சொன்ன கிரௌஞ்ச கிரியூ டுருவத் தொளைத்தவைவேல்மன்ன கடம்பின் மலர்மாலை மார்பமௌ னத்தையுற்றுநின்னை யுணர்ந்துணர்ந் தெல்லா மொருங்கிய நிர்க்குணம் பூண்டென்னை மறந்திருந் தேனிறந் தேவிட்ட திவ்வுடம்பே.
Sonna kiraunja kiriyoo turuvath tholaiththavaivael / Manna katampin malarmaalai maarpamau naththaiyurru / Ninnai yunarnthunarn thellaa morungkiya nirkkunam poon / Tennai maranthirun thaeniran thaevitta thivvutampae.
சொல்லப்பட்ட கிரௌஞ்ச மலையை ஊடுருவித் துளைத்த கூரிய வேலையும், நிலைத்த கடம்ப மலர்மாலை அணிந்த மார்பையும் உடையவனே! மௌன நிலையை அடைந்து, உன்னை உணர்ந்து உணர்ந்து, எல்லாம் ஒன்றாக அடங்கிய குணமற்ற நிலையை அணிந்து, என்னை மறந்திருந்தேன்; இந்த உடல் இறந்தே விட்டது.
O Lord whose sharp spear pierced right through the famed Krauncha mountain, whose chest wears the garland of kadamba flowers! Attaining silence, realising you again and again, wearing the state beyond qualities where everything is gathered into one, I forgot myself; this body has as good as died.
இங்கு 'இறப்பு' என்பது உடல் அழிவு அல்ல; 'நான் இந்த உடல்' என்ற எண்ணத்தின் மறைவு. முருகனை மீண்டும் மீண்டும் உணர்ந்ததன் பயனாக, எல்லாம் ஒன்றான நிர்க்குண நிலையில் புலவர் தன்னை மறக்கிறார். வேல் கிரௌஞ்சத்தைத் துளைத்தது போல், ஞானம் 'நான்' என்ற மலையைத் துளைக்கிறது.
The 'death' here is not the end of the body but the vanishing of the thought 'I am this body'. Through realising Murugan again and again, the poet forgets himself in the state beyond qualities where all is one. As the spear pierced Krauncha, wisdom pierces the mountain of 'I'.
மதுரையில் பதினாறு வயதுச் சிறுவனாக இருந்த வேங்கடராமனுக்கு ஒரு நாள் திடீரென மரண பயம் வந்தது. அவன் அஞ்சி ஓடவில்லை. தரையில் படுத்து, உடலைப் பிணம் போல் விறைப்பாக்கி, "இந்த உடல் இறந்துவிட்டது; ஆனால் 'நான்' இருக்கிறேனா?" என்று ஆராய்ந்தான். அந்தக் கணத்தில் உடலைக் கடந்த 'நான்' என்ற ஒளியை உணர்ந்தான். பின்னர் அவன் திருவண்ணாமலைக்கு வந்து ரமண மகரிஷி ஆனான். அருணகிரிநாதர் பாடிய அதே அருணையில் அந்த ஞானம் மலர்ந்தது.
At sixteen, the boy Venkataraman in Madurai was suddenly seized by the fear of death. He did not run. He lay on the floor, stiffened his body like a corpse and asked, 'This body is dead; but am I still here?' In that moment he realised the light of the 'I' beyond the body. Later he came to Thiruvannamalai and became Ramana Maharshi. That wisdom flowered in the same Arunai that Arunagirinathar sang of.
'நான் யார்?' என்ற கேள்வியை ஒரு நிமிடம் அமைதியாகக் கேட்டுப் பாருங்கள்.
Sit quietly for a minute with the question 'Who am I?'