Kural 146 · பகைபாவம் அச்சம் பழியென நான்கும்

ஜயத்ரதன்

இது மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்தில் வரும் கதை. பாண்டவர்கள் வனவாசத்தில் காம்யக வனத்தில் வாழ்ந்து வந்தனர். ஒருநாள் ஐவரும் முனிவர்களுக்கு உணவு தேடவும் வேட்டைக்கும் வெளியே சென்றிருந்தனர். குடிலில் திரௌபதி தனியாக இருந்தாள், உடன் பணிப்பெண்கள் மட்டும். அந்த நேரத்தில் சிந்து நாட்டு மன்னனும் திருதராஷ்டிரனின் மருமகனும் ஆன ஜயத்ரதன் தன் அரசர் குழுவுடன் அந்த வழியே வந்தான்.

குடிலின் வாயிலில் நின்ற திரௌபதியைக் கண்ட ஜயத்ரதன் அவள் அழகில் மயங்கினான். அவளிடம் சென்று, "இந்த வனத்தில் துன்புறுவதைவிட என்னுடன் வா; அரசியாக வாழ்" என்று கூறினான். திரௌபதி கடுமையாக மறுத்தாள். அவள் விருந்தினருக்குரிய முறையில் அவனுக்கு நீரும் ஆசனமும் தந்தாள்; ஆனால் அவன் எல்லையை மீறியபோது கடுமையாக எச்சரித்தாள். "என் கணவர்கள் இந்திரனுக்கே அஞ்சாதவர்கள்; உன் அழிவு நிச்சயம்" என்றாள். ஜயத்ரதன் அவளைப் பலவந்தமாகத் தன் தேரில் ஏற்றிக்கொண்டு சென்றான்.

திரும்பி வந்த பாண்டவர்கள் குடிலில் திரௌபதி இல்லாததை அறிந்து தேடிப் புறப்பட்டனர். விரைவில் ஜயத்ரதனின் படையைத் துரத்திப் பிடித்தனர். பீமன் அவன் படையை வீழ்த்தினான். அர்ஜுனன் அவன் தேரைத் தகர்த்தான். ஜயத்ரதன் பயந்து ஓடினான்; ஆனால் பீமன் அவனைப் பிடித்து நிலத்தில் வீழ்த்தினான். அவனைக் கொல்லப் போகும்போது யுதிஷ்டிரன் தடுத்தான். "அவன் தங்கை துச்சளையின் கணவன்; அவளை விதவையாக்கக் கூடாது" என்றான்.

ஆனால் பீமன் அவனை அவமானப்படுத்தாமல் விடவில்லை. அவன் தலையை மொட்டை அடித்து, ஐந்து குடுமிகளை மட்டும் விட்டு, தான் பாண்டவர்களின் அடிமை என்று அவை முன் அறிவிக்கச் செய்தான். திரௌபதி அவன் அடிமையாகிவிட்டதைக் கண்டு அவனை விடுவிக்கச் சொன்னாள். அவமானத்தில் துடித்துத் தலைகுனிந்து திரும்பிய ஜயத்ரதன், சிவனை நோக்கித் தவம் செய்து பாண்டவர்களை ஒரு நாள் தடுக்கும் வரம் பெற்றான்.

அவன் அடைந்த இழிவு அரசர்கள் மத்தியில் பரவியது. வலிமையும் நாடும் படையும் உடைய அரசன் தலையை மொட்டை அடிக்கப்பட்டுக் காடு வழியே தனியாகத் திரும்பிய காட்சி பகை, அச்சம், பழி மூன்றையும் ஒருசேரக் காட்டியது.

குருக்ஷேத்திரப் போரில் அவன் அபிமன்யுவின் மரணத்துக்குக் காரணமாக இருந்தான். அதனால் அர்ஜுனன் அவனைக் கொல்வதாகச் சபதம் செய்து, ஒரே நாளில் அவனைக் கொன்றான். பகை, பாவம், அச்சம், பழி என்ற நான்கும் ஜயத்ரதனை இறுதி வரை விடாமல் தொடர்ந்தன.

Jayadratha

This story comes from the Vana Parva of the Mahabharata. The Pandavas were living in the Kamyaka forest in exile. One day all five went out to gather food for the sages and to hunt. In the hermitage Draupadi was alone with her maids. At that moment Jayadratha, king of Sindhu and son-in-law of Dhritarashtra, passed that way with a company of kings.

Seeing Draupadi at the door of the hut, Jayadratha was smitten by her beauty. He said, "Instead of suffering in this forest, come with me and live as a queen." Draupadi refused sharply. She offered him water and a seat as hospitality demanded, but when he crossed the line she warned him: "My husbands fear not even Indra; your ruin is certain." Jayadratha seized her and put her in his chariot.

When the Pandavas returned and found Draupadi missing, they set out to find her. Soon they overtook Jayadratha's host. Bhima cut down his troops, Arjuna shattered his chariot, and Jayadratha fled in fear, but Bhima caught him and threw him to the ground. As he was about to kill him, Yudhishthira stopped him: "He is the husband of our sister Dushala; we must not make her a widow."

Even so, Bhima did not let him go unshamed. He shaved Jayadratha's head, leaving only five tufts, and made him declare before the assembly that he was a slave of the Pandavas. Draupadi, seeing him made a slave, asked that he be set free. Bowing his head in shame, he went back and performed austerities to Shiva, gaining a boon that he could hold back the Pandavas for one day.

In the war at Kurukshetra he became a cause of Abhimanyu's death. Arjuna vowed to kill him and did so in a single day. Enmity, sin, fear and shame, these four, clung to Jayadratha to the end.