Kural 18 · சிறப்பொடு பூசனை செல்லாது வானம்

வறண்ட வைகையும் சித்திரைத் திருவிழாவும்

மதுரை, விழாக்களின் நகரம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஆண்டு முழுவதும் அங்கே ஏதாவது ஒரு திருவிழா நடந்துகொண்டே இருக்கும். அவற்றுள் சித்திரைத் திருவிழா, வைகை ஆறு, வயல், வாழ்வு எல்லாவற்றையும் ஒரு நூலில் கோக்கும் பெருவிழாவாகும்.

மதுரையில் ஆண்டுதோறும் சித்திரை மாதம் மீனாட்சி சுந்தரேசுவரர் திருக்கல்யாணமும் அழகர் ஆற்றில் இறங்கும் விழாவும் மிகப் பெரிய திருவிழாவாக நடைபெறும். அழகர் கோயிலிலிருந்து வரும் கள்ளழகர் வைகை ஆற்றில் இறங்குவது காண லட்சக்கணக்கான மக்கள் கூடுவர்.

ஒரு ஆண்டு தொடர்ந்து மூன்று பருவமழைகள் பொய்த்தன. சித்திரை பிறக்கும்போது வைகை முற்றிலும் வறண்டு வெறும் மணலாகக் கிடந்தது. கோயில் அர்ச்சகரான சுந்தரராமன் பட்டர் மனம் வருந்தினார். "ஆற்றில் இறங்கும் பெருமாளுக்கு ஆறே இல்லையென்றால் விழா எப்படி?" என்று ஊர்ப் பெரியவர்களிடம் கேட்டார்.

எளிய பூக்கடை வியாபாரி செல்லம்மாள் சொன்னாள்: "ஐயா, மழை இல்லாமல் தோட்டத்தில் பூ இல்லை. பூ இல்லாமல் மாலை கட்ட முடியவில்லை. இவ்வாண்டு இறைவனுக்குச் செய்ய வேண்டிய பூசையையும் நாங்கள் சுருக்க வேண்டியிருக்கிறது." அவளது கண்களில் நீர் துளிர்த்தது.

அர்ச்சகரும் ஊர்மக்களும் அன்று சேர்ந்து ஒரு முடிவு எடுத்தனர். அந்த ஆண்டு விழாவை எளிமையாக நடத்தி, மிச்சமுள்ள பொருளால் வறண்ட பகுதிகளில் குளம் தூர்வாரும் பணிக்கும் ஏழை உழவர்களுக்கு விதைநெல் தரவும் செலவழிப்பது என்று. இறை வழிபாட்டையும் மனித சேவையையும் அவர்கள் ஒன்றாக்கினர்.

அந்த ஆண்டு ஆடியில் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையில் பெய்த மழை வைகையில் நீர்ப்பெருக்காகியது. அடுத்த சித்திரையில் அழகர் ஆற்றில் இறங்கும்போது ஆறு நிறைந்து ஓடியது. மக்கள் கோவிந்தா கோஷத்தோடு நீரை அள்ளித் தெளித்தனர். அந்த விழாவில் செல்லம்மாளின் கடையில் மலர்மாலைகள் குவிந்தன. ஆனால் அவள் முதல் மாலையை ஆற்றுக்கே படைத்தாள்.

அன்றுமுதல் மதுரையில் ஒரு புதிய மரபு தொடங்கியது என்கிறார்கள். திருவிழா நாள்களில் ஒரு பகுதி நன்கொடை நீர்நிலைகளைப் பாதுகாக்கச் செல்லும் என்றும், விழாவின் முதல் நாளில் சிறுவர்கள் ஆற்றங்கரையில் மரக்கன்று நடுவார்கள் என்றும் ஊர்மக்கள் முடிவு செய்தனர். இறைவழிபாடும் இயற்கை வழிபாடும் ஒரே திசையில் நடந்தன.

அன்று அவர்கள் உணர்ந்த உண்மை எளிமையானது: விழா மக்களுக்காகவே; மக்கள் வாழ்வதற்கு மழை வேண்டும்; மழைக்கு நன்றி சொல்வதே முதல் வழிபாடு. அந்த ஆண்டு முதல் அவர்கள் விழாவின் தொடக்கத்திலேயே வைகையை வணங்கும் பழக்கத்தை உருவாக்கினர்.

The Dry Vaigai and the Chithirai Festival

Every year in the month of Chithirai in Madurai, the wedding of Meenakshi and Sundareswarar and the descent of Kallazhagar into the Vaigai river are celebrated as a huge festival. Kallazhagar travels from the Alagar temple and lakhs of people gather to see him enter the river.

One year three monsoons in a row failed. When Chithirai came the Vaigai lay completely dry, only sand. The temple priest, Sundararaman Bhattar, was troubled. "For the Lord who descends into the river, if there is no river, how can there be a festival?" he asked the town elders.

An ordinary flower seller, Chellammal, said, "Sir, with no rain there are no flowers in the garden. With no flowers I cannot make garlands. This year we have had to cut short even the worship we offer to God." Tears welled in her eyes.

The priest and townspeople took a decision together that day. They would hold the festival simply, and use the remaining funds to desilt tanks in dry areas and give seed paddy to poor farmers. They joined worship and human service.

That year in Aadi, rain on the Western Ghats brought flood to the Vaigai. The next Chithirai, when Kallazhagar entered the river, it flowed full. The crowd sprinkled the water with cries of Govinda. Garlands piled high at Chellammal's stall at that festival, but she offered the first garland to the river itself.