தேர்த் திருவிழாவில் ஒரு கண் சிமிட்டல்
பங்குனி உத்திரத்தின் தேர்த் திருவிழா நம் ஊர்களில் மிகப் பெரிய கொண்டாட்டம். வடம் பிடித்து தேரை இழுக்க ஊர் முழுவதும் திரளும். அத்தகைய ஒரு திருவிழாவில் கதிர் என்ற இளைஞன் தேர் வடத்தைப் பிடித்து இழுத்துக்கொண்டிருந்தான். தேரின் அருகே தன் பாட்டியோடு நின்ற மலர் என்ற பெண் சாமி தரிசனத்துக்காகக் கை கூப்பியிருந்தாள்.
கதிர் அவளை நோக்கினான். அவள் நேராக அவனைப் பார்க்கவில்லை; பாட்டியோடு பேசுவது போல் தலையைத் திருப்பிக்கொண்டாள். ஆனால் தேர் நகர்ந்து சென்றபோது அவள் ஒரு கண்ணைச் சற்றே சுருக்கி, ஓரக்கண்ணால் அவனைப் பார்த்து மெல்ல நகைத்தாள். அந்தப் புன்னகையைப் பாட்டி கூடக் கவனிக்கவில்லை.
கதிரின் கை வடத்தில் இன்னும் உறுதியாக இறுகியது. அவன் மனத்தில் ஏதோ இனிமை பரவியது. அவள் நேரடியாக ஏற்கவில்லை; மறுக்கவும் இல்லை. ஆனால் அந்த ஒரு புன்னகை அவனுக்குப் போதுமாக இருந்தது. அன்று இரவு முழுவதும் அவன் தேரின் ஓசையோடு அந்தப் புன்னகையையும் நினைத்துக்கொண்டிருந்தான்.
பின்னர் கதிர் தன் தந்தையிடம் சொல்லி, பெரியவர்கள் மூலம் முறையாகப் பெண் கேட்டான். மலரின் குடும்பம் ஒப்புக்கொண்டது. தேர்த் திருவிழாவில் கண்ட அந்த ஓரப்பார்வைதான் இரு குடும்பங்களை இணைத்தது. இந்தக் கதை நம் ஊர்ப் பண்பாட்டில் நடக்கும் ஒரு நிகழ்ச்சி; பாத்திரங்கள் கற்பனையானவர்கள். வள்ளுவர் கூறும் குறிப்பறிதல் இதுவே: முழுமையாக ஒப்புக்கொள்ளாத ஒரு நகையில் முழு அன்பையும் காண்பது. தேர்த் திருவிழாவில் அத்தனை கூட்டத்தின் நடுவிலும் ஒரு சிறு புன்னகை தனியாக ஒளிர்வது குறிப்பறிதலின் அழகு. நம் பண்பாட்டில் திருவிழாக்கள் குடும்பங்களையும் உறவுகளையும் இணைக்கும் இடங்கள். அதனால் அங்கு ஏற்படும் இத்தகைய நோக்குகள் பெரியவர்களின் ஒப்புதலுடன் மணமாக மலர்வது இயல்பு. கதிரின் பொறுமையும் மலரின் நாணமும் இந்தக் காதலுக்கு மரியாதையைச் சேர்த்தன. கதிர் மலரிடம் ஒரு சொல்லும் பேசவில்லை; அவளும் அவனிடம் பேசவில்லை. இருந்தும் இருவரும் அன்றே ஒருவரை ஒருவர் புரிந்துகொண்டனர். அதுவே குறிப்பறிதலின் ஆற்றல். ஆகவே ஒரு கண் சிமிட்டல் போன்ற மிகச் சிறிய அசைவும் உண்மையான அன்பில் பெரிய பொருள் பெறுகிறது. திருவிழாவின் ஆரவாரத்திலும் அந்தச் சிறு குறிப்பை அறிந்த கதிரின் கூர்மையான கவனம் பாராட்டுக்குரியது.