Kural 1111 · நன்னீரை வாழி அனிச்சமே நின்னினும் – Tamilone

Kural 1111 · The Praise of her Beauty · நலம் புனைந்து உரைத்தல்

நன்னீரை வாழி அனிச்சமே நின்னினும்மென்னீரள் யாம்வீழ் பவள்.

Nanneerai Vaazhi Anichchame Ninninum / Menneeral Yaamveezh Paval

HeSoft art thou, O blest anitcha flower! but tenderer than thyself is she on whom my heart is set.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

அனிச்சப் பூவே, நீ மென்மையுடையவள்; நீ வாழ்க. ஆனால் நான் விரும்பும் பெண் உன்னைவிடவும் மென்மையானவள்.

Meaning

Long live you, delicate anicham flower! The woman I love is softer even than you.

சொற்பொருள் Word by word

நன்னீரை: of good softness, of gentle nature
வாழி: may you live long (a blessing)
அனிச்சமே: O anicham flower, the most delicate flower
நின்னினும்: than you
மென்னீரள்: one of softer nature
யாம் வீழ்பவள்: the woman I love

விளக்கம்

அனிச்சம் என்பது தமிழ் இலக்கியத்தில் மென்மையின் எல்லையாகக் கொள்ளப்படும் மலர். மோந்து பார்த்தாலே வாடிவிடும் என்று வழக்கு உண்டு. அத்தகைய மலரை முன்னே வைத்துக்கொண்டு, அதனோடு பேசுவதுபோல் தலைவன் தன் காதலியின் மென்மையைச் சொல்கிறான். 'வாழி' என்பது இங்கு வாழ்த்து; தன் வியப்புக்குக் கருவியாக நிற்கும் மலரை அவன் நன்றியோடு வாழ்த்துகிறான். அதைப் புகழ்ந்து, அதைவிடவும் மேலானவள் அவள் என்று நிறுவுவதே அவன் நோக்கம். இங்கே ஒரு மலர் இழிவு செய்யப்படவில்லை; இரண்டும் மென்மையில் சிறந்தவை, அவளோ அதற்கும் மேல் என்பதே கருத்து.

'நன்னீரை' என்னும் சொல்லுக்கு நல்ல இயல்பு என்று பொருள் கொள்ளலாம். அனிச்சத்தின் இயல்பே மென்மைதான். ஆகவே தலைவன் அதன் குணத்தைப் பாராட்டிவிட்டு, அந்த குணத்தின் உச்சத்தை அவளிடம் காண்கிறான். 'மென்னீரள்' என்ற சொல்லில் உள்ள 'நீர்' என்பது இயல்பு; அது நீரைப் போன்ற இளகிய தன்மையையும் நினைவூட்டுகிறது. இதில் உடலின் மென்மை மட்டுமன்றி, சொல்லும் பார்வையும் நடத்தையும் மென்மையாக இருக்கும் ஒரு பெண்ணின் மனநிலையும் அடங்கும் என்று பலர் கொள்வர்.

இன்றைய வாழ்க்கையில் இதன் பாடம் எளிது: ஒருவரை நாம் விரும்பும்போது அவருடைய மென்மையைக் காக்க வேண்டிய பொறுப்பும் நமக்கு வருகிறது. மலரைப் பறிக்கும் கை கவனமாக இருக்க வேண்டும் என்பதுபோல், நம் சொல்லும் செயலும் அவர் மனத்தை நோகச் செய்யாமல் இருக்க வேண்டும். அன்பைக் காட்டும் முதல் வழி கடுமை தவிர்த்தல் என்பதை இந்தக் குறள் அழகாக உணர்த்துகிறது. உயர்ந்த பொருளைப் போற்றும்போது அதைவிட மேலானதாக ஒன்றைக் காட்டுவது உவமை நயம்; அந்த நயத்தோடு, மென்மையை மதிக்கும் பண்பும் இதில் வெளிப்படுகிறது. குடும்பத்திலும் பணியிடத்திலும் மனத்தால் மென்மையானவர்களை வலிமையற்றவர் என்று தவறாக எண்ணாமல், அவர்களிடம் மரியாதையோடு நடந்துகொள்ளவும் இந்தக் குறள் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

Explanation

In Tamil literature the anicham flower marks the very limit of softness. It is said to wither if you only bring it to your nose. Standing before such a flower, the lover speaks to it as though to a friend and tells it how tender his beloved is. The word vaazhi here is a blessing: he thanks the flower that serves as the measure of his wonder. He praises it so that, by comparison, she stands higher. No insult is meant to the flower. Both are soft, and she is softer still.

The word nanneerai may be taken as good nature, and the nature of the anicham is softness. So the lover first honours the flower for its quality and then finds the peak of that quality in her. The word menneeral contains neer, meaning nature, but it also brings to mind the yielding quality of water. Many commentators see in it not only bodily tenderness but a softness of speech, glance and conduct.

The lesson for everyday life is simple. When we love someone we also become responsible for their tenderness. A hand that plucks a blossom must be gentle, and so our words and actions must not bruise the heart of the one we cherish. The verse teaches, with great charm, that the first language of love is the avoidance of harshness. It also reminds us that praise of another person, when it comes from real attention, makes us gentler ourselves.

