Kandar Anubhuti 30 · செவ்வா னுருவிற் றிகழ்வே லவனன் – Tamilone

Verse 30 · Kandar Anubhuti · Arunagirinathar

செவ்வா னுருவிற் றிகழ்வே லவனன்றொவ்வா ததென வுணர்வித் ததுதான்அவ்வா றறிவா ரறிகின் றதலால்எவ்வா றொருவர்க் கிசைவிப் பதுவே.

Sevvaa nuruvir rikazhvae lavanan / Rovvaa thathena vunarvith thathuthaan / Avvaa rarivaa rarikin rathalaal / Evvaa roruvark kisaivip pathuvae.

பொருள்

செவ்வானம் போன்ற உருவில் ஒளிரும் வேலவன் அன்று "இதற்கு ஒப்பு இல்லை" என்று எனக்கு உணர்த்திய அதை, அவ்வாறு அனுபவித்து அறிபவர்கள் அறிவார்களே தவிர, வேறு ஒருவருக்கு எப்படி விளக்கிப் புரிய வைக்க முடியும்?

Meaning

That which the Lord of the vel, shining in a form like the red evening sky, made me realise that day as beyond all comparison: except that those who know it in that same way know it, how could anyone make it understood to another?

சொற்பொருள் Word by word

செவ்வான் உருவில்: in a form like the red sky
திகழ் வேலவன்: the Lord of the vel who shines
அன்று: that day
ஒவ்வாதது என: as that which has no equal
உணர்வித்தது: what he made me realise
அவ்வாறு அறிவார்: those who know it that way
அறிகின்றது அலால்: except that they know it
எவ்வாறு: how?
ஒருவர்க்கு இசைவிப்பது: to make another understand

விளக்கம்

"அன்று" என்ற சொல் ஒரு குறிப்பிட்ட நாளைச் சுட்டுகிறது: திருவண்ணாமலைக் கோபுரத்திலிருந்து விழுந்து முருகன் கையில் தாங்கப்பட்ட நாள் என்று அடியார்கள் நினைக்கிறார்கள். அன்று செவ்வானம் போல் சிவந்த ஒளியோடு நின்ற முருகன் ஒன்றை உணர்த்தினான்; அதற்கு ஒப்பு இல்லை.

பின் இரண்டு அடிகள் ஒரு பெரும் உண்மையைச் சொல்கின்றன. தேனின் சுவையைத் தேன் சுவைத்தவனே அறிவான்; எத்தனை விளக்கினாலும் மற்றவனுக்கு அது வெறும் சொல். அனுபூதியும் அப்படியே. அப்படியானால் இந்த நூலே ஏன்? சொல்லால் அனுபவத்தைக் கொடுக்க முடியாது; ஆனால் அதை நோக்கி வழி காட்ட முடியும். நூல் முழுதும் அந்த விரல் சுட்டலே.

Explanation

The word 'andru', 'that day', points to a particular moment. Devotees take it as the day Arunagirinathar fell from the temple tower at Thiruvannamalai and was caught in Murugan's arms. On that day the Lord stood before him glowing red like the evening sky and made him realise something that has no equal.

The last two lines state a great truth plainly. Only one who has tasted honey knows its sweetness; however well you describe it, to someone who has never tasted it the description stays words. The direct experience of God is the same. Those who know it in that way know it; how could it be handed to another?

Then why write the book at all? Because words cannot give the experience, but they can point towards it, like a finger pointing at the moon. Every verse of Kandar Anubhuti is such a finger. The poet is honest about the limits of what he is doing, and that honesty makes the pointing more trustworthy.

திருவிளையாடல் புராணம், மாணிக்கவாசகர் மரபு

குருந்த மரத்தடியில் கண்ட குரு

திருவிளையாடல் புராணத்திலிருந்து. பாண்டிய மன்னனின் அமைச்சரான திருவாதவூரர் குதிரைகள் வாங்க அரசுப் பணத்தோடு புறப்பட்டார். திருப்பெருந்துறையில் ஒரு குருந்த மரத்தடியில் சீடர்கள் சூழ அமர்ந்திருந்த ஒரு குருவைக் கண்டார். அவரைக் கண்டதும் அவர் உள்ளம் உருகியது; அந்தக் குரு சிவபெருமானே என்று உணர்ந்தார்.

குரு அவருக்கு உபதேசம் செய்தார். அந்தக் கணத்திலிருந்து அமைச்சர் மாணிக்கவாசகர் ஆனார்; குதிரைப் பணத்தைக் கோயில் கட்டச் செலவிட்டார். பின்னாளில் அவர் பாடிய திருவாசகத்தில், அன்று நடந்ததைச் சொல்ல முயன்று, மீண்டும் மீண்டும் "சொல்ல முடியவில்லை" என்று உருகுகிறார். அனுபவித்தவரே அறிவார் என்ற இந்தப் பாடலின் உண்மைக்கு மாணிக்கவாசகரும் சான்று.

Thiruvilaiyadal Puranam and the Manikkavasagar tradition

The Guru Under the Kurundha Tree

From the Thiruvilaiyadal Puranam. Thiruvadavurar, chief minister of the Pandya king, set out with the royal treasure to buy horses. At Thiruperunthurai he came upon a guru sitting beneath a kurundha tree, surrounded by disciples. At the very sight of him the minister's heart melted, and he knew that this guru was Lord Shiva himself.

The guru gave him the teaching. From that moment the minister became Manikkavasagar, and he spent the money for the horses on building a temple. In the Thiruvasagam he later sang, he tries again and again to tell what happened that day, and again and again he dissolves into confessing that it cannot be told.

Manikkavasagar is a witness to the truth of this verse: what the guru makes one realise on 'that day' is known only by those who know it in that way, and the best a poet can do is sing around its edges.

சிந்தனைக்கு

உங்களால் யாருக்கும் முழுமையாக விளக்க முடியாத, ஆனால் உங்களை மாற்றிய ஒரு அனுபவம் உண்டா?

To reflect on

Is there an experience that changed you but that you have never been able to fully explain to anyone?