மதுரைச் சித்திரைத் திருவிழாவில் இருவர்
மதுரையில் சித்திரைத் திருவிழா மீனாட்சி–சுந்தரேசுவரர் திருமணத்தையும் அழகர் ஆற்றில் இறங்குவதையும் கொண்டாடும் பெருவிழா. தெருக்கள் முழுவதும் மக்கள் கூட்டம் திரளும். அத்தகைய ஒரு விழாவில் இளமாறன் என்ற இளைஞனும் அமுதா என்ற இளம்பெண்ணும் தத்தம் குடும்பத்தினருடன் வந்திருந்தனர்.
இருவரும் முன்பு கோயில் வாசலில் கண்ணால் சில குறிப்புகளைப் பரிமாறியிருந்தனர். ஆனால் இன்று இருவரும் தம் தம் பெரியவர்களுடன் இருந்தனர். இளமாறன் அவளைப் பார்த்தபோது அவள் முகத்தில் எந்தக் குறிப்பும் தெரியவில்லை. அவளும் அவனை வெறும் கூட்டத்தில் ஒருவனைப் பார்ப்பது போல் பொதுவாகப் பார்த்தாள்.
ஆனால் அந்தப் பொதுப்பார்வையின் ஓரத்தில் ஓர் அசைவு இருந்தது: அவள் இமைகள் மெல்ல ஒரு கணம் நிலைத்தன. இளமாறன் அதை அறிந்தான். 'எங்கள் இரகசியம் பத்திரமாக உள்ளது' என்று அந்த நிலைத்த இமை சொல்வதாக அவன் உணர்ந்தான். அவனும் அதே போல் பொதுவாகப் பார்த்துக் கடந்து சென்றான்.
சில மாதங்களுக்குப் பின் அவன் தன் பெற்றோர் மூலம் முறையாகப் பெண் கேட்டான். இரு குடும்பங்களும் ஒப்புக்கொண்டன. திருவிழாக் கூட்டத்தில் அயலார் போலப் பார்த்த அந்தக் கணம் அவர்கள் நினைவில் என்றும் இனிதாக இருந்தது. இது நம் பண்பாட்டில் நடக்கக்கூடிய நிகழ்ச்சி; பாத்திரங்கள் கற்பனையானவர்கள். 'ஏதிலார் போலப் பொதுநோக்கு' என்ற குறளின் நுட்பம் இதுவே. சித்திரைத் திருவிழாவில் மீனாட்சி–சுந்தரேசுவரர் திருமணம் நம் குடும்ப மணங்களுக்கெல்லாம் முன்மாதிரியாகக் கருதப்படுகிறது. அந்த மங்கல நாளில் இருவரும் மரியாதையோடு தங்கள் இரகசியத்தைக் காத்தனர் என்பது கண்ணியமான காதலின் சின்னம். பெரியவர்கள் முன் அடக்கமாக இருந்ததால் அவர்களுக்கு பெரியவர்களின் நம்பிக்கை கிடைத்தது. அந்த நம்பிக்கையே பின்னர் அவர்களது மணத்துக்கு வழி திறந்தது. அதனால் அயலார் போல நோக்கிய அந்த நடிப்பு உண்மையில் அவர்களது உறவைக் காத்தது. அமுதாவின் அந்த ஒரு கணம் நிலைத்த இமை பல நாள் இளமாறனை மகிழ்வித்தது. நம் ஊர்களில் இத்தகைய கண்ணின் மொழியை முதியோர் மெல்லிய புன்னகையுடன் ஏற்பர். இதுவே குறிப்பறிதல் நம் மரபில் பெறும் மதிப்பு. எந்தச் சொல்லும் இல்லாமல் இருவரும் உறுதிமொழி பெற்றது போல உணர்ந்தனர். இதனால் குறிப்பறிதல் என்பது ஒருவரின் உள்ளத்தை மதிக்கும் பண்பு என்பதையும், அதற்குப் பொறுமை வேண்டும் என்பதையும் இக்கதை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.