Kural 17 · நெடுங்கடலும் தன்நீர்மை குன்றும் தடிந்தெழிலி

பாற்கடல் கடைந்த கதை

கடலைப் பற்றிய கதைகளில் மிகப் பெரியது பாற்கடல் கடைந்த கதை. அது செல்வம் பிறக்கும் இடம், நஞ்சும் அமிழ்தமும் ஒன்றாக இருக்கும் இடம் என்ற இருமுகத்தைக் காட்டுகிறது. அதே கடலின் வளத்தைக் காக்கும் மழையின் பங்கையும் நாம் இதன் வழி நினைக்கலாம்.

விஷ்ணு புராணம், பாகவத புராணம் ஆகியவற்றில் சொல்லப்படும் கதை இது. தேவர்களும் அசுரர்களும் சாவா வரம் தரும் அமிழ்தத்தைப் பெறப் பாற்கடலைக் கடையத் தீர்மானித்தனர். மந்தர மலையை மத்தாகவும் வாசுகிப் பாம்பை கயிறாகவும் கொண்டு கடலைக் கடைந்தனர். மலை கடலுள் அமிழ்ந்தபோது திருமால் ஆமை வடிவம் எடுத்து அதைத் தன் முதுகில் தாங்கினார்.

பாற்கடல் கடையப்படும்போது தேவர்களும் அசுரர்களும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் வலுவாக இழுத்தனர் என்பர். சோர்வு, வியர்வை, பசி எல்லாவற்றையும் அவர்கள் தாங்கினர். ஆனால் வளம் வெளிப்பட்டவுடன் ஒவ்வொருவரும் தன் பங்கை மட்டும் எண்ணினர். அந்த எண்ணமே பூசலுக்கு வழி வகுத்தது. கடலின் கொடையை எல்லோரும் அறிந்தாலும், அதன் நிலைபேறுக்கு வேண்டிய பகிர்தலை அவர்கள் மறந்தனர்.

கடைந்தபோது முதலில் ஆலகால நஞ்சு எழுந்தது. உலகம் அஞ்சியபோது சிவபெருமான் அதை உண்டு தம் கண்டத்தில் நிறுத்தி உலகைக் காத்தார் என்பர். பின்பு காமதேனு, ஐராவதம், கற்பகத் தரு, இலக்குமி எனப் பல செல்வங்கள் வெளிப்பட்டன. இறுதியாகத் தன்வந்திரி அமிழ்தக் கலசத்துடன் தோன்றினார்.

இந்தக் கதை கடலின் வளத்தைக் காட்டுகிறது. கடல் தன்னிடமிருந்த எல்லாவற்றையும் அளித்தது. ஆனால் அது முடிவற்ற களஞ்சியம் என நினைத்து எடுப்பவர்கள் எடுத்துக்கொண்டே இருந்தால் என்னவாகும் என்பதை நினைக்கும்படி வள்ளுவர் குறளில் கேட்கிறார். கடலின் வளம் மேகத்தின் நன்கொடையால் தான் நிரந்தரமாகிறது; நதிகளும் மழையும் கடலுக்கு மீண்டும் நீரை அளிக்கின்றன.

புராணம் இதை உருவகமாக்கியது: கடலைக் கடைந்து எடுத்தவர்கள் அமிழ்தத்தைப் பெற்றனர்; ஆனால் அதைப் பகிர்வதில் தவறியபோது சண்டை வந்தது. மோகினி வடிவில் திருமால் வந்து அமிழ்தத்தைச் சமமாகப் பகிர்ந்தார் என்பது மரபு. எடுப்பதும் கொடுப்பதும் சமநிலையில் இருக்கும்போதே எந்த வளமும் வாழும் என்பதே இக்கதையின் பாடம்.

அன்று அமிழ்தத்தை எல்லோரும் சமமாகப் பகிர முடிந்ததால்தான் அந்த வளம் அறமாயிற்று. இன்று கடலும் நிலமும் தரும் வளத்தையும் அப்படிப் பகிர்ந்து, திருப்பிக் கொடுத்து வாழ்வதே நமக்கான பாடம்.

The Churning of the Ocean of Milk

This is a tale told in the Vishnu Purana and the Bhagavata Purana. The devas and the asuras decided to churn the ocean of milk to obtain amrita, the nectar that gives deathlessness. They used Mount Mandara as the churning rod and the serpent Vasuki as the rope. When the mountain began to sink into the sea, Vishnu took the form of a tortoise and bore it on his back.

As they churned, the deadly poison Halahala rose first. When the world trembled, Lord Shiva, it is said, drank it and held it in his throat to save creation. After that many treasures appeared: Kamadhenu, Airavata, the Kalpaka tree and Lakshmi. Last of all Dhanvantari came out carrying the pot of nectar.

The tale shows the richness of the sea. The ocean gave everything it held. But Valluvar asks us to think what would happen if those who take, believing the ocean an endless store, go on taking. The sea's wealth is made lasting only by the gift of the cloud; the rivers and the rain give water back to the sea.

The Purana turns this into an allegory: those who churned the sea got nectar, but when they failed to share it, a quarrel broke out. Tradition says Vishnu came as Mohini and shared the nectar fairly. The lesson is that any wealth lives only when taking and giving are in balance.