Kural 751 · பொருளல் லவரைப் பொருளாகச் செய்யும்

சுண்டெலி ஹிரண்யகன்

பஞ்சதந்திரமும் ஹிதோபதேசமும் ஒரு சுண்டெலியின் கதையைக் கூறுகின்றன. ஒரு ஊரில் ஒரு துறவியின் மடத்தில் ஓர் எலி வாழ்ந்தது. அது மிகுந்த வலிமையுடன் உயரமாகத் தாவி, துறவி தொங்கவிட்டிருந்த உணவுக் கலயங்களை எளிதில் எட்டிச் சாப்பிட்டது. துறவி எவ்வளவு உயரத்தில் உணவை வைத்தாலும் அந்த எலி அதை அடைந்தது.

ஒருநாள் துறவியின் நண்பர் ஒருவர் வந்தபோது, எலி இவ்வளவு உயரம் தாவுவது எப்படி என்று வியந்தனர். அவர்கள் எலியின் வளையைத் தோண்டிப் பார்த்தபோது அதற்குள் ஒரு பெரிய பொன்புதையல் இருப்பதைக் கண்டனர். எலி அந்தப் புதையலின் துணையால் தன்னம்பிக்கையுடன் தாவியது என்று அவர்கள் புரிந்துகொண்டனர். புதையலை எடுத்துக்கொண்டு போய்விட்டனர்.

புதையல் இல்லாத எலி தன் வளைக்குத் திரும்பி வந்தது. அதன் உடல் மாறவில்லை; ஆனால் அதன் துணிவு குறைந்தது. அது இனிமேல் உணவுக் கலயத்துக்குத் தாவ முயன்று தோற்றது. மற்ற எலிகளும் அதனை மதிக்கவில்லை; அதைவிட்டு விலகிச் சென்றன. அந்த எலி தன் இழப்பை எண்ணி வருந்தியது.

இந்தக் கதை ஹிதோபதேசத்தில் ஹிரண்யகன் என்ற எலியின் கதையாகவும் வருகிறது. அங்கு ஹிரண்யகன் தன் செல்வத்தை இழந்தபோது தன் தோழர்கள் அனைவரும் தன்னைவிட்டு நீங்கினர் என்பதை உணர்ந்து, செல்வமில்லாதவன் உயிரோடிருந்தும் இறந்தவன் போன்றவன் என்று பேசுகிறான். பின்னர் அவன் நல்ல நண்பர்களின் துணையால் மீண்டும் செல்வம் பெறுகிறான்.

இக்கதை 'பொருளல்லவரைப் பொருளாகச் செய்யும் பொருளல்லது இல்லை பொருள்' என்ற குறளின் சித்திரம் போன்றது. எலிக்கு அதன் செல்வம் தன்மதிப்பையும் ஆற்றலையும் தந்தது; செல்வம் போனதும் அவை போயின. அதே சமயம் இந்தக் கதை ஒரு எச்சரிக்கையும் தருகிறது: செல்வத்தால் வந்த மதிப்பு செல்வத்தோடு போய்விடும். அறிவும் பண்பும் சேர்ந்தால்தான் அந்த மதிப்பு நிலைக்கும்.

ஹிதோபதேசம் இக்கதையை நண்பர்கள் பற்றிய பகுதியில் சொல்கிறது. ஹிரண்யகன் தன் நண்பர்களான காகம், ஆமை, மான் ஆகியோரின் துணையால் மீண்டும் செல்வத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் பெற்றான். எனவே செல்வம் மதிப்பைத் தந்தாலும், நட்பும் நல்ல துணையும் அதைவிடப் பெரிய செல்வம் என்பதையும் கதை உணர்த்துகிறது. செல்வம் மட்டுமின்றி நல்ல நண்பர்களையும் சேர்ப்பதே அறிவு. இந்தக் கதை சிறுவர்களுக்கு நீதி சொல்லும் வடிவிலும் கேட்கப்படுகிறது; எனவே செல்வத்தின் ஆற்றலும் அதன் நிலையாமையும் ஒருசேரப் புரிகின்றன.

Hiranyaka the Mouse and His Hoard

The Panchatantra and the Hitopadesha tell the story of a mouse. In a town a mouse lived in the hermitage of an ascetic. It jumped very high with great strength and easily reached the food pots the ascetic hung up and ate from them. However high the ascetic placed the food, the mouse reached it.

One day when a friend of the ascetic came, they wondered how the mouse could jump so high. When they dug into the mouse's hole they found a large hoard of gold inside. They understood that the mouse leapt with confidence thanks to the hoard. They took the treasure away.

The mouse, without its treasure, returned to its hole. Its body had not changed, but its courage had lessened. Now it tried to jump to the food pot and failed. Other mice did not respect it and moved away. The mouse grieved over its loss.

The tale also appears in the Hitopadesha as the story of the mouse Hiranyaka. There, when Hiranyaka lost his wealth he realised that all his companions had left him, and he says that a man without wealth is like one dead though alive. Later, by the help of good friends, he regains wealth.

The story is like a picture of the couplet 'there is nothing but wealth to make the unimportant important'. For the mouse, its wealth gave self-regard and power; when the wealth went, they went. At the same time the story gives a warning: regard that came from wealth goes with the wealth. Only when learning and character are joined does that regard last.