ரிஷ்யமுக மலையில் சுக்ரீவன்
இராமாயணத்திலிருந்து (கிஷ்கிந்தா காண்டம்): வானர அரசன் வாலி மிகவும் வலிமையானவன். அவனுக்கு எதிரியாக ஒருவன் நின்றால், அந்த எதிரியின் ஆற்றலில் பாதி வாலிக்குச் சென்று விடும் என்ற வரம் அவனுக்கு உண்டு. அவனுடைய தம்பி சுக்ரீவன் ஒரு குழப்பத்தால் வாலியின் சினத்துக்கு ஆளாகி, நாட்டிலிருந்து துரத்தப்பட்டான். வாலி அவனைக் கொல்லத் தேடிக் கொண்டிருந்தான்.
சுக்ரீவன் எங்கே ஒளிவது என்று சிந்தித்தான். வாலி எங்கும் செல்ல முடியும்; ஆனால் ஒரே ஒரு இடத்தில் மட்டும் அவனால் காலடி வைக்க முடியாது. அதுதான் ரிஷ்யமுக மலை. முன்பு வாலி துந்துபி என்ற அசுரனைக் கொன்று அவன் உடலை வீசியபோது, அது மதங்க முனிவரின் ஆசிரமத்தில் விழுந்து இரத்தத்தால் தீட்டுப்படுத்தியது. கோபமடைந்த முனிவர், "வாலி இந்த மலைப்பகுதியில் காலடி வைத்தால் அவன் தலை வெடிக்கும்" என்று சபித்தார் என்பது மரபு.
இந்த உண்மையை அறிந்த சுக்ரீவன் தன் அமைச்சர் அனுமன் உள்ளிட்ட நால்வருடன் ரிஷ்யமுக மலையில் தங்கினான். வாலி எவ்வளவு வலிமையானவனாக இருந்தாலும், அந்த மலைக்குள் அவன் வர இயலாது. அதனால் சுக்ரீவன் அங்கே அச்சமின்றி இருந்தான். வாலியின் எண்ணங்கள் எல்லாம் அந்த இடத்தில் பயனற்றுப் போயின.
இராமன் சீதையைத் தேடி அந்தப் பகுதிக்கு வந்தபோது, சுக்ரீவன் முதலில் அவன் வாலியின் ஆள் என்று ஐயம் கொண்டான். அனுமனை அனுப்பி விசாரித்தான். அனுமனின் அறிவுரையால் இராமனோடு நட்பு கொண்டான். இராமனின் துணை கிடைத்தபின் சுக்ரீவன் மலையிலிருந்து வெளியே வந்து வாலியை எதிர்த்தான். ஆனால் அது நீண்ட காலக் காத்திருப்புக்குப் பிறகு, சரியான துணை கிடைத்தபின்பே.
சுக்ரீவன் வாலியைவிட வலிமை குறைந்தவன். அவன் தன் பலவீனத்தை அறிந்து, தான் பாதுகாப்பாக வாழ முடியும் இடத்தைத் தேர்ந்தான். அந்த இடத்தில் அவன் பகைவனுக்கு எதுவும் செய்ய இயலவில்லை. இடமறிந்து அரணுக்குள் நிற்பவரைக் கண்டு எதிரி தன் திட்டங்களை இழக்கிறான் என்ற குறளின் பொருளை இந்த நிகழ்ச்சி தெளிவாகக் காட்டுகிறது.
இவ்வாறு வாலி எண்ணிய திட்டங்கள் அனைத்தும் அந்த மலையின் பாதுகாப்பான எல்லையில் பயனற்றுப் போயின. சுக்ரீவன் தனக்குப் பாதுகாப்பான இடத்தைத் தேர்ந்ததால் உயிர் பிழைத்து, காலம் வந்தபோது இராமனின் துணையையும் பெற்றான். இடம் அறிந்து அமர்ந்தவனை வலியவனும் எளிதில் வெல்ல முடியாது என்பதை இந்தக் கதை காட்டுகிறது.