Kural 406 · உளரென்னும் மாத்திரையர் அல்லால் பயவாக்

விஷ்ணு சர்மாவும் மூன்று இளவரசர்களும்

பஞ்சதந்திர நூலின் தொடக்கக் கதை இந்தக் குறளுக்கு ஏற்ற எடுத்துக்காட்டு. தென்னாட்டில் மகிளாரோப்யம் என்னும் நகரை அமரசக்தி என்ற அரசன் ஆண்டான். அவனுக்கு மூன்று மகன்கள்: பகுசக்தி, உக்ரசக்தி, அனந்தசக்தி. மூவரும் அரச குடும்பத்தில் பிறந்தவர்; ஆனால் கல்வியில் ஆர்வமற்றவர்கள். படிப்பில் அவர்களுக்கு மனம் செல்லவில்லை.

அரசன் மிகவும் கவலைப்பட்டான். 'கல்வி இல்லாத மகன்கள் இருப்பதைவிட, பிறக்காமல் இருப்பதே நல்லது. கல்லாதவரால் பயனில்லை; உவர்நிலத்தில் பயிர் வளராததுபோல்' என்ற பொருளில் அவன் தன் அமைச்சர்களிடம் வருந்தினான். அமைச்சர்கள் பலர் பல கருத்துகளைச் சொன்னார்கள். ஒருவர் இலக்கணம் கற்பிக்க பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் ஆகும் என்றார்.

அப்போது சுமதி என்ற அமைச்சர், 'அரசே, விஷ்ணு சர்மா என்ற பிராமணர் இருக்கிறார். அவர் எல்லா நூல்களிலும் வல்லவர்; மாணவர்களுக்குக் கற்பிப்பதில் தனித் திறன் உடையவர்' என்றார். அரசன் அவரை அழைத்து, 'என் மகன்களை ஆறு மாதத்துக்குள் அறிவாளிகளாக்கினால் நூறு நிலங்களை உமக்குத் தருவேன்' என்றான். விஷ்ணு சர்மா சிரித்தார். 'அரசே, எனக்குப் பரிசு வேண்டாம். நான் கல்வியை விற்பவனல்லன். ஆனால் இந்த மூவரையும் ஆறு மாதத்தில் நீதிநூலில் தேர்ந்தவராக்காவிட்டால் என் பெயரை நானே துறப்பேன்' என்று சபதம் செய்தார்.

அவர் மூன்று இளவரசர்களையும் தம் இடத்தில் வைத்துக்கொண்டு, புத்தகச் சுமையைத் தருவதற்குப் பதிலாக விலங்குகளின் கதைகளைச் சொல்லத் தொடங்கினார். நட்பைப் பிரித்தல், நட்பைப் பெறுதல், போரும் அமைதியும், பெற்றதைக் காத்தல், ஆராயாமல் செய்தல் என்ற ஐந்து தந்திரங்களாக அந்தக் கதைகள் அமைந்தன. சிறுவர்கள் ஆர்வத்தோடு கேட்டனர். ஆறு மாதத்தில் அவர்கள் அரசியலும் வாழ்க்கை நெறியும் நன்கு அறிந்தவர்களாக மாறினர்.

இதுவே பஞ்சதந்திரத்தின் தோற்றக்கதை. ஆரம்பத்தில் பயனற்ற உவர்நிலமாகத் தெரிந்த இளவரசர்கள், சரியான உழவு கிடைத்தவுடன் வளமான நிலமாயினர். கல்லாதவரும் முறையாகக் கற்பிக்கப்பட்டால் பயன் தருபவராகலாம் என்பதே இந்தக் கதையின் நம்பிக்கை.

அந்தக் கதையில் விஷ்ணு சர்மாவின் முறை சிறப்பானது. கடினமான நூல்களை முதலில் மனப்பாடம் செய்யச் சொல்லாமல், இளவரசர்கள் விரும்பும் கதை வடிவில் கற்பித்தார். கேட்பவர்களுக்கு ஆர்வம் தூண்டப்பட்டால் கற்றல் தானே நிகழும் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். ஒவ்வொரு கதையின் முடிவிலும் ஒரு நீதி வரும்; அந்த நீதியை அவர்கள் தாமே கண்டுபிடிக்கும்படி கேள்விகள் கேட்டார். இவ்வாறு தோண்டியும் உழுதும் மண்ணை வளப்படுத்தினார். அவரது முறை இன்றும் ஆசிரியர்களுக்கு வழிகாட்டுகிறது. மாணவன் பயனற்றவன் என்று முடிவு செய்வதற்கு முன் ஆசிரியர் தன் முறையை மாற்றிப் பார்க்கவேண்டும் என்பதே அதன் பாடம்.

Vishnu Sharma and the Three Princes

The opening story of the Panchatantra is a fitting example for this verse. In the south, a king named Amarashakti ruled the city of Mahilaropya. He had three sons: Bahushakti, Ugrashakti and Anantashakti. All three were born in a royal house, but they had no interest in learning. Their minds did not go to study.

The king was greatly troubled. 'It is better not to have sons than to have unlearned sons. The unlearned are of no use, as crops do not grow in saline soil,' he lamented to his ministers in that sense. The ministers gave many opinions. One said it would take twelve years to teach grammar.

Then a minister named Sumati said, 'King, there is a Brahmin, Vishnu Sharma. He is learned in all books and has a special skill in teaching students.' The king called him and said, 'If you make my sons wise within six months, I shall give you a hundred plots of land.' Vishnu Sharma laughed. 'King, I do not want a reward. I am not one who sells learning. But if I do not make these three masters of the science of conduct in six months, I shall give up my own name,' he vowed.

He took the three princes to his own place, and instead of giving them a burden of books, began to tell stories of animals. The stories fell into five books: the separation of friends, the winning of friends, war and peace, the loss of what one has gained, and acting without examination. The boys listened with interest. In six months they became well-versed in statecraft and the ways of life.

This is the origin tale of the Panchatantra. The princes who seemed at first like useless saline soil became fertile land once they got the right ploughing. The hope of the story is that even the unlearned, properly taught, can become useful.