பொங்கல் நாளில் கரும்பு
தைப்பொங்கல் நாளில் தமிழர் வீடுகளில் புது அரிசிப் பொங்கல் பொங்கி, சூரியனுக்கு நன்றி சொல்லி, கரும்பு, மஞ்சள் கொத்து முதலியவை படைப்பர். ஒரு சிற்றூரில் செழியன் என்ற இளைஞன் தன் மாமன் வீட்டுக்குப் பொங்கல் சீர் கொண்டு சென்றான். அங்கே அவன் மாமன் மகள் கயல்விழி வாசலில் பானை வைத்துப் பொங்கல் சமைத்துக்கொண்டிருந்தாள்.
செழியன் கரும்புக் கட்டை வாசலில் வைத்தான். கயல்விழி அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை. அவன் அவளை மெல்ல இறைஞ்சும் பார்வையால் நோக்கினான். அவளது முகம் உருகியது; பானையில் பொங்கும் பால் போல அவளது புன்னகை மெல்லப் பொங்கி எழுந்தது.
அந்தப் புன்னகை அவளது முகத்துக்குத் தனி அழகைச் சேர்த்தது. செழியன் அதில் அவளது அன்பைக் கண்டான். அவளிடம் அவன் ஒரு சொல்லும் கேட்கவில்லை. ஆனால் அன்று அவன் மனம் பொங்கல் இனிப்பை விட இனிதாக இருந்தது.
இவ்வாறு உறவுக்குள்ளேயே மணம் முடிக்கும் மரபு நம் சில ஊர்களில் உண்டு. இரு வீட்டுப் பெரியவர்களின் ஒப்புதலோடு அவர்கள் மணம் புரிந்தனர். இது நம் பண்பாட்டுக் காட்சி; பாத்திரங்கள் கற்பனையானவர்கள். வள்ளுவர் கூறும் 'பசையினள் பைய நகும்' என்பது அன்று அவர்களது வாசலில் நிகழ்ந்தது. கயல்விழியின் இளகிய உள்ளம் செழியனுக்கு வாழ்நாள் முழுவதும் துணையாக விளங்கியது. பொங்கல் நாள் தமிழரின் நன்றியுணர்வின் திருநாள். சூரியனுக்கும் உழவுக்கும் நன்றி சொல்லும் அந்த நாளில் ஒரு இளம் உள்ளம் அன்புக்கும் நன்றி சொன்னது. பானையில் பால் பொங்குவதை நாம் மங்கலமாகக் கருதுகிறோம்; அதேபோல் அவள் புன்னகை பொங்கியதும் அவனுக்கு மங்கலக் குறியாகத் தோன்றியது. செழியன் தன் மாமனிடம் பணிவாகப் பேசிப் பெரியவர்களின் வழியே வேண்டினான். இவ்வாறு குறிப்பை அறிந்து, முறையோடு செயல்படுவது நம் மரபின் அழகு. அதனால் அவர்களது இல்வாழ்வு இனிமையுடன் நடைபெற்றது. பொங்கல் படையலின் இனிப்பு உண்மையில் அன்று இரு உள்ளங்களின் இனிமையாக மாறியது. கயல்விழி வீட்டுப் பெண்கள் இதைப் பார்த்துச் சிரித்தாலும் எதுவும் சொல்லவில்லை; பெரியவர்கள் இந்தக் குறிப்புகளை அறிவர், ஆனால் உரிய காலத்தில்தான் பேசுவர். இதுவும் நம் பண்பாட்டின் நாகரிகம். இதனால் குறிப்பறிதல் என்பது ஒருவரின் உள்ளத்தை மதிக்கும் பண்பு என்பதையும், அதற்குப் பொறுமை வேண்டும் என்பதையும் இக்கதை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.