Kural 20 · நீர்இன்று அமையாது உலகெனின் யார்யார்க்கும்

பகீரதனும் கங்கையின் வருகையும்

நீர் என்பது இந்திய மரபில் புனிதமானது. கங்கை, யமுனை, காவிரி, வைகை என்று ஆறுகளைத் தெய்வமாக வணங்கும் வழக்கம் இங்கே இயல்பாக இருக்கிறது. அந்த வழக்கத்தின் வேர் பகீரதனின் கதையில் தெரிகிறது.

இராமாயணத்தின் பாலகாண்டத்திலிருந்தும் புராணங்களிலிருந்தும். சூரிய குலத்தில் வந்த சகர மன்னனின் அறுபதாயிரம் மகன்கள் கபில முனிவரின் சினத்தால் சாம்பலாகினர் என்பது மரபு. அவர்களுக்கு முக்தி கிடைக்க வேண்டுமானால் வானுலகக் கங்கையின் புனித நீர் அவர்கள் சாம்பலைத் தொட வேண்டும். பல தலைமுறைகள் முயன்றும் அது கைகூடவில்லை.

அந்தக் குலத்தில் வந்த பகீரதன் தன் முன்னோருக்கு விடுதலை வேண்டி, அரசைத் துறந்து கடுந்தவம் புரிந்தான். பிரம்மா மகிழ்ந்து, கங்கையைப் பூமிக்கு அனுப்ப ஒப்புக்கொண்டார். ஆனால் வானிலிருந்து விழும் கங்கையின் வேகத்தைப் பூமி தாங்காது. எனவே சிவபெருமானைத் தவம் செய்து, தம் சடையில் அதைத் தாங்க வேண்டினான். சிவன் ஒப்புக்கொண்டு, கங்கையைத் தம் சடையில் ஏற்றார். கங்கை அங்கே சுழன்று, பின்பு சிறிது சிறிதாகப் பூமிக்கு இறங்கினாள்.

கங்கை சிவனின் சடையில் ஆயிரம் ஆண்டுகள் சுழன்றாள் என்றும், பகீரதன் மீண்டும் தவம் செய்து அவளை விடுவிக்கும்படி வேண்டினான் என்றும் மரபு கூறுகிறது. அவன் தன் முயற்சியில் சோர்வடையவில்லை. முன்னோருக்கான கடமையைச் செய்து முடிக்கும் வரை அவன் ஓய்வறியாது நடந்தான்; அதனால் அவனுடைய பெயரிலிருந்தே 'பகீரத முயற்சி' என்ற சொல் எழுந்தது.

பகீரதன் தேரில் முன்னே செல்ல, கங்கை அவன் பின்னே பாய்ந்து வந்தாள். வழியில் ஜஹ்னு முனிவர் அவளை விழுங்கிவிட்டு, பகீரதன் வேண்டுதலால் மீண்டும் விடுவித்தார் என்றும் கதை உண்டு. இறுதியில் கங்கை பாதாளத்தை அடைந்து சகர புத்திரர்களின் சாம்பலைத் தொட்டாள்; அவர்கள் முக்தி பெற்றனர்.

அவன் இறுதியில் வெற்றி பெற்றபோது தனக்கென எதுவும் கேட்கவில்லை; முன்னோரின் விடுதலையே அவனது ஒரே விருப்பம்.

இந்தக் கதையில் நீரே தர்மத்தின் வாகனமாகிறது. முன்னோர்களுக்கு நற்கதி தரவேண்டும் என்ற பகீரதனின் அறக்கடமை, ஒரு நதியின் வருகையால் நிறைவேறுகிறது. நீர் இல்லையேல் இந்த அறக்கடமை முடியாது. அதனால்தான் வள்ளுவர் 'நீர் இன்று அமையாது உலகு; வான் இன்று அமையாது ஒழுக்கு' என்றார்.

இன்றும் ஆறுகளின் தூய்மைக்காகப் பணியாற்றும் மனிதர்கள் பகீரதனின் வழிவந்தவர்களே. நீரை அழைத்துவருவதும் அதைத் தூய்மையாக வைத்திருப்பதும் ஓர் அறப்பணியாகவே தொடர்கிறது.

Bhagiratha and the Descent of the Ganga

From the Bala Kanda of the Ramayana and the Puranas. Tradition tells that the sixty thousand sons of King Sagara of the solar line were reduced to ashes by the anger of the sage Kapila. For them to attain liberation, the sacred water of the heavenly Ganga would have to touch their ashes. Generations tried and could not accomplish it.

In that line, Bhagiratha, longing for the release of his ancestors, gave up the kingdom and performed severe austerities. Brahma was pleased and agreed to send Ganga to earth. But the earth could not bear the force of Ganga falling from the sky. So Bhagiratha performed austerities to Lord Shiva and asked him to hold her in his hair. Shiva agreed and received Ganga in his matted locks. She whirled there, and then came down to the earth little by little.

Bhagiratha rode ahead in his chariot and Ganga flowed behind him. On the way, the sage Jahnu is said to have swallowed her and released her again at Bhagiratha's plea. At last Ganga reached the netherworld and touched the ashes of Sagara's sons; they attained liberation.

In this story water itself becomes the vehicle of dharma. Bhagiratha's duty of giving his ancestors a good destination is fulfilled by the arrival of a river. Without water, that duty could not be fulfilled. That is why Valluvar says, 'The world cannot stand without water; so right conduct cannot stand without rain.'