Saraswathi Andhadhi 21 · அடிவேத நாறுஞ் சிறப்பார்ந்த வேத மனைத்தினுக்கு

Verse 21 · Saraswathi Andhadhi · Kambar

அடிவேத நாறுஞ் சிறப்பார்ந்த வேத மனைத்தினுக்குமுடிவே தவளமுளரி மின்னே முடியா விரத்தினவடிவே மகிழ்ந்து பணிவார் தமது மயலிரவின்விடிவே யறிந்தென்னை யாள்வார் தலந்தனில் வேறிலையே.

Ativaetha naarunj sirappaarntha vaetha manaiththinukku / Mutivae thavalamulari minnae mutiyaa viraththina / Vativae makizhnthu panivaar thamathu mayaliravin / Vitivae yarinthennai yaalvaar thalanthanil vaerilaiyae.

பொருள்

திருவடிகளில் வேதம் மணக்கும் சிறப்பு நிறைந்தவளே! எல்லா வேதங்களுக்கும் முடிவானவளே! வெண்டாமரையில் ஒளிரும் மின்னலே! முடிவில்லாத இரத்தின வடிவே! மகிழ்ந்து பணிபவர்களின் மயக்கம் என்ற இரவுக்கு விடியலே! என்னை அறிந்து ஆள்பவர் இந்த உலகில் உன்னையன்றி வேறு யாரும் இல்லை.

Meaning

O you whose feet are fragrant with the Veda! O culmination of all the Vedas! O lightning on the white lotus! O form of endless gems! O dawn that ends the night of delusion for those who bow to you with joy! On this earth there is no one but you who knows me and makes me her own.

சொற்பொருள் Word by word

அடி: feet
வேதம் நாறும்: fragrant with the Veda
முடிவே: O culmination
தவள முளரி: white lotus
மின்: lightning
முடியா இரத்தின வடிவு: a form of endless gems
மயல்: delusion
இரவின் விடிவு: dawn ending the night
அறிந்து: knowing (me)
தலம்: earth, place
வேறு இலை: there is no other

விளக்கம்

"மயல் இரவின் விடிவே": இந்தப் பாடலின் மையச் சொல். மயக்கம் ஓர் இரவு போன்றது: எல்லாம் இருந்தும் எதுவும் தெளிவாகத் தெரிவதில்லை; நிழல்களைப் பொருள்கள் என்று நினைக்கிறோம். கலைமகள் தரும் அறிவு அந்த இரவின் விடியல். விடியலில் உலகம் மாறுவதில்லை; நம் பார்வைதான் தெளிகிறது.

இறுதி அடி மிக நெருக்கமானது: "அறிந்து என்னை ஆள்வார் வேறு இலை". என் குறைகளையும், தடுமாற்றங்களையும், உள்ளே மறைந்திருக்கும் ஆசைகளையும் முழுமையாக அறிந்தும் என்னை ஏற்பவள் அவள் ஒருத்தியே. அறிந்தும் அன்பு செய்வதே உண்மையான அருள்.

Explanation

'Mayal iravin vidive', dawn of the night of delusion, is the central phrase. Delusion is like night: everything is there, yet nothing is seen clearly, and we take shadows for things. The knowledge the Goddess gives is the dawn of that night. At dawn the world does not change; only our seeing becomes clear.

The last line is deeply personal: 'there is none but you who knows me and makes me her own'. She alone knows all my faults, my stumbling and the desires hidden within, and still accepts me. To know fully and still to love is true grace.

பகவத் கீதை, பதினெட்டாம் அத்தியாயம்

அர்ச்சுனனின் மயக்கம் நீங்கிய கணம்

மகாபாரதத்தின் பகவத் கீதையிலிருந்து. குருக்ஷேத்திரப் போர்க்களத்தில், இரு படைகளுக்கும் நடுவே தேரை நிறுத்தச் சொன்ன அர்ச்சுனன், எதிரே தன் பாட்டனார், ஆசிரியர், உறவினர்களைக் கண்டான். அவன் கையிலிருந்து காண்டீபம் நழுவியது. "இவர்களைக் கொன்று பெறும் அரசு எனக்கு வேண்டாம்" என்று தேர்த்தட்டில் அமர்ந்து அழுதான். கடமை எது, அறம் எது என்று அவன் மனம் இருளில் தடுமாறியது.

கண்ணன் அவனுக்கு எழுநூறு சுலோகங்களில் உபதேசித்தான்: அழியாத ஆன்மா, பற்றற்ற செயல், பக்தி, ஞானம். இறுதியில் கேட்டான்: "அர்ச்சுனா, நான் சொன்னதை ஒருமுகமாகக் கேட்டாயா? உன் அறியாமையால் வந்த மயக்கம் நீங்கியதா?"

அர்ச்சுனன் பதில் சொன்னான்: "நஷ்டோ மோஹ: ஸ்ம்ருதிர் லப்தா": "அச்சுதா, உன் அருளால் என் மயக்கம் அழிந்தது; நினைவு திரும்பியது. ஐயம் நீங்கி உறுதியாக நிற்கிறேன்; நீ சொன்னபடி செய்வேன்." ஓர் இரவு போன்ற குழப்பம் ஒரு விடியலில் முடிந்தது. கம்பர் "மயல் இரவின் விடிவே" என்று அழைப்பது இந்த விடியலையே.

Bhagavad Gita, chapter 18

The Moment Arjuna's Delusion Ended

From the Bhagavad Gita in the Mahabharata. On the field of Kurukshetra Arjuna asked for his chariot to be halted between the two armies and saw before him his grandsire, his teachers and his kin. His bow Gandiva slipped from his hand. 'I do not want a kingdom won by killing these,' he said, and sank down weeping on the chariot floor. What was duty and what was right, his mind could no longer see; it groped in darkness.

Krishna taught him in seven hundred verses: of the undying Self, of action without attachment, of devotion and of wisdom. At the end he asked, 'Arjuna, have you heard this with a single mind? Has the delusion born of ignorance gone?'

Arjuna replied: 'Nashto mohah smritir labdha. By your grace, Achyuta, my delusion is destroyed and my memory has returned. I stand firm, my doubts gone; I will do as you say.' A confusion like night ended in a dawn. That dawn is what Kambar calls 'the dawn of the night of delusion'.

சிந்தனைக்கு

உங்களுக்கு ஒரு குழப்பம் தெளிந்த கணம் நினைவிருக்கிறதா? அந்தத் தெளிவு எங்கிருந்து வந்தது?

To reflect on

Do you remember a moment when a confusion suddenly cleared? Where did that clarity come from?