Kural 408 · நல்லார்கண் பட்ட வறுமையின் இன்னாதே – Tamilone

Kural 408 · Ignorance · கல்லாமை

நல்லார்கண் பட்ட வறுமையின் இன்னாதேகல்லார்கண் பட் ட திரு.

Nallaarkan Patta Varumaiyin Innaadhe / Kallaarkan Patta Thiru

Bitter verily is the poverty of the man of learning: but far worse is riches in the hands of the fool.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

நல்லோரிடம் ஏற்படும் வறுமையைவிடக் கல்லாதவரிடம் சேர்ந்த செல்வம் துன்பம் தருவது.

Meaning

Wealth that has come to the unlearned is more painful than poverty that has come to good people.

சொற்பொருள் Word by word

நல்லார்கண்: நல்லோரிடம்
பட்ட: உண்டான
வறுமை: ஏழ்மை
இன்னாதே: துன்பம் தருவதே
கல்லார்கண்: கற்காதவரிடம்
திரு: செல்வம்

விளக்கம்

செல்வம் நல்லது, வறுமை கெட்டது என்பது உலகின் பொதுவான கருத்து. ஆனால் இந்தக் குறள் அந்தக் கருத்தைச் சற்றுத் திருப்பிப் பார்க்கிறது. நல்லவர்களிடம் வறுமை ஏற்படுவது துன்பமே; ஆனால் அதைவிடக் கல்லாதவரிடம் செல்வம் சேர்வது இன்னும் துன்பம் தருவது என்கிறார் வள்ளுவர். இங்கே துன்பம் அந்தச் செல்வம் உடையவனுக்கு மட்டும் அன்று; அவனைச் சுற்றியுள்ள சமூகத்துக்கும் ஆகும்.

அது ஏன்? கல்வி இல்லாதவன் செல்வத்தை எவ்வாறு பயன்படுத்துவது என்று அறியாதவன். அதை வீண் செலவு, செருக்கு, பிறரை இகழ்தல் ஆகியவற்றுக்குப் பயன்படுத்துவான். அவன் செல்வம் அவனுக்கும் அவன் சுற்றத்துக்கும் தீமையையே தரும். நல்லவர் வறுமையில் தன் அறத்தை விடமாட்டார்; அவர் துன்பம் தனிப்பட்டது. கல்லாதவனின் செல்வம் பலருக்கும் துன்பமாக மாறுகிறது.

'இன்னாதே' என்ற சொல் துன்பம் தருவதை உணர்த்தும். சில உரையாசிரியர்கள் இதை, நல்லவரின் வறுமை பிறருக்கு வருத்தம் தரும்; ஆனால் கல்லாதவரின் செல்வம் அதைவிட வருத்தம் தரும் என்று விளக்குவர். வேறு சிலர், நல்லோரின் வறுமையில் மனம் அமைதியாக இருக்கும்; கல்லாதவரின் செல்வத்தில் மனம் அமைதியின்றி இருக்கும் என்று கொள்வர்.

இன்றைய வாழ்வில் திடீர் செல்வம் பெற்ற பலர் அதைச் சரியாகக் கையாளத் தெரியாமல் இழப்பதையும், பிறருக்குத் துன்பம் செய்வதையும் நாம் காண்கிறோம். அறிவு இல்லாமல் செல்வம் வருவது இழப்புக்கே வழி. அதனால் செல்வம் தேடுவதற்கு முன் அதைக் கையாளும் அறிவைத் தேடுவதே முறை.

அதே நேரத்தில் வறுமையின் துயரத்தை வள்ளுவர் குறைத்துப் பேசவில்லை. அது துன்பமே. ஆனால் அது நல்லவர்க்கு அறவழியில் நின்று தாங்கக்கூடிய துன்பம்.

செல்வத்தின் இயல்பு அது தன்னிடம் உள்ளவனின் பண்பை மிகைப்படுத்துவதாகும். நல்லவன் கையில் செல்வம் நன்மையைப் பெருக்கும்; கல்லாதவன் கையில் அது தீமையைப் பெருக்கும். எனவே செல்வத்தின் மதிப்பு அதை வைத்திருப்பவனின் அறிவைப் பொறுத்தது.

Explanation

The general view of the world is that wealth is good and poverty is bad. This verse turns that view a little. Poverty coming to good people is indeed painful, Valluvar says, but wealth coming to the unlearned is more painful still. The pain here is not to the owner alone but to the society around him.

Why so? One without learning does not know how to use wealth. He will use it on waste, pride and the scorning of others. His wealth brings harm to himself and to his kin. A good man in poverty will not give up his dharma; his pain is private. The wealth of the unlearned turns into pain for many.

The word 'innaathe' stands for what gives pain. Some commentators explain that the poverty of the good brings sorrow to others, but the wealth of the unlearned brings more. Others take it that in the poverty of the good the mind stays calm, while in the wealth of the unlearned the mind is without peace.

In life today we see that many who get sudden wealth do not know how to handle it, lose it, and hurt others. Wealth coming without knowledge leads only to loss. So it is right to seek the knowledge to handle wealth before seeking wealth.

At the same time Valluvar does not make light of the sorrow of poverty. It is pain. But it is a pain that a good man can bear while standing on the path of dharma.

