Kural 1114 · காணின் குவளை கவிழ்ந்து நிலன்நோக்கும்

தலைகுனிந்த குவளை

மதுரையின் பாண்டிய மன்னன் மலயத்துவசனுக்கும் காஞ்சனமாலைக்கும் வேள்வித் தீயிலிருந்து ஒரு குழந்தை தோன்றியதாகத் திருவிளையாடற் புராணம் கூறுகிறது. அவள் தடாதகைப் பிராட்டி; பிற்காலத்தில் மீனாட்சி என அழைக்கப்படுபவள். மீன்போன்ற நீண்ட கண்களால் அவளை அங்கயற்கண்ணி என்று மக்கள் போற்றினர். அரண்மனைத் தடாகத்தில் அந்தக் குழந்தை தவழ்ந்து வளர்ந்தபோது, அங்குள்ள குவளைகளும் தாமரைகளும் அவளுக்குப் பணிந்து நிற்பதாகக் கவிஞர்கள் பாடினர்.

அரண்மனையில் ஒரு வயதான மலர்க்காரி இருந்தாள்; பெயர் மங்கை. தினமும் தடாகத்தில் குவளை மலர்களைப் பறித்துக் கோயிலுக்கு அனுப்புவது அவள் வேலை. ஒரு நாள் இளவரசி தடாகக் கரைக்கு வந்து குனிந்து நீரைத் தொட்டுப் பார்த்தாள். அவள் கண்ணின் நீளமும் அதில் நிறைந்திருந்த கருணையும் நீரில் பிரதிபலித்தன. அன்று அந்தக் குவளைகள் எல்லாம் வழக்கத்தைவிட அதிகமாகத் தலை சாய்ந்து நின்றதாக மங்கைக்குத் தோன்றியது.

"இளவரசி, இன்று குவளை மலர்கள் உன்னைப் பார்த்து வெட்கிப்போய்விட்டன" என்றாள் மங்கை. இளவரசி சிரித்தாள். "மலர்கள் ஏன் வெட்கப்பட வேண்டும், மங்கை? அவை இறைவனுக்கு அன்றாடம் செல்பவை. அவற்றின் மணமே எனக்கு மகிழ்ச்சி" என்றாள். அவள் சொல் எளிமையாக இருந்தாலும் அதில் பணிவு தெரிந்தது.

மங்கை அன்றிரவு தன் வீட்டில் தன் மகளிடம் சொன்னாள்: "அழகை உடையவள் அதைப் பற்றிப் பெருமை பேசவில்லை. அழகைப் பார்ப்பவர்தான் அதைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள். உண்மையான அழகு தன்னைக் கணக்கிடுவதில்லை." மகள் தலையசைத்தாள்.

மறுநாள் மங்கை பறித்த குவளை மலர்களை மீனாட்சி கோயிலில் ஒப்படைத்தாள். அர்ச்சகர் அவற்றை எடுத்துச் சென்று அம்பிகையின் திருவடியில் சமர்ப்பித்தார். அந்த மலர்கள் தங்கள் தலையைத் தாழ்த்தியபடியே தெய்வத்தின் முன் நிற்பதைக் கண்டவர்கள், அவை அம்பிகையின் கண்ணுக்கு முன் தலைகுனிந்து நிற்பதாகவே உணர்ந்தனர்.

அந்த மாலையில் மங்கை நீண்ட நேரம் தடாகக் கரையிலேயே அமர்ந்திருந்தாள். நீரின் மேல் ஆடும் குவளைகளை அவள் இத்தனை ஆண்டுகள் பார்த்திருந்தும், அன்றுதான் அவற்றின் தலைசாய்ந்த நிலையின் அழகை உணர்ந்தாள். அவள் மனத்தில் ஒரு புதிய மரியாதை பிறந்தது: தாழ்ந்து நிற்பதிலும் ஒரு பேரழகு உண்டு என்பது.

கவிஞன் உவமையின் வழியாகச் சொல்வது இதுதான்: உண்மையான சிறப்பைக் கண்டவர் மனம் தாழ்கிறது. தாழ்ந்த மனம் அதைப் போற்றுகிறது. அந்தப் போற்றுதலே அழகுக்குரிய மரியாதை.

The Lily That Bowed

The Thiruvilaiyadal Puranam tells that to the Pandya king Malayadhwaja and queen Kanchanamalai a child was born from the sacrificial fire. She was Tatatakai Piratti, later known as Meenakshi. Because her long eyes were shaped like fish, the people praised her as Angayarkanni. As the child grew up playing by the palace pond, the poets sang that the lilies and lotuses bowed before her.

In the palace there lived an old flower-woman named Mangai, whose daily work was to pluck blue lilies from the pond and send them to the temple. One day the princess came to the water's edge, bent down and touched the water. The length of her eyes and the kindness in them were reflected on the surface. That day it seemed to Mangai that the lilies bent their heads lower than ever.

"Princess, today the lilies have grown ashamed at the sight of you," said Mangai. The princess laughed. "Why should flowers be ashamed, Mangai? They go to God every day. Their fragrance alone gives me joy." The words were simple, but humility showed in them.

That night Mangai told her daughter at home, "She who has beauty does not boast of it. It is those who look who speak of it. True beauty does not count itself." Her daughter nodded.

Next day Mangai handed the lilies she had picked to the Meenakshi temple. The priest carried them to the feet of the Goddess. Those who saw the flowers standing with heads bowed before the deity felt that they were bowing in front of her eyes.

This is what the poet says through his comparison: the heart that sees true excellence grows humble, and the humble heart honours it. That honour is the proper respect due to beauty.