மகாபாரதத்திலிருந்து (வன பர்வம்)அர்ஜுனனும் கிராதனும்
மகாபாரதத்திலிருந்து. வனவாசத்தின்போது, தெய்வ அஸ்திரங்களைப் பெற அர்ஜுனன் இமயத்தில் சிவனை நோக்கிக் கடுந்தவம் செய்தான். ஒருநாள் மூகன் என்ற அசுரன் பன்றி வடிவில் அவனைத் தாக்க வந்தான். அர்ஜுனன் அம்பு எய்த அதே நேரத்தில், ஒரு வேடனும் (கிராதன்) அதே பன்றியின் மேல் அம்பு எய்தான். பன்றி வீழ்ந்தது.
"என் இரையை ஏன் எய்தாய்?" என்று இருவரும் வாதிட்டனர்; போர் மூண்டது. அர்ஜுனன் அம்பு மழை பொழிந்தான்; அவை எல்லாம் அந்த வேடனின் உடலில் மறைந்தன, அவனுக்கு ஒரு காயமும் இல்லை. அர்ஜுனனின் வற்றாத அம்பறாத்தூணியும் வற்றியது. வில்லால் அடித்தான்; வில் பறிக்கப்பட்டது. வாளால் தாக்கினான்; வாள் உடைந்தது. மற்போரில் அந்த வேடன் அர்ஜுனனை நெரித்து மயங்கச் செய்தான்.
மயக்கம் தெளிந்த அர்ஜுனன் மண்ணால் ஒரு லிங்கம் செய்து மலர் மாலை சூட்டி வழிபட்டான். அந்த மாலை வேடனின் தலையில் இருப்பதைக் கண்டான். அப்போதுதான் உணர்ந்தான்: வேடனாக வந்தது சிவபெருமானே; உடன் வந்த வேடுவச்சி பார்வதியே. அர்ஜுனன் அவர் திருவடிகளில் விழுந்தான். சிவன் மகிழ்ந்து பாசுபதாஸ்திரத்தை அவனுக்கு அருளினார்.
எண்ணற்ற அம்புகள் உடலில் புதைந்து மறைந்த அந்தக் காட்சி, களவழி சொல்லும் அம்பு மழையை நினைவூட்டுகிறது; ஆனால் இங்கே போரின் முடிவு அழிவல்ல, அருள்.
From the Mahabharata (Vana Parva)Arjuna and the Hunter
From the Mahabharata. During the exile, Arjuna performed fierce penance to Shiva in the Himalayas to win divine weapons. One day the demon Muka came to attack him in the form of a boar. At the very moment Arjuna shot, a hunter, a Kirata, shot the same boar, and it fell.
"Why did you shoot my quarry?" they argued, and a fight broke out. Arjuna poured out a rain of arrows; all of them vanished into the hunter's body without leaving a wound. Even Arjuna's inexhaustible quiver ran empty. He struck with his bow, and it was snatched away. He attacked with his sword, and it shattered. In a wrestling bout the hunter crushed Arjuna until he fainted.
Coming to, Arjuna made a linga of earth and worshipped it with a garland of flowers. Then he saw the garland on the hunter's head, and understood: the hunter was Lord Shiva himself, and the hunter-woman with him was Parvati. Arjuna fell at His feet. Pleased, Shiva granted him the Pashupata weapon.
The arrows vanishing in countless numbers into a body recall this verse's rain of arrows; but here the end of the battle is not destruction but grace.