கதை

குசேலன்

பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தம் குசேலன் (சுதாமன்) கதையைக் கூறுகிறது. குசேலன் கிருஷ்ணனோடு சாந்தீபனி முனிவரின் குருகுலத்தில் படித்த நண்பன். கற்றறிந்த அந்தணன்; ஆனால் வறுமையில் வாடினான். அவன் மனைவி சுசீலை பசியால் வாடும் குழந்தைகளைக் காட்டிக் கிருஷ்ணனிடம் உதவி கேட்கச் சொன்னாள்.

அவன் தயங்கினான். நண்பனிடம் எதையும் கேட்பது கடினம் என்று எண்ணினான். ஆயினும் மனைவியின் வற்புறுத்தலால் புறப்பட்டான். பரிசாகக் கொடுக்க வீட்டில் இருந்த எளிய அவலை ஒரு கந்தல் துணியில் கட்டிக்கொண்டு துவாரகைக்குச் சென்றான். தூரத்தில் அரண்மனையின் பெருமையைக் கண்டு திகைத்தான்.

கிருஷ்ணன் தம் நண்பன் வருகையை அறிந்ததும் ஓடிவந்து அவனை அணைத்துக்கொண்டார். தம் ஆசனத்தில் அமர்த்தி, அவன் கால்களைக் கழுவி, அன்போடு உபசரித்தார். பழைய குருகுல நாட்களைப் பற்றி இருவரும் மகிழ்வோடு பேசினர். கிருஷ்ணன் அவன் கொண்டுவந்த அவலை ஆசையோடு எடுத்து உண்டார். குசேலன் ஒரு வார்த்தையும் தன் வறுமையைப் பற்றிப் பேசவில்லை.

அவன் வீடு திரும்பியபோது தன் குடிசை இருந்த இடத்தில் செல்வம் நிறைந்த மாளிகை இருப்பதைக் கண்டான். கிருஷ்ணன் எதுவும் கேட்காமலேயே அவன் தேவையை அறிந்து அளித்திருந்தார். குசேலன் செல்வம் பெற்றபின்னும் ஆடம்பரத்தில் மூழ்கவில்லை. முன்போலவே எளிமையாக, இறைவனை நினைத்து வாழ்ந்தான் என்று புராணம் கூறுகிறது.

நல்லவரின் வறுமை துன்பம்தான்; ஆனால் குசேலனின் மனம் அறத்திலும் நட்பிலும் நிலைத்திருந்தது. வறுமையிலும் அவன் தன் பண்பை இழக்கவில்லை. செல்வம் வந்தபோதும் அறிவு அவனைக் காத்தது. கல்லாதவன் கையில் செல்வம் கிடைத்தால் இத்தகைய பக்குவம் இருக்காது. இதையே குறள் கூறுகிறது.

பாகவதம் குசேலனின் நட்பையும் பணிவையும் போற்றுகிறது. அவன் கிருஷ்ணனிடம் உதவி கேட்கத் தயங்கியதிலேயே அவன் சுயமரியாதை தெரிகிறது. செல்வம் பெற்றபின் அவன் மாறவில்லை என்பதே அவனது சிறப்பு. இதற்கு மாறாக, கல்லாத ஒருவனுக்குத் திடீரெனச் செல்வம் வந்தால் அவன் செருக்குக் கொள்ளலாம்; பழைய நண்பர்களை மறக்கலாம்; வீணாகச் செலவு செய்யலாம். குசேலன் அவ்வாறு செய்யவில்லை. அவன் கல்வியும் பக்தியும் அவன் செல்வத்தை நன்மைக்கே பயன்படுத்த வழிகாட்டின. நல்லவரின் வறுமை அவரைச் சிதைக்கவில்லை; செல்வம் வந்தபோதும் அவர் மாறவில்லை. இதுவே கல்வியின் பயன். அந்த நிலையான பக்குவம் நமக்கும் வேண்டும்.

A story

Kuchela

The tenth canto of the Bhagavata Purana tells the story of Kuchela, also called Sudama. Kuchela was a friend who had studied with Krishna in the gurukula of the sage Sandipani. A learned Brahmin, he suffered in poverty. His wife Susheela pointed to their hungry children and asked him to seek Krishna's help.

He hesitated. He felt it hard to ask a friend for anything. Yet at his wife's urging, he set out. Tying in a ragged cloth the humble flat rice they had at home as a gift, he went to Dwaraka. Seeing the splendour of the palace from afar, he was bewildered.

When Krishna learned of his friend's arrival he ran out and embraced him. He seated him on his own seat, washed his feet and honoured him lovingly. The two spoke happily of their old gurukula days. Krishna eagerly took and ate the flat rice that Kuchela had brought. Kuchela did not speak a word of his poverty.

When he returned home, he found a mansion full of wealth where his hut had stood. Without being asked, Krishna had known his need and given. Even after gaining wealth, Kuchela was not drowned in luxury. He went on living simply as before, thinking of the Lord, the Purana says.

The poverty of a good man is pain, but Kuchela's mind stayed fixed in dharma and friendship. Even in poverty he did not lose his character. When wealth came, his learning kept him safe. If wealth were to come to an unlearned man, there would not be such maturity. This is what the verse says.

சிந்தனைக்கு

நாளை உங்கள் வருமானம் இரட்டிப்பானால், அது உங்களுக்கோ பிறருக்கோ தீங்கு செய்யாமல் இருக்க எந்த அறிவும் உள்ள பழக்கங்களும் தேவை?

To reflect on

If your income doubled tomorrow, what knowledge or inner habits would you need so that it did not harm you or others?