைப்பதில்லை?" என்று கேட்டான்.

தாத்தா அவனை முற்றத்தின் ஓரத்தில் இருந்த தண்ணீர்த் தொட்டிக்கு அழைத்துச் சென்றார். "இந்தப் பொங்கலுக்கு அரிசி வயலில் விளைந்தது. அந்த வயலுக்கு மழை வந்தது. பானையில் ஊற்றிய தண்ணீர் கிணற்றில் இருந்து வந்தது. அந்தக் கிணறு நிறைந்தது மழையால். கரும்பின் இனிப்பிலும் வாழைப்பழத்தின் சாறிலும் மழைதான் இருக்கிறது. நாம் எந்தப் பொருளுக்குப் படைத்தாலும் அது மழைக்கே சென்று சேர்கிறது" என்றார்.

அருண் தட்டைப் பார்த்தான். ஒவ்வொரு பருக்கையும் வேறு பார்வையில் தெரிந்தது. அன்று மாலை தாத்தா கிணற்றடியில் அவனுக்கு ஒரு பழைய பழக்கத்தை நினைவூட்டினார்: பொங்கல் முடிந்ததும் ஒரு கிண்ணம் நீரைத் துளசிச் செடியின் வேரில் ஊற்றி, "மழையே, உனக்கு நன்றி" என்று சொல்வது.

அன்றிரவு அருணுக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. தாத்தா சொன்ன சொற்கள் அவன் மனத்தில் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தன. விடியலில் அவன் எழுந்து வீட்டின் பின்புறம் சென்று, தாத்தா வழக்கமாக வளர்க்கும் காய்கறித் தோட்டத்துக்குத் தானே நீர் இறைத்தான். அந்த நீரில் ஒவ்வொரு துளியும் மழையின் நினைவாகத் தோன்றியது.

அருண் அதைச் செய்தான். நகரத்துக்குத் திரும்பியபின், வீட்டில் குழாயைத் திறக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் தாத்தாவின் முற்றமும் அந்த நீர்க்கிண்ணமும் நினைவுக்கு வந்தன. அவன் வீணாகும் தண்ணீருக்கு எதிராகக் குடும்பத்தில் முதல் ஆளாகக் குரல் கொடுப்பவனாக மாறினான்.

அடுத்த ஆண்டுப் பொங்கலுக்கு அருண் வந்தபோது தாத்தா அவனிடம் ஒரு சிறிய மண்பானையைத் தந்து, "இதில் ஒவ்வொரு மழைக்கும் ஒரு கல் போடு. ஆண்டு முடிவில் எத்தனை மழை வந்தது என்று நீயே பார்" என்றார். அருண் அதை நகரத்துக்குக் கொண்டு சென்றான். நாளடைவில் அந்தப் பானை அவனுக்கு மழையின் நாட்குறிப்பாயிற்று.

A Lesson in the Pongal Courtyard

It is the first day of the month of Thai. In the courtyard of old Marimuthu's house in a village, a new clay pot is set up for the Pongal. There are beautiful kolam patterns on the floor, a bunch of turmeric plant, sugarcane and a bunch of bananas. As the sun rises in the east, the milk in the pot boils over, and everyone shouts, "Pongalo Pongal!"

His grandson Arun has come from the city. Eating the pongal, he asks, "Thatha, you make offerings to the sun and to the cow. Why do you not make a separate offering to the rain?"

His grandfather takes him to the water tank at the edge of the courtyard. "The rice for this pongal grew in a field, and that field got rain. The water we poured in the pot came from the well, and the well filled with rain. The sweetness of the sugarcane and the juice in the banana are also rain. Whatever we offer, it reaches the rain in the end," he says.

Arun looks at his plate. Each grain seems different now. That evening his grandfather reminds him of an old habit at the well: after the pongal, one pours a bowl of water at the root of the tulasi plant and says, "Rain, thank you."

Arun does it. After returning to the city, every time he opens the tap, he remembers his grandfather's courtyard and the bowl of water. He becomes the first person in the family to speak up against wasted water.