கதை

மென்மையின் எல்லை

மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோயிலின் கிழக்கு வாசலுக்கு அருகே காலை நேரத்தில் பூச்சந்தை கூடும். அங்கே வள்ளியம்மையின் கடையில் மகள் வளர்மதி மல்லிகையும் முல்லையும் மாலை கட்டிக்கொண்டிருந்தாள். செந்தில் என்ற இளைஞன் தன் அம்மாவுக்காகக் கோயிலுக்குப் பூ வாங்க வந்திருந்தான். அவன் ஒரு பூவைக் கையில் எடுத்து முகர்ந்து பார்க்கப்போனான்.

"அண்ணா, மெல்ல! அது மென்மையான பூ. மூக்கருகே கொண்டுபோனால் வாடிவிடும்" என்றாள் வளர்மதி. அவள் குரலில் கண்டிப்பு இல்லை; மலரைக் காக்கும் அக்கறை மட்டும் இருந்தது. அவள் தன் விரல்களால் நூலைப் பூவுக்கு நோகாமல் இழுத்து முடிச்சிடும் விதத்தைச் செந்தில் கவனித்தான். அவள் விரல்கள் பூவின் இதழைத் தொடுவது கண்ணுக்கே தெரியவில்லை.

"இவ்வளவு கவனம் ஏன்?" என்று கேட்டான் செந்தில். "இந்தப் பூவை நாம் சாமிக்குத்தான் தருகிறோம். சாமிக்குப் போவதற்கு முன் நம் கையால் அதற்கு ஒரு வலி வரக்கூடாது" என்றாள் அவள். அவன் பேச்சற்றுப் போனான். மலர் மென்மையானது என்பதைவிட, அதன் மென்மையை மதிக்கும் ஒருவளின் மனம் மென்மையானது என்று அவனுக்குத் தோன்றியது.

அன்று முழுவதும் அவன் மனம் அந்த ஒரு காட்சியையே சுற்றிக்கொண்டிருந்தது. அன்று மாலை அவன் கோயிலில் தரிசனம் முடித்து, வழக்கத்துக்கு மாறாக அன்னையிடம் எதுவும் பேசாமல் அமர்ந்திருந்தான். "என்ன ஆயிற்று?" என்று அவள் கேட்டதும், "அம்மா, சில மலர்கள் வாடிவிடாமல் பார்த்துக்கொள்ள ஒருவர் வேண்டும். அப்படி ஒருவரைப் பார்த்தேன்" என்றான். அம்மா புன்னகைத்தாள்.

செந்திலின் அம்மா அந்தக் கோயிலுக்கு ஆண்டுதோறும் வருபவள்; வள்ளியம்மையையும் அவளுடைய கடையையும் நன்கு அறிந்தவள். அதனால் பேச்சு எளிதாகத் தொடங்கியது. பெரியவர்கள் முறைப்படி பெண் கேட்டுச் செல்லவேண்டும் என்பது அவர்கள் வழக்கம். செந்தில் தன் உணர்வை அவசரமாக வெளிப்படுத்தவில்லை. சில நாட்கள் கழித்து அவன் அம்மா வள்ளியம்மையைச் சந்தித்துப் பேசினாள். இரு குடும்பங்களும் பேசி, மீனாட்சி சந்நிதியில் நல்ல நாள் பார்த்து மணத்தை நிச்சயித்தன.

மணநாளில் வளர்மதி மணமேடையில் அமர்ந்திருந்தபோது செந்தில் ஒரு சிறிய மலர்க்கொத்தை அவளுக்குத் தந்தான். "இது அனிச்சம் இல்லை; ஆனால் இதை நீ கையாளும் விதத்தை எப்போதும் நினைத்துக்கொள்வேன்" என்றான். அவள் சிரித்தாள். அன்று முதல் அவன் தன் சொற்களையும் அவளிடம் மலரைப் போலவே கவனமாகக் கையாளக் கற்றுக்கொண்டான்.

A story

The Limit of Softness

On the mornings of Madurai, a flower market gathers near the eastern gateway of the Meenakshi Amman temple. At Valliammai's stall her daughter Valarmathi sat threading jasmine and mullai into garlands. A young man named Senthil had come to buy flowers for his mother's visit to the shrine. He picked up one blossom and lifted it towards his nose.

"Brother, gently! That one is delicate. Bring it to your nose and it will wilt," said Valarmathi. There was no sharpness in her voice, only the care of someone protecting a flower. Senthil watched how her fingers pulled the thread through the blossom without hurting it. He could hardly see her fingers touch the petals.

"Why so much care?" he asked. "These flowers go to the Goddess. Before they reach her, our hands must not cause them pain," she said. He fell silent. It seemed to him that the flower was soft, but softer still was the heart that respected its softness.

That evening, after darshan at the temple, he sat quietly beside his mother, which was unusual for him. "What is it?" she asked. "Amma, some blossoms need someone to see that they do not fade. I met such a person today." His mother smiled.

In their custom, the elders must go to ask for the girl's hand, and Senthil did not rush to speak of his feeling. A few days later his mother met Valliammai. The two families talked and, on a good day chosen before the Goddess, the marriage was fixed.

On the wedding day, as Valarmathi sat on the dais, Senthil handed her a small bunch of flowers. "This is not anicham, but I will always remember how you handle flowers," he said. She laughed. From that day he learned to handle his own words, with her, as carefully as she handled flowers.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் வாழ்வில் யாருடைய மென்மை உங்கள் சொல்லையும் செயலையும் கூடுதல் கவனத்தோடு தேர்ந்தெடுக்கச் சொல்கிறது?

To reflect on

Which person in your life is tender in a way that asks you to choose your words and actions with extra care?