Kalavazhi Narpathu 21 · இணைவே லெழின்மருமத் திங்கப்புண் கூர்ந்து

Verse 21 · Kalavazhi Narpathu · Poigaiyar

இணைவே லெழின்மருமத் திங்கப்புண் கூர்ந்துகணையலைக் கொல்கிய யானை துணையிலவாய்த்தொல்வலி யாற்றித் துளங்கினவாய் மெல்லநிலங்கால் கவரு மலைபோன்ற செங்கட்சினமால் பொருத களத்து

Inaivae lezhinmarumath thingkappun koornthu / Kanaiyalaik kolkiya yaanai thunaiyilavaayth / Tholvali yaarrith thulangkinavaay mella / Nilangkaal kavaru malaipoanra sengkat / Sinamaal porutha kalaththu

பொருள்

இரு வேல்கள் மார்பில் பாய்ந்து, அம்புகளால் அலைக்கழிக்கப்பட்டுத் தளர்ந்த யானைகள், துணையின்றித் தம் பழைய வலிமை தீர்ந்து, அடிநிலம் இளகிய மலைபோல மெல்லச் சாய்ந்தன.

Meaning

Elephants with twin spears in their chests, tormented by arrows and alone, their old strength spent, sank slowly like mountains whose footing gives way.

சொற்பொருள் Word by word

இணை வேல்: twin spears
எழில் மருமத்து: in the handsome chest
இங்கப் புண் கூர்ந்து: wounds deepening
கணை அலைக்கு ஒல்கிய யானை: elephants drooping under waves of arrows
துணை இல ஆய்: being without companions
தொல் வலி ஆற்றி: having spent their old strength
துளங்கின ஆய்: tottering
மெல்ல: slowly
நிலம் கால் கவரும் மலை போன்ற: like mountains whose footing the ground swallows
செங்கண் சினமால்: the red-eyed wrathful lord
பொருத களத்து: on the field where he fought

விளக்கம்

மார்பில் இரு வேல்கள் பாய்ந்து, அம்பு அலைகளால் தாக்குண்டு, துணையிழந்து, பழைய வலிமை தீர்ந்த யானைகள், அடிநிலம் இளகிய மலைகளைப் போல மெல்லச் சாய்கின்றன. 'மெல்ல' என்ற சொல் அந்த வீழ்ச்சியின் துயரத்தைக் கூட்டுகிறது.

வலிமை மிக்கவையும் வீழும்; அதுவும் தனிமையில் வீழும் என்பதைக் கவிஞர் காட்டுகிறார். 'துணையிலவாய்' என்ற சொல் போரில் தோற்றவர்களின் தனிமையைச் சொல்கிறது. ஆணவத்தோடு நின்ற வலிமை, ஒருநாள் தன் அடித்தளத்தையே இழக்கும்.

Explanation

Elephants with twin spears in their chests, battered by waves of arrows, without companions and their old strength spent, sink slowly like mountains whose footing is giving way. The word 'mella', slowly, deepens the sorrow of that fall.

The poet shows that even the mighty fall, and fall alone. The word 'thunaiyilavaay', without companions, tells of the loneliness of the defeated. Strength that stood in arrogance one day loses its very foundation.

ஸ்ரீமத் பாகவதத்திலிருந்து (ஒன்பதாம் ஸ்கந்தம்)

பரசுராமனும் கார்த்தவீரியனும்

ஸ்ரீமத் பாகவதத்திலிருந்து. ஹைஹய நாட்டு மன்னன் கார்த்தவீரிய அர்ஜுனன் தத்தாத்ரேயரின் அருளால் ஆயிரம் கைகளும் பெருவலிமையும் பெற்றான். ஒருநாள் வேட்டைக்குச் சென்றபோது ஜமதக்னி முனிவரின் ஆசிரமத்துக்கு வந்தான். முனிவர் தம் காமதேனுவின் அருளால் அரசனுக்கும் படைக்கும் விருந்தளித்தார்.

அந்தப் பசுவைக் கண்ட கார்த்தவீரியன், முனிவரின் விருந்தோம்பலை மறந்து, அதைப் பலவந்தமாகக் கன்றோடு கவர்ந்து சென்றான். திரும்பி வந்த முனிவரின் மகன் பரசுராமன் நடந்ததை அறிந்து, கோடரியையும் வில்லையும் ஏந்திக்கொண்டு மாகிஷ்மதி நகருக்குச் சென்றான்.

கார்த்தவீரியன் பதினேழு அக்ஷௌஹிணி படையை அனுப்பினான்; பரசுராமன் தனியே அவற்றை வீழ்த்தினான். பின்னர் ஆயிரம் கைகளிலும் ஆயுதம் ஏந்தி மன்னனே வந்தான். பரசுராமன் தன் கோடரியால் அந்தக் கைகளை, மலையிலிருந்து மரக்கிளைகளை வெட்டுவது போல வெட்டினான். பின் அவன் தலையைக் கொய்தான். ஆணவத்தால் நின்ற அந்தப் பெருவலிமை, மெல்லச் சரியும் மலைபோல வீழ்ந்தது. பரசுராமன் பசுவையும் கன்றையும் தந்தையிடம் திருப்பிக் கொண்டு வந்தான்.

வரம் பெற்ற வலிமை கூட, அறமற்ற செயலுக்குப் பயன்பட்டால் துணையிழந்து வீழும் என்பதை இந்தக் கதை சொல்கிறது.

From the Srimad Bhagavatam (Ninth Canto)

Parashurama and Kartavirya Arjuna

From the Srimad Bhagavatam. Kartavirya Arjuna, king of the Haihayas, won by the grace of Dattatreya a thousand arms and great strength. One day while hunting he came to the hermitage of the sage Jamadagni, who by the grace of his wish-granting cow fed the king and his army.

Seeing the cow, Kartavirya forgot the sage's hospitality and carried it off by force along with its calf. When the sage's son Parashurama returned and learned what had happened, he took up his axe and bow and went to the city of Mahishmati.

Kartavirya sent seventeen great divisions against him, and Parashurama struck them down alone. Then the king himself came, a weapon in each of his thousand hands. With his axe Parashurama cut off those arms as one lops branches from a tree on a mountain, and then struck off his head. That great strength, which had stood in arrogance, fell like a mountain slowly sinking. Parashurama brought the cow and calf back to his father.

The story says that even strength won by a boon, when used for an unrighteous deed, falls alone and without support.

சிந்தனைக்கு

உங்களுக்குக் கிடைத்த ஒரு திறமையோ அதிகாரமோ, பிறருக்குத் தீங்காகப் பயன்படாமல் இருக்க நீங்கள் எப்படிக் கவனிக்கிறீர்கள்?

To reflect on

How do you make sure a talent or power you have been given is never used to harm others?