Kural 1091 · இருநோக்கு இவளுண்கண் உள்ளது ஒருநோக்கு – Tamilone

Kural 1091 · Recognition of the Signs · குறிப்பறிதல்

இருநோக்கு இவளுண்கண் உள்ளது ஒருநோக்குநோய்நோக்கொன் றந்நோய் மருந்து.

Irunokku Ivalunkan Ulladhu Orunokku / Noinokkon Rannoi Marundhu

HeTwo are the looks of her eye: one of them tortureth the heart, but the other is the balm that healeth it.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

இவளுடைய மையுண்ட கண்ணில் இரண்டு பார்வைகள் உள்ளன; ஒன்று காதல் நோயைத் தருகிறது, மற்றொன்று அந்த நோய்க்கு மருந்தாகிறது.

Meaning

In this maiden's kohl-lined eye there are two looks: one gives the ailment of love and the other is the remedy for that very ailment.

சொற்பொருள் Word by word

இருநோக்கு: இரண்டு பார்வைகள்
இவள்: இந்தத் தலைவியின்
உண்கண்: மையுண்ட கண்
உள்ளது: உள்ளன
ஒருநோக்கு: ஒரு பார்வை
நோய்நோக்கு: நோயைத் தரும் பார்வை
அந்நோய் மருந்து: அந்த நோய்க்கு மருந்து

விளக்கம்

இக்குறள் குறிப்பறிதல் அதிகாரத்தின் தொடக்கம். தலைவன் தலைவியின் மையிட்ட கண்ணை மிக நுட்பமாக நோக்குகிறான். அந்தக் கண்ணில் இரண்டு வகைப் பார்வைகள் இருப்பதை அவன் காண்கிறான். முதல் பார்வை அவன் நெஞ்சில் காதல் நோயை உண்டாக்குகிறது; இரண்டாம் பார்வை அந்த நோயைத் தணிக்கும் மருந்தாகிறது. ஒரே கண்ணில் நோயும் மருந்தும் அமைந்திருப்பது அவனுக்கு வியப்பாக இருக்கிறது.

அந்த இரண்டு பார்வைகளும் எவை என்பதை வள்ளுவர் வெளிப்படையாகச் சொல்லவில்லை. அதனால் வாசகர் தம் கற்பனையால் அவற்றை நிரப்பிக்கொள்ளலாம். சிலர் தலைவனை நேராகக் குத்தும் பார்வையை நோய் என்றும் நாணத்தோடு சாயும் பார்வையை மருந்து என்றும் எண்ணுவர். வேறு சிலர் முதலில் காணும் மயக்கம் நோய், பின்னர் கிடைக்கும் அன்புக் குறிப்பு மருந்து என்பர். எவ்வாறு பிரித்தாலும் தலைவியின் கண்ணில் அவனுக்கு நம்பிக்கை தரும் குறிப்பு இருக்கிறது என்பதே சாரம்.

இங்கே வள்ளுவர் மருத்துவ மொழியைக் கையாளுகிறார். நோயின் காரணமே அதன் மருந்தாகவும் ஆவது என்ற எண்ணம் பின்வரும் அதிகாரங்களிலும் வருகிறது. காதலில் வருத்துபவரே ஆற்றுபவராகவும் இருக்கிறார் என்பதே இதன் உட்பொருள். இது குறிப்பறிதலின் முதல் படி: தலைவன் தன் வேதனையை மட்டும் காணாமல், அதற்கான ஆறுதலையும் அவள் பார்வையிலேயே காண்கிறான். இந்தக் குறளைப் படிக்கும்போது கண் என்பது வெறும் உறுப்பு அல்ல, உள்ளத்தின் சாளரம் என்பதை உணர்கிறோம். 'உண்கண்' என்ற சொல் மை தீட்டிய அழகிய கண்ணைக் குறிக்கிறது; அழகும் குறிப்பும் அங்கே ஒன்றாகின்றன. தலைவனின் வியப்பில் ஒரு மகிழ்ச்சியும் இருக்கிறது, ஏனெனில் நோய் தந்தவளே மருந்தும் தரப்போகிறாள் என்ற நம்பிக்கை அவனுக்குப் பிறக்கிறது. ஆகவே முதல் குறளிலேயே நோயும் மருந்தும் ஒன்றாக வருவதால், இந்த அதிகாரம் முழுவதும் நம்பிக்கையின் தொனியில் செல்கிறது. தலைவன் வருந்தினாலும் அவன் நெஞ்சில் ஒரு மென்மையான ஆறுதல் இருக்கிறது.

Explanation

This verse opens the chapter on perceiving signs. The lover studies the kohl-lined eye of his beloved with great subtlety and sees that it holds two kinds of look. The first look raises the ailment of love in his heart, and the second becomes the medicine that soothes that very ailment. That a single eye should hold both illness and cure fills him with wonder.

Valluvar does not say plainly what the two looks are, so the reader may fill them in by imagination. Some take the piercing direct look as the ailment and the modest, sidelong look as the cure. Others take the first dazzled confusion as the ailment and the sign of affection that follows as the cure. However one divides them, the point is that her eye carries for him a sign that gives hope.

Valluvar here uses the language of medicine. The idea that the cause of the ailment is itself its cure appears again in later chapters, notably in the verse where the beloved alone can heal the pain she causes. The deeper meaning is that in love, the one who wounds is also the one who heals. This is the first step in perceiving signs: the lover sees not only his own pain but also the comfort for it in her glance.

