Kural 1117 · அறுவாய் நிறைந்த அவிர்மதிக்குப் க்குப் போல

Kural 1117 · The Praise of her Beauty · நலம் புனைந்து உரைத்தல்

அறுவாய் நிறைந்த அவிர்மதிக்குப் க்குப் போலமறுவுண்டோ மாதர் முகத்து.

Aruvaai Niraindha Avirmadhikkup Pola / Maruvunto Maadhar Mukaththu

HeBut is there a spot in the face of this fair one even as in the moon which hath rounded up only today its deformities of yesterday?V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

தேய்ந்த குறைகள் நிறைந்து பெருகி ஒளிரும் நிலவுக்குக் களங்கம் உண்டு; இந்த மாதின் முகத்துக்கு அத்தகைய களங்கம் உண்டோ?

Meaning

The shining moon, which waxes from waning, bears a stain. Does the face of this lady have any such stain?

சொற்பொருள் Word by word

அறுவாய்: with the marks/hollows (waning)
நிறைந்த: become full
அவிர் மதி: the shining moon
மறு: stain, spot, blemish
உண்டோ: is there?
மாதர் முகத்து: on the lady's face

விளக்கம்

நிலவின் மேல் தெரியும் கருமையைத் தமிழில் 'மறு' என்பர். முழுநிலவாக ஒளிர்ந்தாலும் அதில் ஒரு களங்கம் தெரியத்தான் செய்கிறது. அதுமட்டுமன்றி நிலவு தேய்வதும் வளர்வதுமாக இருக்கிறது. 'அறுவாய் நிறைந்த' என்பதற்குத் தேய்ந்த குறைகள் நிறைந்து பெருகி என்றே பலர் பொருள் சொல்வர்; அதாவது நிலவு தன் குறையை நிறைத்துக்கொண்டு மீண்டும் ஒளிர்கிறது. ஆயினும் அதன் மீதுள்ள மறு போவதில்லை. அதை எடுத்துக்காட்டி, இந்த மாதின் முகத்துக்கு அத்தகைய மறு எங்கே என்று தலைவன் கேட்கிறான். இது கேள்வி வடிவில் அமைந்த பெருமிதம்.

இங்கு நிலவுக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டு எதுவும் இல்லை; ஒரு வகையில் அதன் இயல்பான குறையைக் கூறுகிறார். ஆனால் முகத்தை நிலவுக்கு ஒப்பிடும் மரபை அவர் ஏற்றுக்கொண்டே அதைத் தாண்டிச் செல்கிறார்: நிலவு போன்றவள் என்பதைவிட நிலவைவிட மேலானவள் என்பதே தலைவனின் கருத்து. குறைகள் இல்லாத அழகு என்பது அவனுடைய அன்பு நிறைந்த கண்ணுக்கு மட்டும் தோன்றும் காட்சி என்பதையும் கவிஞர் நுட்பமாக உணர்த்துகிறார்.

இதிலிருந்து நாம் பெறும் பாடம் இது: அன்பு கொண்டவரின் குறைகளைப் பெரிதாக்காமல், அவர்களின் நிறைகளைக் கூர்ந்து கவனிக்கும் பழக்கம் உறவுகளைக் காக்கிறது. நிலவுக்கும் களங்கம் உண்டு என்பதை உணர்ந்தவர்கள் மனிதர்களிடம் முழுமையை எதிர்பார்க்க மாட்டார்கள்; ஆனால் காதல் தரும் பார்வை குறையை மறைத்து நிறையை எடுத்துக் காட்டுகிறது. அந்தப் பார்வையைப் பயிற்சியாகவே வளர்த்துக்கொள்வது நல்லது. உவமை சொல்லும்போது அதன் குறையையும் ஒப்புக்கொள்ளும் இந்த நேர்மை வள்ளுவரின் பாடல் நுட்பத்தைக் காட்டுகிறது. காதல் கவிதையிலும் உண்மை தவறுவதில்லை; அதிலும் சிறு எச்சரிக்கையாக ஒரு பாடம் மறைந்திருக்கிறது. நிலவின் கறையைச் சுட்டிக்காட்டுவது இழிவுப்படுத்தும் நோக்கத்தில் அல்ல; தலைவியின் முகத்தில் அத்தகைய குறை தெரியவில்லை என்ற அவன் ஆசையின் மொழியாகவே அது அமைகிறது. இதையே இன்றைய மொழியில், அன்புள்ள ஒருவர் நம் மனத்தில் குறையற்றவராகத் தோன்றுவார் என்று சொல்லலாம்.

Explanation

The dark mark seen on the moon is called maru in Tamil. Even at its fullest the moon shows a stain, and besides that it keeps waning and waxing. The phrase aruvaai niraindha is generally taken to mean that the moon fills up what it had lost and shines again, yet its mark does not go. Pointing to that, the lover asks where the stain is on this lady's face. It is a boast put in the form of a question.

No charge is laid against the moon here; its natural flaw is simply noted. But Valluvar accepts the tradition of comparing the face with the moon only in order to go beyond it. She is not merely like the moon, she is better. The poet also hints, with subtlety, that flawlessness is a vision seen only by the eyes of a loving man.

The lesson for us is to look closely at the strengths of those we love rather than magnify their faults. People who know that even the moon carries a stain will not demand perfection from others. Yet the vision love gives, which hides the flaw and displays the good, is worth cultivating as a habit, because it keeps relationships safe.

