மகாபாரதம், வன பர்வம்அர்ஜுனனும் கிராதனும்
மகாபாரதம், வன பர்வத்திலிருந்து. வனவாசத்தின்போது, வரப்போகும் போருக்குத் தெய்வ அஸ்திரங்கள் தேவை என்று உணர்ந்த அர்ஜுனன், இமயத்தில் சிவனை நோக்கிக் கடுந்தவம் செய்தான். யாரிடமும் கேட்கவில்லை; தன் தவத்தாலேயே பெற முயன்றான்.
ஒரு நாள் ஒரு காட்டுப்பன்றி அவனைத் தாக்க வந்தது. அர்ஜுனனும் ஒரு வேடனும் ஒரே நேரத்தில் அதன் மேல் அம்பு எய்தனர். “அது என் இரை” என்று இருவரும் வாதிட்டுப் போரிட்டனர். அர்ஜுனனின் எல்லா அம்புகளும் தீர்ந்தன; வில்லும் பறிக்கப்பட்டது; வெறும் கையால் போரிட்டும் தோற்றான்.
அந்த வேடன் சிவபெருமானே என்று அர்ஜுனன் உணர்ந்து வணங்கினான். அவன் வீரத்திலும் தவத்திலும் மகிழ்ந்த சிவன் பாசுபதாஸ்திரத்தை அருளினான். இரக்காமல், உழைப்பாலும் வீரத்தாலும் பெற்றதே அவனுக்கு உரிய வலிமையானது.
Mahabharata, Vana ParvaArjuna and the Hunter
From the Mahabharata, Vana Parva. During the exile, Arjuna realised he would need divine weapons for the coming war, and went to the Himalayas to do fierce penance to Shiva. He asked no one for help; he sought to earn them through his own austerity.
One day a wild boar charged at him. Arjuna and a hunter shot it at the same moment. Each claimed the kill, and they fought. Arjuna's arrows ran out, his bow was taken from him, and even fighting with bare hands he was defeated.
Then Arjuna realised the hunter was Shiva himself, and bowed. Pleased with his valour and penance, Shiva granted him the Pashupata weapon. What Arjuna won by effort and courage, not by begging, became his rightful strength.