கதை

ஆடிப்பெருக்கில் இரண்டு பார்வை

ஆடி மாதம் பதினெட்டாம் நாள் காவிரிக் கரையில் மக்கள் திரண்டு ஆற்றுத் தாய்க்கு நன்றி சொல்வது நம் மண்ணின் பண்பாடு. அன்று பெண்கள் புது மஞ்சள் கயிறு கட்டி, பலவகைக் கலவை சோறுகளைப் படைத்து, காவிரியை வணங்குவர். அத்தகைய ஒரு நாளில், திருச்சிக்கு அருகிலுள்ள ஒரு சிற்றூரைச் சேர்ந்த ஆதவன் என்ற இளைஞன் தன் அன்னையோடு கரைக்கு வந்தான்.

அங்கே தேன்மொழி என்ற இளம்பெண் தன் தோழியரோடு தீபம் ஏற்றிய தொன்னைகளை ஆற்றில் மிதக்கவிட்டுக்கொண்டிருந்தாள். ஆதவன் ஒரு கணம் அவளை நோக்கினான். அவளும் அவனை நேராகப் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வை கூர்மையாக இருந்தது. அவன் நெஞ்சில் ஏதோ ஒன்று குத்தியது போல் இருந்தது; கையில் இருந்த பூக்கூடை நழுவப் பார்த்தது. அவன் தடுமாறி நின்றான்.

சற்றுப் பொறுத்து அவள் மெல்ல இன்னொரு முறை பார்த்தாள். இம்முறை அந்தப் பார்வையில் நாணமும் புன்னகையின் ஒரு நிழலும் இருந்தது. உடனே அவன் தடுமாற்றம் அடங்கியது; நெஞ்சில் ஒரு குளிர்ச்சி பரவியது. ஒரே பெண்ணின் ஒரே கண்ணில் வருத்தும் பார்வையும் தேற்றும் பார்வையும் இருப்பதை அவன் அன்று கண்டான்.

அவன் எந்த முறையற்ற செயலும் செய்யவில்லை. வீடு திரும்பிய பின் அன்னையிடம் மெல்ல விஷயத்தைச் சொன்னான். அன்னை பெரியவர்களிடம் பேசினாள். தக்க காலத்தில் இரு குடும்பங்களும் முறையாகச் சந்தித்தன. காவிரிக் கரையில் தொடங்கிய இரு பார்வைகள் இறுதியில் மங்கல நாணாக மலர்ந்தன. இந்தக் கதை நம் ஊர்ப் பண்பாட்டில் நடக்கும் ஒரு நிகழ்ச்சி; பாத்திரங்கள் கற்பனையானவர்கள். குறிப்பறிதல் என்றால் கண்ணியத்தோடு காத்திருந்து, குடும்ப நெறிக்கு வழிவிடுவதும் ஆகும். இந்தக் கதையை நாம் குறளோடு இணைத்துப் படிக்கும்போது, வள்ளுவர் கூறும் இரு நோக்கு என்பது வெறும் கவிதை அல்ல, வாழ்வின் உண்மையான அனுபவம் என்பது புரிகிறது. தேன்மொழியின் இரண்டாம் பார்வை இல்லாவிட்டால் ஆதவனின் தடுமாற்றம் வருத்தமாகவே முடிந்திருக்கும். ஆகவே குறிப்பறிதல் என்பது ஒருவரின் வருத்தத்தையும் ஆறுதலையும் ஒருசேரப் புரிந்துகொள்ளும் மென்மையான உணர்வு. அவன் தன் பாட்டியிடம் இந்தக் குறளைக் கேட்டிருந்தான் என்று நாம் கற்பனை செய்யலாம்; அந்தக் குறளின் பொருளை அவன் அன்று தன் வாழ்க்கையிலேயே கண்டான். இரு பார்வைகளுக்கும் இடையே அவன் நின்ற அந்தச் சில நிமிடங்களே அவன் வாழ்வின் மிக இனிய நினைவாக நிலைத்தன.

A story

Two Looks on Aadi Perukku

On the eighteenth day of the month of Aadi, people gather on the banks of the Kaveri to thank the river mother; it is a custom of our soil. On that day women tie fresh turmeric threads, offer varieties of mixed rice and worship the Kaveri. On such a day a young man named Aadhavan from a small village near Tiruchirappalli came to the bank with his mother.

There a young woman named Thenmozhi was floating small leaf cups with lit lamps on the river with her friends. Aadhavan glanced at her for a moment. She looked straight at him. That look was sharp. It felt as if something had pricked his heart, and the flower basket in his hand almost slipped. He stood confused.

After a little while she looked again, gently. This time the look held modesty and a shadow of a smile. At once his confusion settled and a coolness spread in his heart. That day he saw that in one eye of one woman there is a look that distresses and a look that consoles.

He did nothing improper. When he reached home he softly told his mother. The mother spoke to the elders. In due time the two families met in the proper way. The two looks that began on the Kaveri bank bloomed at last into the wedding thread. This is a scene from our village culture, and the characters are invented. Perceiving signs also means waiting with dignity and giving way to the family's course.

சிந்தனைக்கு

உன்னைத் தேற்றும் ஒருவரின் பார்வையை நீ எப்போது உணர்ந்தாய்?

To reflect on

When did you feel the consoling look of someone who calmed you?