கதை

சந்திரனின் கறை

புராணங்கள் சந்திரனின் தேய்வு வளர்ச்சிக்குப் பின்னால் ஒரு கதை சொல்கின்றன. தட்சப் பிரஜாபதிக்கு இருபத்தேழு புதல்வியர்; அவர்கள் அனைவரையும் சந்திரனுக்கு மணம் செய்து கொடுத்தார். ஆனால் சந்திரன் அவர்களுள் ரோகிணியிடம் மட்டுமே அதிக அன்பு காட்டினான். மற்றவர்கள் வருந்தி, தந்தையிடம் முறையிட்டனர். தட்சன் சந்திரனை அழைத்து, "எல்லோரையும் சமமாக நடத்து" என்று அறிவுறுத்தினான். சந்திரன் ஒப்புக்கொண்டான்; ஆனால் சிறிது காலத்தில் மீண்டும் அதே தவறைச் செய்தான்.

இது பாகவதம் உள்ளிட்ட புராணங்களில் வரும் செய்தி. கோபம் கொண்ட தட்சன், "உன் ஒளி தேய்ந்து போகட்டும்" என்று சபித்தான். சந்திரனின் ஒளி குறையத் தொடங்கியது. அவன் பதறிப்போய்ச் சிவபெருமானிடம் அடைக்கலம் புகுந்தான். கருணை மிக்க சிவன் அவனைத் தம் சடையில் சூடிக்கொண்டார். அதனால் முற்றிலும் அழியாமல் தேய்ந்து மீண்டும் வளரும் நிலையை அவன் பெற்றான் என்பர். சந்திரன் சிவன் சடையில் பிறைச்சந்திரனாக விளங்குவதும் இதனால்தான் என்று மரபு கூறுகிறது.

அன்றிலிருந்து நிலவு தேய்ந்து வளர்கிறது; தன் தவறை நினைவூட்டும் ஒரு மறுவும் அதன் மேல் உண்டு என்று கவிஞர்கள் பாடுவர். ஊர் மக்கள் இந்தக் கதையைச் சொல்லிச் சொல்லிக் குழந்தைகளுக்கு ஒரு பாடத்தைக் கற்பிப்பர்: வாழ்வில் நமக்கு நெருக்கமானவர்களிடம் பாகுபாடு காட்டினால் அந்தக் குறை வாழ்நாள் முழுதும் நம்மைப் பின்தொடர்ந்து வரும்.

ஒரு கார்த்திகை மாலை பாட்டி தன் பேரனுக்கு இந்தக் கதையைச் சொன்னாள். "நிலவில் ஏன் கறை இருக்கிறது?" என்று அவன் கேட்டபோது, "தவறு செய்தவனுக்கும் அன்பு காட்டும் இறைவனின் கருணையின் அடையாளம் அது" என்றாள் அவள். கதையைக் கேட்ட சிறுவன் அன்று முதல் தன் தங்கையோடு சண்டையிடும்போது ஒரு கணம் நிலவை நினைத்துக்கொள்ளலானான்.

பேரன் அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தபோது நிலவு அந்த நேரத்தில் மேகங்களுக்கு இடையே முகம் காட்டியது. அவன் கண்கள் அதன் மேல் நிலைத்தன. "பாட்டி, இப்போது கறை தெரிகிறது" என்றான். "தெரியட்டும்; அதுவும் நிலவின் ஒரு பகுதிதான்" என்றாள் அவள்.

இந்தக் கதையின் வழி குறளின் குறிப்பைக் காணலாம்: நிலவு அழகானது; ஆயினும் அதற்குக் குறையும் கறையும் உண்டு. குறையற்ற முகம் என்பது காதலனின் கண்களுக்குத் தெரியும் கனவு. உண்மையில் நாம் எல்லோரும் ஏதோ ஒரு கறையோடு ஒளிர்பவர்களே. அதை அறிந்தும் மதிக்கும் பக்குவமே அன்பு.

A story

The Moon's Stain

The Puranas tell the story behind the waxing and waning of the moon. Daksha Prajapati had twenty-seven daughters, and he gave them all in marriage to Chandra, the moon. But Chandra showed special love only to Rohini. The others were hurt and complained to their father. Daksha called Chandra and told him, "Treat them all equally." Chandra agreed, but before long he did the same thing again.

This is told in the Bhagavata and other Puranas. In anger Daksha cursed him: "May your light wane." Chandra's light began to fade. Alarmed, he took refuge in Lord Shiva. The compassionate Shiva placed him in his matted locks, and so, instead of being destroyed, Chandra was granted a state in which he declines and grows again. Tradition says that this is why the crescent moon adorns Shiva's hair.

From that time the moon has waned and waxed, and poets say that a mark remains on it as a reminder of its fault. Villagers tell this story to teach children a lesson: if we show partiality towards those close to us, the fault will follow us all our lives.

On a Karthigai evening a grandmother told this story to her grandson. When he asked, "Why is there a stain on the moon?" she said, "It is a sign of the compassion of God, who loves even one who has erred." Hearing this, the boy began, whenever he quarrelled with his younger sister, to think for a moment of the moon.

Through the story we see the hint of the verse. The moon is beautiful, yet it has its waning and its stain. A face without any flaw is a dream seen by the lover. In truth all of us shine with some stain, and the maturity to know it and still honour one another is love.

சிந்தனைக்கு

நிலவுகூட எட்ட முடியாத குறையற்ற தன்மையை நீங்கள் அன்புக்குரியவர்களிடம் எதிர்பார்க்கிறீர்களா?

To reflect on

Do you hold the people you love to a standard of perfection that even the moon cannot meet?