Kural 14 · ஏரின் உழாஅர் உழவர் புயல்என்னும்

ஆடிப்பட்டமும் காவிரிக்கரை உழவனும்

காவிரிக்கரை நிலங்கள் தமிழ்நாட்டின் நெற்களஞ்சியம். அங்கே ஆடி மாதம் என்பது உழவரின் புது ஆண்டு போன்றது. ஆற்றுக்கு நன்றி சொல்லி, ஏரை எடுத்து நிலத்தில் இறங்குவது அவர்களின் வழக்கம். அந்த வழக்கத்தின் மையத்தில் ஒரு நம்பிக்கை இருந்தது: நாம் உழுதால் வானம் கேட்கும்.

காவிரிக்கரையில் ஒரு சிற்றூரில் வேலப்பன் என்ற உழவன் இருந்தான். ஆடி மாதம் பிறந்தாலே அவன் வீட்டில் ஆரவாரம் தொடங்கும். 'ஆடிப்பட்டம் தேடி விதை' என்பது அந்த ஊர்ப் பழமொழி. ஆடியில் விதை விதைத்தால் நல்ல விளைச்சல் கிடைக்கும் என்பது நம்பிக்கை. ஆனால் அந்த ஆண்டு ஆடி பிறந்தும் வானம் வெறுமையாகவே கிடந்தது.

ஆடிப்பெருக்கு நாள் வந்தது. ஆற்றங்கரையில் பெண்கள் புது மஞ்சள் கயிறு கட்டி, காதோலை கருகமணி வைத்துக் காவிரி அன்னையை வணங்குவது வழக்கம். அன்று ஆற்றில் ஓடிய நீர் மிகக் குறைவு. வேலப்பன் தன் ஏரைத் தோளில் வைத்துக்கொண்டு தயங்கி நின்றான். "மழையே வராத ஆண்டில் உழுது என்ன பயன்?" என்று தன் மனைவி அமுதாவிடம் கேட்டான். அவள் மௌனமாக இருந்தாள்.

அந்த நேரம் அவ்வூர்ப் பெரியவர் சுப்பையா ஐயா அங்கே வந்தார். "வேலப்பா, உன் கையில் ஏர் இருக்கிறது. அதை இறக்கி வைத்துவிட்டால் ஊர் முழுவதும் அதே செய்யும். இன்று நீ உழுவதை நிறுத்தினால் நாளை எல்லா வீட்டிலும் சோறு நிற்கும்" என்றார். அவர் சொன்ன சொல்லில் கண்டிப்பு இல்லை; கனிவு இருந்தது.

வேலப்பன் அன்று கொஞ்சம் நிலத்தை மட்டும் உழுதான். காவிரியை வணங்கிப் பிரார்த்தித்தான். அடுத்த வாரம் மேற்கே மலைகளில் பெய்த மழை ஆற்றில் வெள்ளமாக வந்தது. அவன் உழுது வைத்திருந்த நிலமே முதலில் நீரை உறிஞ்சி விதைக்குத் தயாராயிற்று. ஊரார் பலரும் நிலத்தைத் தாமதமாகத் தயார் செய்தனர்.

அந்த ஆண்டு பின்னர் ஊரில் பலர் வேலப்பனிடம் வந்து தம் நிலத்தையும் உழுதுதரச் சொன்னார்கள். அவன் எதுவும் கேட்காமல் உதவினான். "வானம் தன் கடமையைச் செய்யும் வரை நான் என் கடமையைச் செய்வேன்" என்று அவன் சொல்லும் வழக்கம் ஊரில் பழமொழியாயிற்று.

அந்த ஆண்டு வேலப்பன் தன் வயல் அறுவடையை முடித்ததும் முதல் மூட்டையைக் கோயிலுக்கும் இரண்டாவதை ஊர்க் களஞ்சியத்துக்கும் தந்தான். நம்பிக்கையுடன் உழுதவன் மட்டுமல்ல, அதைப் பகிர்ந்து வாழ்பவனும் ஆனான்.

அன்றிலிருந்து 'ஆடியில் நம்பிக்கையோடு ஏரைப் பிடிப்பவன்' என்று வேலப்பனை ஊர் மதித்தது.

The Aadi Season and the Farmer on the Kaveri Bank

In a small village on the Kaveri's bank lived a farmer named Velappan. When the month of Aadi began, his house filled with bustle. 'Aadip pattam thedi vidhai', the village saying goes: look for the Aadi season and sow. It is believed that seeds sown in Aadi give a good harvest. But that year Aadi began and the sky stayed empty.

The day of Aadi Perukku arrived. On that day, women tie fresh yellow threads on the riverbank, offer black beads and bangles, and worship mother Kaveri. That year very little water flowed in the river. Velappan stood hesitating, his plough on his shoulder. "What is the use of ploughing in a year the rain does not come?" he asked his wife Amudha. She said nothing.

Just then the village elder Subbiah came by. "Velappa, you hold a plough in your hand. If you put it down, the whole village will do the same. If you stop ploughing today, tomorrow there will be no rice in any house," he said. There was no scolding in his words, only warmth.

That day Velappan ploughed a little of his land and prayed to the Kaveri. The next week rain that had fallen on the western hills came down the river in flood. The land he had ploughed was the first to drink and be ready for seed. Many others had to prepare their fields late.

From then on the village respected Velappan as 'the man who takes up the plough in Aadi with faith'.